Στα 28 του χρόνια, ο Σαρλ Λεκλέρ αποφάσισε να δέσει ξανά το μέλλον του με τη Ferrari, μια απόφαση που μοιάζει ταυτόχρονα λογική, ρομαντική, αλλά και επικίνδυνη.
Όταν ο Κίμι Ραϊκόνεν κατακτούσε το τελευταίο παγκόσμιο πρωτάθλημα οδηγών της Ferrari το 2007, ο Σαρλ Λεκλέρ ήταν ένα παιδί δέκα ετών που ονειρευόταν να γίνει κάποτε οδηγός της Formula 1. Σχεδόν 20 χρόνια αργότερα, η Scuderia εξακολουθεί να ψάχνει τον επόμενο πρωταθλητή της και ο Μονεγάσκος εξακολουθεί να κυνηγά το πρώτο του στέμμα.
Η προ ημερών ανανέωση της συνεργασίας τους «για τα επόμενα χρόνια» είναι η απόφαση δύο πλευρών να συνεχίσουν μαζί, παρότι γνωρίζουν πλέον πολύ καλά τα ελαττώματα και τις αδυναμίες η μία της άλλης.
Ο Λεκλέρ έχει ζήσει τις απογοητεύσεις της Ferrari από μέσα. Η Ferrari, πάλι, έχει δει τον Λεκλέρ να φτάνει κοντά στον τίτλο χωρίς να τον κατακτά το 2022. Και όμως, αντί να ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους, αποφάσισαν να επενδύσουν ξανά ο ένας στον άλλον.
Το παιδί που μεγάλωσε μέσα στο Μαρανέλο
Η σχέση τους δεν ξεκίνησε το 2019, όταν ο Λεκλέρ φόρεσε για πρώτη φορά τη φόρμα της Ferrari ως επίσημος οδηγός. Είχε ξεκινήσει αρκετά νωρίτερα, με την ένταξή του στη Ferrari Driver Academy το 2016.
Από τότε μέχρι σήμερα, ο Μονεγάσκος εξελίχθηκε από ανερχόμενο ταλέντο σε βασικό πρόσωπο του οργανισμού. Με 155 αγώνες (πίσω μόνο από τον θρύλο Μίκαελ Σουμάχερ φορώνταςτην κόκκινη φόρμα), οκτώ νίκες και 27 pole positions, έχει ήδη γράψει το όνομά του σε αρκετές σελίδες της ιστορίας της ομάδας.
Το παραπάνω στατιστικό των 8 νικών και των 27 pole περιγράφει καλύτερα από κάθε άλλο τη σχέση του με την ομάδα.
Μέσα σε αυτούς τους δύο αριθμούς βρίσκεται ολόκληρη η κοινή τους πορεία. Τεράστια ταχύτητα, μεγάλες προσδοκίες, χαμένες ευκαιρίες και μια μόνιμη αίσθηση ότι οι δυνατότητες ήταν περισσότερες από τα αποτελέσματα.
Το 2022 και η χαμένη ευκαιρία
Αν υπάρχει μία χρονιά που εξακολουθεί να στοιχειώνει τον Λεκλέρ, αυτή είναι το 2022.
Η Ferrari μπήκε στους νέους κανονισμούς με το πιο ανταγωνιστικό μονοθέσιο που είχε παρουσιάσει εδώ και χρόνια. Ο Λεκλέρ κέρδιζε, προηγούνταν στη βαθμολογία και για πρώτη φορά έμοιαζε πραγματικός διεκδικητής του τίτλου απέναντι στον Μαξ Φερστάπεν.
Για αρκετούς μήνες, το πρωτάθλημα έδειχνε να περνά μέσα από τα χέρια του.
Στη συνέχεια ήρθαν οι μηχανικές βλάβες, οι λανθασμένες στρατηγικές επιλογές και η εκρηκτική εξέλιξη της Red Bull. Η Ferrari έχασε έδαφος, ο Φερστάπεν ξέφυγε και ο Λεκλέρ ολοκλήρωσε τη χρονιά γνωρίζοντας πως πιθανότατα είχε αφήσει πίσω του τη μεγαλύτερη ευκαιρία της καριέρας του.
Έφτασε στην πηγή του τίτλου. Δεν ήπιε νερό και από τότε δεν έχει ξαναβρεθεί τόσο κοντά.
Γιατί αποφάσισε να μείνει
Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή της υπόθεσης. Ο Μονεγάσκος δεν ανανέωσε επειδή η Ferrari κυριαρχεί. Ούτε επειδή του έχει αποδείξει ότι μπορεί να του δώσει αύριο ένα μονοθέσιο πρωταθλητισμού.
Ανανεώνει γιατί εξακολουθεί να πιστεύει ότι η μεγαλύτερη ευκαιρία της καριέρας του βρίσκεται ακόμη στο Μαρανέλο.
