Το σοκ, μεγάλο:
-«Ρε μαλακοπιτ παιδιά, τα ’σπασα!»
-«Το ξέρουμε Χρόνη, έχεις 4/15 σουτ».
-«Όχι ρε ηλίθιοι, τα δάχτυλά μου εννοώ! Πάω στο ΚΑΤ»
-«Ευχόμαστε όλα να πάνε ΚΑΤ’ ευχήν!», αστειεύτηκε- πριν ρωτήσει μπερδεμένος τους υπόλοιπους “Too soon?”- ο Ρεϊζίδης.
Τα άσχημα μαντάτα επιβεβαιώθηκαν λίγες ώρες αργότερα: ο μπόμπερ του SDNA, ο άνθρωπος που τον βλέπει η γραμμή του τριπόντου και θυμάται τον Σούμποτιτς και πηγαίνει αυτόματα στα 6.25, δε θα μπορούσε να κάνει κωλοδάχτυλο για τον επόμενο μήνα, καθώς χρειαζόταν επειγόντως χειρουργείο.
Τα άσχημα μαντάτα συσπείρωσαν το πορτοκαλί site, που έγινε μια γροθιά (μ’ εξαίρεση τον Χρόνη, που δεν μπορεί να κάνει γροθιά για την ώρα) εν όψει του μεγάλου τελικού του κυπέλλου που θα διεξαγόταν την Κυριακή το πρωί (17/5) στην Sunel Arena.
Με τον αγώνα απέναντι στη «νεοφώτιστη», μα υπέροχη, ομάδα της Alter Ego να έχει οριστεί στις 11:00, σύσσωμοι οι παίκτες του SDNA μαζεύτηκαν στο παρκέ στις 11:10 προκειμένου ν’ αναλύσουν το πλάνο του ματς. Αφού κατέληξαν πως η καλύτερη τακτική είναι η παντελής έλλειψη αυτής, πέρασαν ράθυμα εντός των 4 γραμμών και έδωσαν όρκο «Άντε να τελειώνουμε γιατί ο Ράπτης έχει βάφτιση».
Όταν η μπάλα υψώθηκε στον ουρανό και ο Δημήτρης Χαρίσης, προς έκπληξη πολλών, κατάφερε να ξεκολλήσει για 11 ολόκληρα εκατοστά τα πόδια του από το ξύλινο έδαφος, συνέβη κάτι το φανταστικό:
Ο Γιώργος Ρουμελιώτης θύμισε τον Τομ Χανκς στη «Φιλαδέλφεια», καθώς ήταν συγκινητικός σε άμυνα και επίθεση.
Ο Θάνος Τσίμπος- γνωστός και ως “Φ.Μ.Τ.Μ.Κ.Θ.Δ.Τ.Θ.Τ.Κ.” («Φέρτε μου την μπάλα και θα δω τι θα την κάνω»)- απέδειξε εμπράκτως στον coach Σάκοτα πόσο λάθος ήταν η χρησιμοποίηση του Λεκαβίτσιους αντί του ιδίου στον τελικό του Champions League, καθώς αν έπαιζε εκείνος η Ρίτας δε θα είχε την παραμικρή τύχη. Εκτός κι αν ξέρετε πολλά πλέι μέικερ εκεί έξω με 22/11 σε τελικό.
Ο «Χουάντσο του Αλίμου» έγραψε ένα μεγαλειώδες double-double, αποδεικνύοντας πως δεν υπάρχει «δεν θέλω», μόνο «δεν μπορώ» (τυχαία αναφορά σε προηγούμενες εμφανίσεις του μέσα στη σεζόν).
Ο Βαγγέλης Ράπτης- που έχει ζαλίσει ένα αρκετά ζωτικό όργανο του γράφοντος αναφορικά με τα εισιτήρια του Final-4 της Αθήνας…- σκόραρε με ρυθμό πολυβόλου απ’ όλα τα σημεία του παρκέ. Όπου «πολυβόλο» ένα G3 πεντηκονταετίας με εμφανή ζητήματα αφλογιστίας.
Ο Δημήτρης Πετρίδης, έχοντας δει ανεξήγητα πολλά παιχνίδια της Οκλαχόμα φέτος, ξεπατίκωσε κάθε κίνηση του SGA, κυρίως σε ό,τι έχει να κάνει με το πόσες φορές πηγαίνει ο Καναδός στις βολές.
Στον πάγκο, ο Θανάσης Ασπρούλιας φόρεσε το κοστούμι του Τσακ Ντέιλι στην Dream Team του 1992 και αρνήθηκε να πάρει έστω και ένα τάιμ άουτ, παρά το γεγονός πως διέθετε μόλις 5 παίκτες και οι 3 εξ αυτών από τις αρχές του δεύτερου δεκαλέπτου δυσκολεύονταν να τρέξουν πάνω-κάτω, αφού οι συσκευές οξυγόνου που φορούσαν ήταν εξαιρετικά βαριές.
Ευτυχώς ο (Γιάννης) Λύκος, που φυλούσε τα 5χρονα πρόβατα, αποδείχτηκε πιο ψύχραιμος στην κρίση του και φοβούμενος επιληπτικές κρίσεις των παιδιών με τις πορτοκαλί φανέλες πήρε κάνα δυο «Ταυ» και αποφεύχθησαν τα τριήμερα, μέρα που είναι.
Σταύρος Καζαντζόγλου κα Κυριάκος Μαντούβαλος μπορεί να μην έδωσαν το «παρών» αλλά και το «απών» τους αποδείχτηκε εξίσου ευεργετικό.
Κάπως έτσι γράφτηκε το τελικό 98-69, που βρήκε τους παίκτες των δύο ομάδων αγκαλιασμένους και τους φιλάθλους να βάζουν μανιωδώς κολλύριο στα μάτια από το υπερθέαμα που μόλις είχαν παρακολουθήσει.
Για το SDNA αυτή ήταν η 3η κατάκτηση κυπέλλου την τελευταία 6ετία, ωστόσο πολλά μπράβο αξίζουν και στην παρέα του Τάσου Δρακωτού, μιας και η παρουσία της Alter Ego έδωσε ξεχωριστό ενδιαφέρον στο - ας μη γελιόμαστε: ήδη πολύ λαμπερό- πρωτάθλημα.
Ωστόσο, ένας τίτλος δεν μπορεί να κρύψει κάτω από το χαλάκι τα πολλά ζητήματα που ταλανίζουν τον σύλλογο: τα συμβόλαια των μισών παικτών λήγουν το προσεχές καλοκαίρι, ενώ των άλλων μισών λήγουν τα συμβόλαια ζωής και είναι αδύνατο να συνεχίσουν να δίνουν μάχη για την επόμενη ανάσα όντας ανασφάλιστοι.
Ο πρόεδρος Βασίλης Παπαθεοδώρου και ο τεχνικός διευθυντής Τόλης Κοτζιάς έχουν δεσμευτεί για γενναία άνοδο του μπάτζετ, αλλά το γεγονός πως αυτή τους η δέσμευση γνωστοποιήθηκε την Πρωταπριλιά έχει κάνει πολύ κόσμο εντός του μπασκετικού οργανισμού να διατηρεί τις αμφιβολίες του.
Ας είναι.
Είτε διαλυθεί είτε όχι, αυτή η ομάδα (με το Μ κεφαλαίο) πέρασε άλλη μια χρονιά μαζί, επιλέγοντας να πηγαίνει κάθε Δευτέρα βράδυ στον Παράδεισο για το κλίμα.
Και στην Κόλαση για την παρέα.
Και, ρε φίλε, τι παρέα ήταν αυτή.
