Κάθε νίκη που χάνεται στην τελευταία φάση, πονάει έντονα. Σοκάρει, εκνευρίζει, κάνει το μυαλό να χάνεται, πολλές φορές σε δρόμους που δεν έχουν και μεγάλο νόημα. Και αμέσως μετά, όλα γίνονται… πουρές, με τις περίφημες διδακτικές ήττες. Τα… τσιτάτα της γκέλας της ΑΕΚ απέναντι στην Κηφισιά, αφορούν βεβαίως βεβαίως την μεγάλη απόκλιση της συγκέντρωσης μετά το Champions League, την ικανότητα του έμψυχου δυναμικού να δίνει λύσεις και βέβαια τα αποκούμπια που ψάχνει ο καθένας: ο Κουτέσα που τείνει να γίνει ο Γιόνσον του 2026 και δεν παίζει, ο καημός του καθένα με στόπερ, με μπακ, με ακραίους και πάει λέγοντας.
Ηταν αυτά αιτία για την απώλεια δύο πόντων της ΑΕΚ; Ενδεχομένως να καθόρισαν κάποιον ρόλο – εκτός βέβαια του Κουτέσα, όπως και όποιου δεν παίζει και γίνεται στα μάτια των έξω πάντα ο καλύτερος – στην συνολική εικόνα της ομάδας, αλλά το βασικό ζήτημα δεν ήταν αυτό. Κατά τη δική μου κρίση, η μόνη μετάβαση που πρέπει να κατανοήσει ο οργανισμός ΑΕΚ και να μην έχει την παραμικρή ψευδαίσθηση, είναι πως εδώ σε αυτήν τη γωνιά της βαλκανικής, δεν θα την περιμένουν με την λάμψη και τον ύμνο του Champions League, δεν θα της αποδίδουν τιμές και σεβασμό ως πρωταθλήτρια, αλλά θα πρέπει να μάχεται ακόμα πιο σκληρά και παθιασμένα από πέρυσι για να επιβιώσει.
Η δύναμη της
Και αναφέρομαι στο σύνολο, γιατί δεν είναι θέμα του Νίκολιτς και των παικτών πως η ομάδα πήγε να παίξει στην Λεωφόρο με την Κηφισιά χωρίς τον κόσμο της. Υπάρχει μια οφθαλμοφανής παραβίαση των κανόνων ισονομίας, για ένα γινάτι. Γιατί στην Λεωφόρο έχουν φιλοξενηθεί πολλές φορές φίλοι της ΑΕΚ και δεν υπήρξε το παραμικρό ζήτημα. Αλλά η Κηφισιά, που σύμφωνα με τον Νίκολιτς, βρίσκει πάντα ένα επιπλέον κίνητρο απέναντι στην ΑΕΚ, φρόντισε να περιορίσει ακόμα και την παρουσία Ενωσιτών στα επίσημα, όπου διάφοροι φουσκωτοί και περίεργοι έκαναν και ψευτομαγκιές. Αλλά εκεί υπάρχουν τα αρμόδια όργανα, που δουλειά τους είναι να καταγράφουν.
Η ΑΕΚ πήγε να παίξει χωρίς τον κόσμο της. Ακούω διάφορα περίεργα, ειρωνικά για το κατά πόσον είναι κρίσιμο αυτό. Πλάκα κάνουμε; Τρία ματς μακριά από τη Νέα Φιλαδέλφεια έχει παίξει η ΑΕΚ φέτος, τρεις ισοπαλίες έχει φέρει. Και στο κάτω κάτω, είναι κακό να υπάρχει αυτή η σύνδεση ομάδας κόσμου, που αποθεώθηκε σε δεκάδες περιπτώσεις πέρυσι, με την παρουσία πενταψήφιου αριθμού οπαδών ακόμα και στις προπονήσεις; Ο κόσμος της ΑΕΚ δίνει δύναμη στην ομάδα και ειδικά σε ματς που δεν πηγαίνουν καλά, μπορεί να είναι και σημείο αναφοράς. Δίνουν ώθηση, είναι κομμάτι του παιχνιδιού και η ΑΕΚ το στερήθηκε, ενώ άλλοι θα το έχουν.
Δεν πείστηκαν
Αυτό έφταιξε; Όχι μόνο βέβαια. Εφταιξε πως η απόφαση του Νίκολιτς να πάει με την ίδια δεκάδα (μοναδική αλλαγή ο Βιτάλις αντί του Κάιρινεν), δεν φάνηκε να πείθει τους παίκτες του, για την σημασία του αγώνα και συνολικά για τον στόχο που έχει οριοθετηθεί απ’ όλους ως πρωταρχικός πλέον και αφορά την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Η χαλαρή εικόνα της ΑΕΚ, η πλήρης αδυναμία να ελέγξει την μπάλα και να κάνει παιχνίδι, ο νωχελικός τρόπος αντίδρασης στον δυναμισμό της Κηφισιάς ειδικά στο πρώτο 20λεπτο, ήταν καμπανάκι.
