Περί της κυβερνησιμότητας στο ελληνικό ποδόσφαιρο, λοιπόν, ο λόγος και ειδικότερα περί της έμπρακτης δυνατότητας του ΠΑΟΚ να ηγηθεί μιας κανονικής, αυτή τη φορά, συμμαχίας δυνάμεων, που υπερβαίνει την δική του επιρροή και θα διαμορφώσει, σε απόλυτη σύμπνοια με τις διεθνείς ποδοσφαιρικές αρχές, την εικόνα της επόμενης μέρας στο άθλημα, αρχής γενομένης από την εθνική ομοσπονδία που (υποτίθεται πως) το διοικεί.
Όπου «κυβερνησιμότητα» ένα ενιαίο και δομημένο σύνολο προτάσεων, τομών και παρεμβάσεων στο θεσμικό και κανονιστικό πεδίο, που στοχεύει στην επανασύνδεση του αθλήματος με τη διεθνή πραγματικότητα και υπηρετείται από μια ομάδα ανθρώπων που «ξέρουν το έργο» και μπορούν να το διαχειριστούν.
Τι σχέση έχει ο οργανισμός «ΠΑΟΚ» σήμερα με τα παραπάνω; Καμία. Ούτε καν θεωρητική.
Μόνο τα χρόνια της διοικητικής απομόνωσης της ομάδας να σκεφτεί κανείς φτάνει για να δικαιολογήσει αυτή τη μαζική και γενικευμένη άγνοια, που καταλήγει πάντα σε μια σχεδόν αυτοκτονική πρόσδεση σε ένα κράτος ή ένα υπουργό ή μια κυβέρνηση. Έτσι έμαθε, έτσι κάνει.
Μόνο που το κανονικό ποδόσφαιρο είναι αυτό του Borbalan, ανεξάρτητο και αυτόνομο από οποιαδήποτε κυβερνητική ή μη παρέμβαση.
Τι σημαίνει η παραδοχή αυτή; Αν ο ΠΑΟΚ επιθυμεί και έχει αποφασίσει να μην παριστάνει συνεχώς το θύμα και να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην επόμενη μέρα του ελληνικού ποδοσφαίρου πρέπει άμεσα, βίαια σχεδόν, να ανακαλύψει και να παρουσιάσει ένα νέο αφήγημα για το άθλημα αλλά και τους ανθρώπους που θα το υποστηρίξουν. Ένα αφήγημα ελκυστικό και – το σημαντικότερο- ευθέως ανάλογο όλων των σοβαρών ποδοσφαιρικών ηγεσιών στις ανεπτυγμένες (υπάρχουν και τέτοιες) ποδοσφαιρικά χώρες.
Τουτέστιν, να σχεδιάσει και να παρουσιάσει μια επόμενη μέρα για το ελληνικό ποδόσφαιρο και την ΕΠΟ πλήρη από καινοτόμες απόψεις, από τολμηρές νέες προτάσεις, από ρηξικέλευθες παρεμβάσεις, πάντα, όμως, με την κανονική του εκδοχή σε πρώτο πλάνο. Κι επειδή πολλοί μπορεί να αμφισβητήσουν αυτή την κανονικότητα και την αναγκαιότητα της μια γρήγορη έρευνα στα δέκα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα πείθει, αυτόματα σχεδόν, κάθε αμφισβητία.
Σε αυτή τη βάση λοιπόν και χωρίς καμία καθυστέρηση ο ΠΑΟΚ οφείλει σε περισσότερους από τον εαυτό του να μορφοποιήσει τις επόμενες επιλογές του.
Η νόμιμη αύξηση της επιρροής του στο εκλογικό σώμα της ΕΠΟ είναι μια πρώτη, πολύ σημαντική, επιλογή, ως παρακαταθήκη για ένα διαφορετικό μέλλον, που μπορεί να έρθει πολύ πιο γρήγορα από ότι αναμένεται.
Η οργάνωση μιας ομάδας ανθρώπων που μπορούν να συνεργαστούν, μεταξύ τους και με τον ΠΑΟΚ, σε ένα βασικό πρόγραμμα νέων, ρηξικέλευθων προτάσεων και να οργανώσουν μια καταλυτική παρέμβαση στα πράγματα είναι μια άλλη επιλογή, εξίσου σημαντική.
Το ίδιο επείγει να συμβεί και με την καθημερινότητα της ΕΠΟ, στο βαθμό που αυτή υποφέρει από παραλυτικές ισορροπίες και αναντίστοιχη με την πολιτική επιρροή πρόσδεση στο άρμα του πρώην βασικού συνεργάτη.
Όλα αυτά δεν έχουν και δεν θα αποκτήσουν καμία ουσιαστική σημασία αν δεν συνδέονται μεταξύ τους με ένα σαφές και ελκυστικό πολιτικό μήνυμα που θα αποθεώνει (και θα επιβάλλει) την ανεξάρτητη πορεία του ελληνικού ποδοσφαίρου προς την κανονικότητα και θα το απεγκλωβίζει από το βαθύ κράτος.
Υ.Γ1. Κι επειδή καλό είναι να μιλάμε με παραδείγματα μια πρώτη, εξαιρετικά σοβαρή και επείγουσα παρέμβαση είναι το άμεσο πάγωμα κάθε σκέψης να συνταχθούν και να δημοσιοποιηθούν οι πίνακες διαιτησίας της νέας περιόδου από τη σημερινή ΚΕΔ/ΕΠΟ. Χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση το γιατί δεν πρέπει να επιτραπεί στην ομάδα Κουκουλάκη-Τριτσώνη (αλλά και των υπόλοιπων της ελληνικής παροικίας της ΚΕΔ) να έχουν την παραμικρή σχέση με το αντικείμενο;
Υ.Γ2. Αν ο ΠΑΟΚ πιστέψει, πως με επιδερμικές και ανούσιες παρεμβάσεις και με παζαρέματα στο πεδίο των σημερινών παραλυτικών ισορροπιών θα ξεκινήσει τις διοργανώσεις της επόμενης περιόδου από θέση οδηγού «είναι μακριά νυχτωμένος». Στο παιχνίδι αυτό δεν μπορεί να παίξει. Δεν το ξέρει και δεν έχει σήμερα τους ανθρώπους που χρειάζονται. Η μόνη του ελπίδα είναι «να αλλάξει το γήπεδο»…