Η Red Bull παραμένει η ομάδα του Φερστάπεν. Η Mercedes χτίζει το μέλλον της γύρω από τον Αντονέλι και τον Ράσελ. Η McLaren έχει ήδη σταθεροποιήσει το δικό της Project με Νόρις και Πιάστρι. Αρα, οι πραγματικά ελκυστικές επιλογές είναι λιγότερες απ' όσο δείχνουν απ' έξω.
Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο.
Ένας παγκόσμιος τίτλος είναι πάντα ένας παγκόσμιος τίτλος. Ένας τίτλος με Ferrari, όμως, έχει διαφορετικό βάρος. Αν ο Λεκλέρ γίνει ο άνθρωπος που θα τερματίσει την ξηρασία που κρατά από το 2007, θα γίνει μέρος της μυθολογίας της Scuderia.
Γιατί τον κράτησε η Ferrari
Η απάντηση είναι σχεδόν εξίσου απλή. Γιατί τέτοιοι οδηγοί δεν βρίσκονται εύκολα.
Η Ferrari γνωρίζει ότι ο Λεκλέρ εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους ταχύτερους οδηγούς του grid, ιδιαίτερα σε έναν γύρο. Γνωρίζει επίσης ότι τα περισσότερα προβλήματα των τελευταίων ετών δεν προήλθαν από έλλειψη ταλέντου.
Πολύ συχνά η Ferrari δεν έχανε επειδή ο Λεκλέρ δεν ήταν αρκετά καλός. Έχανε επειδή η ίδια δεν ήταν αρκετά καλή.
Γι' αυτό και η Scuderia συνεχίζει να επενδύει πάνω του. Αποτελεί πλέον οργανικό κομμάτι της ομάδας, γνωρίζει τις διαδικασίες, αντέχει την πίεση και έχει αποδείξει ότι μπορεί να κουβαλήσει το βάρος του πιο απαιτητικού καθίσματος στη Formula 1.
Ο παράγοντας Χάμιλτον
Η εξίσωση γίνεται ακόμη πιο σύνθετη λόγω της παρουσίας του Λιούις Χάμιλτον.
Ο επτάκις παγκόσμιος πρωταθλητής πήγε στη Ferrari για να γράψει το τελευταίο μεγάλο κεφάλαιο της καριέρας του. Ο Λεκλέρ, αντίθετα, βρίσκεται ακόμη στη φάση που προσπαθεί να γράψει ολόκληρη την ιστορία του.
Και αυτό ακριβώς κάνει τόσο ενδιαφέρουσα τη συνύπαρξή τους.
Ο Χάμιλτον αντιπροσωπεύει το παρόν. Την εμπειρία, τους τίτλους, την τεράστια προσωπικότητα. Ο Λεκλέρ αντιπροσωπεύει το μέλλον. Τον οδηγό που η Ferrari ελπίζει ότι θα γίνει ο επόμενος πρωταθλητής της.
Η ανανέωση στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: η Ferrari θέλει να εκμεταλλευτεί όσα μπορεί να της δώσει ο Χάμιλτον σήμερα, χωρίς να χάσει τον άνθρωπο στον οποίο σκοπεύει να χτίσει το αύριο.
Το πραγματικό στοίχημα
Στην πραγματικότητα, η ανανέωση του Λεκλέρ είναι μια πράξη πίστης και από τις δύο πλευρές. Ο Λεκλέρ εξακολουθεί να πιστεύει ότι η Ferrari μπορεί να τον οδηγήσει στον τίτλο.
Η Ferrari εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο Λεκλέρ μπορεί να την οδηγήσει πίσω στην κορυφή. Το πρόβλημα είναι ότι στη Formula 1 η πίστη από μόνη της δεν κερδίζει πρωταθλήματα. Χρειάζονται σωστοί κανονισμοί, σωστές αποφάσεις, σωστή εξέλιξη και ένα μονοθέσιο ικανό να αντέξει ολόκληρη σεζόν πρωταθλητισμού.
Γι' αυτό και η ανανέωση δεν δίνει απαντήσεις. Δημιουργεί ένα νέο ερώτημα: Θα είναι τελικά ο Σαρλ Λεκλέρ ο άνθρωπος που θα τερματίσει τη μεγαλύτερη περίοδο αναμονής στην ιστορία της Ferrari ή θα προστεθεί κι αυτός στη μακριά λίστα των σπουδαίων οδηγών που έφτασαν κοντά χωρίς να καταφέρουν να ολοκληρώσουν την αποστολή;
Η Ferrari μόλις έκανε την επιλογή της. Τώρα πρέπει να την δικαιώσει στην πίστα.
Διαβάστε εδώ όλα τα test drives
TikTok: Statho
Insta: chris.statho
TW: @ChrisStatho