Σταδιακά, κυρίως χάρη στην άνοδο του Μάριν και δευτερευόντως του Μάγερ, η ΑΕΚ ισορρόπησε. Και στο τελευταίο πεντάλεπτο του πρώτου ημιχρόνου, με την εμφάνιση του Γιόβιτς, έκανε τρεις φάσεις που θα μπορούσαν να της είχαν δώσει προβάδισμα. Ανάλογη εικόνα, όχι τόσο εμφατική δημιουργικά, αλλά με έλεγχο του ματς, υπήρξε και στο δεύτερο ημίχρονο. Ετσι ήρθε το γκολ, από τρομερό συνδυασμό των δύο κορυφαίων της ΑΕΚ, φοβερή κίνηση του Γιόβιτς και άψογο πλασέ του Βάργκα.
Τα φορ και το βάθος
Το ζήτημα των δύο φορ, θα μας απασχολεί σε κάθε παιχνίδι. Αλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά. Γιατί για κάθε κίνηση φορ που σμπαραλιάζει τις αντίπαλες άμυνες, η ΑΕΚ θα στερείται πίεση και ένταση στη μεσαία γραμμή, θα αφήνει χώρους που θα γίνονται εύκολοι για τον αντίπαλο. Ο Νίκολιτς δεν δείχνει σε αυτήν τη φάση να σκέφτεται αλλαγή σχηματισμού, που ενδεχομένως θα έλυνε κάποια θέματα. Αλλά το μείζον για την εικόνα της ΑΕΚ, είναι να διατηρήσει κάτι σημαντικό που την έκανε να ξεχωρίζει πέρυσι: το βάθος στις επιλογές της.
Για διάφορους λόγους, άλλοι δεν έχουν μπει ακόμα, άλλοι δεν έχουν προσαρμοστεί και άλλοι δεν έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη του προπονητή, η ΑΕΚ έχει κοντύνει πολύ τις επιλογές της. Ζήτημα, ακόμα και για άμεσα που θα χρειαστεί να παίζει ματς υψηλών απαιτήσεων σε λίγες ημέρες, ερχεται Αρης και ΛΑΣΚ Λιντς. Αυτό δεν βγαίνει με 13-14 παίκτες, οπότε είναι μια τελευταία κρίσιμη στιγμή που στην ΑΕΚ πρέπει να αποφασίσουν αν εμπιστεύονται απόλυτα τους παίκτες που υπάρχουν ή πρέπει να υπάρξουν αλλαγές τώρα που υπάρχει ακόμα ποιος χρόνος.
Η αξιολόγηση του ρόστερ και ο Φωτιάς
Οι παρεμβάσεις του Νίκολιτς αμέσως μετά έδειξαν διάθεση να κλειδώσουν τη νίκη για την ΑΕΚ. Ο Κάιρινεν μπήκε να ελέγξει την μπάλα στη μεσαία γραμμή και μάλλον έμεινε πολύ στο γήπεδο ο Βιτάλις, ενώ ο Μάνταλος σε αυτόν το νέο ρόλο που του δίνει φέτος ο Σέρβος, πήρε την θέση του Μάγερ που φαινόταν να ταλαιπωρείται έντονα στα αριστερά. Θα μπορούσε στην πορεία να μπει και ο Αριάγκα αντί του εξαντλημένου Μάριν, που γλίστρησε στην ευκαιρία του Πόμπο και στο γκολ της Κηφισιάς; Θα μπορούσε. Η ΑΕΚ δεν εξάντλησε πάλι τις αλλαγές της.
Είναι ένα ζήτημα αυτό. Εκείνοι που δουλεύουν καθημερινά με την ομάδα ξέρουν καλύτερα απ’ όλους ποιους και πως τους εμπιστεύονται. Αλλά σίγουρα, δεν επιτρέπεται να εμφανίζονται τόσο μεγάλα κενά στον άξονα, εκεί που είναι και η δύναμη αυτής της ομάδας. Να βρίσκει τόσους χώρους ο Πόμπο και στο φινάλε ο Μπένι και να τρέχουν τόσα μέτρα άνετοι με την μπάλα, να βρίσκουν πολλές επιλογές. Γιατί έτσι, μπαίνουν και τα απίθανα, όπως του Ανδρούτσου στην Κρήτη, του Ηρακλή που ακυρώθηκε και χθες του Μπένι.
Περί διαιτησίας, τα πράγματα είναι δεδομένα. Η ΑΕΚ δεν θα πάρει αβάντα σε τίποτα. Ο Φωτιάς δεν έδειξε διάθεση να κάνει κάτι περίεργο, αν και η τελευταία φάση και η στάση του προς τον Ζίνι, που δεν του επέτρεπε να πει, κατήργησε αυτόματα το αριθμητικό πλεονέκτημα που είχε η Ενωση. Μικρό σε σχέση με αυτά που βλέπαμε πέρυσι, αλλά σημαντικό, ειδικά από την στιγμή που επιχειρείται να φανεί πως η ΑΕΚ ήταν και… ευνοημένη στο ματς από την περίπτωση του Κοϊτά (άλλο στοιχείο που πρέπει να προβληματίσει το τεχνικό επιτελείο, η νευρικότητα του).
