Το θέμα των ελληνοποιήσεων ποδοσφαιριστών, μπασκετμπολιστών και λοιπών αθλητών δεν είναι καινούριο. Μέχρι και στην άρση βαρών είχε «σηκωθεί» θέμα παλαιότερα για το ποιοι είναι οι Ελληνες, πόσο Ελληνες είναι, αν πρέπει να πανηγυρίζουμε τις επιτυχίες που φέρνουν στη χώρα και όλα αυτά τα ωραία που σε καθημερινή βάση παράγει τούτη δω η μπανανία και ντροπή της ανθρωπότητας. Και θα θυμάστε καλά, ότι μέχρι και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο έχουν πάρει τα σκάγια, όπως αξέχαστες -για τον Γιάννη- είναι και οι δηλώσεις του Αδωνι Γεωργιάδη. Αλλά θα μου πείτε (για να αδράξω τη σημερινή μέρα της 21ης Απριλίου), ο αξιότιμος υπουργός έχει πει (καταγεγραμμένο σε βίντεο) ότι η «οικονομία της χούντας ήταν... κούκλα», στην οικογένεια Αντετοκούνμπο θα είχε πρόβλημα;
Το ζήτημα Ουόκαπ, λοιπόν, μονοπωλεί την επικαιρότητα. Επρεπε να ελληνοποιηθεί; Είναι νομότυπο ή παράτυπο το εθνόσημο στο στήθος -όταν και αν φορεθεί- του Αμερικανού αθλητή; Εν τω μεταξύ, λίγες μέρες πριν γελούσαμε όλοι βλέποντας το εκπληκτικό ποιοτικά βιντεάκι με το οποίο ο μπασκετικός Ολυμπιακός ανακοίνωνε την ανανέωση του παίκτη του. Είχε πραγματικά πλάκα που ο σερβιτόρος του εξηγούσε στα ελληνικά το μενού, με τον Ουόκαπ να... τα παρατάει σε κάποια φάση επειδή η γλώσσα του έγινε κουβάρι για πλέξιμο.
Αυτό το κουβάρι που άρχισε να ξετυλίγεται και πήγε πολύ πίσω φτάνοντας στον Στεργάκο και στον πιο «πρόσφατο» Ζέκα, ξεμπλέκεται με δυσκολία. Ξέρετε γιατί; Διότι ο αθλητισμός είναι (ένα τεράστιο) κομμάτι της κοινωνίας. Ομολογώ δεν μ' αρέσει να βλέπω Ζέκα και Ουόκαπ στην Εθνική. Γιατί να έρχεται κάποιος που τα βρίσκει όλα ωραία και παραμένει εδώ κάποια χρόνια, να τον κάνεις Ελληνα με συνοπτικές διαδικασίες με το επιχείρημα ότι έμαθε να λέει καλημέρα; Επιπλέον, το κόστος σε ευρύτερο αθλητικό αναπτυξιακό επίπεδο, είναι δεδομένο και αδιαπραγμάτευτο. «Ναι ρε φίλε, αλλά αν υπάρχει καλύτερος Ελληνας, τότε θα πάρει αυτός τη θέση του "x" Ουόκαπ στην Εθνική» ίσως πουν κάποιοι από την άλλη πλευρά. Εδώ, για να τα λέμε όλα, περισσότερο ευνοημένος από όλους είναι ο επίδοξος κατακτητής της εφετινής Ευρωλίγκας, Ολυμπιακός. Που για χάρη του «καθάρισε» το Προεδρικό Διάταγμα της κας Σακελλαροπούλου και του υπουργού Εσωτερικών, Μάκη Βορίδη. Αν καταλαβαίνει κανείς την πρεμούρα τους, παρακαλείται να κάνει τη σχετική αναφορά στα σχόλια κάτω από το blog, διότι προσωπικά δεν μπορώ να εντοπίσω αλλού το κίνητρο πέρα από τις επερχόμενες εκλογές.
Τι γίνεται έξω από τον αθλητισμό; Οι κανόνες είναι πιο αυστηροί βεβαίως: στο υπουργείο Εσωτερικών βλέπω ότι για να γίνεις Ελληνας (όντας προερχόμενος από χώρα εκτός Ε.Ε.) απαιτείται να ζεις μόνιμα εδώ 7 χρόνια ή 3 χρόνια αν έχεις παντρευτεί Ελληνίδα. Αρα, κι εδώ κάπου μπάζει η εν λόγω ελληνοποίηση. Αυτό δε, που με φοβίζει πιο πολύ από όλα, είναι οι διαδικασίες fast truck επιπέδου -για τη δική μου λογική τουλάχιστον- «αποφασίζουμε και διατάζουμε».
Όπως είπα πιο πάνω, η χώρα είναι κυριολεκτικά μια μπανανία που έχει βαλτώσει στην ουρά και τον πάτο του σύγχρονου και πολιτισμένου κόσμου. Από πού να μας πιάσεις; Βρώμα και δυσοδία. Ξεφτίλα χωρίς τέλος σε όλη την Ευρώπη από τα καμώμωτα ακόμα και ευρωβουλευτών μας. Τα κόμματα; Ούτε ένα από αυτά που πρωταγωνιστεί δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του και αρκείται στη λάσπη προς την αντίπαλη πλευρά. Ποτέ δε φταίει κανείς.
Με όλα αυτά τα αίσχη και όργια που καθημερινά συμβαίνουν με όχημα την κεντρική εξουσία, μου 'ρθε στο μυαλό η μοναδική περίπτωση Ελληνα αθλητή που περίμενε πώς και πώς ολόκληρος ο Ελληνισμός να τον δει στα γαλανόλευκα της Εθνικής: τον ασύγκριτο Βασίλη Χατζηπαναγή. Ναι, τότε ήταν πιο σκληρά τα κριτήρια από τις διεθνείς ομοσπονδίες και ο Βάσια είχε συμμετοχές στην Ολυμπιακή ομάδα της Ρωσίας και στις πιο μικρές Εθνικές της τότε Σοβιετικής Ενωσης.
Δυστυχώς, εκείνες τις εποχές δεν υπήρχε ένας Μάκης Βορίδης να βρει τον τρόπο και ο «Νουρέγιεφ» δεν έπαιξε ποτέ στην Εθνική ανδρών, παρά μόνο σε ένα φιλικό με την Πολωνία. Τουλάχιστον, αποθεώθηκε με τη μεικτή κόσμου το 1984 στη Νέα Υόρκη.
Υστερόγραφο ένα ρώτημα: Είσαι Ιτούδης: καλείς τον Ουόκαπ στην Εθνική ή όχι;
