Είναι η κυρίαρχη τάση στο ποδόσφαιρο. Metrics. Analytics. ΧGoals. Advanced stats. Νούμερα. Data. Αγωνιώδης προσπάθεια να ανακαλύψεις αυτό που ψάχνουν όλοι. Το edge. Το πλεονέκτημα. Την μία λεπτομέρεια που θα σου δώσει υπεροχή.
Τα πάντα στο γήπεδο είναι μετρήσιμα. Κάθε βήμα. Κάθε σπριντ. Κάθε καρδιακός παλμός. Κάθε αναπνοή. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, όλα είναι προϊόν επιστημονικής μελέτης, όπου τα κορυφαία μυαλά αυτής της γης προσπαθούν να φτιάξουν άθραυστες πολεμικές μηχανές.
Τα επιτελεία των κορυφαίων ομάδων της Ευρώπης απασχολούν εκατοντάδες, χιλιάδες εξειδικευμένους συνεργάτες. Φτάσαμε να υπάρχει ξεχωριστός προπονητής για τα πλάγια άουτ. Ξεχωριστός για τα αμυντικά στημένα. Άλλος για τα κόρνερ.
Ηλεκτρονικοί υπολογιστές, προγραμματιστές, αλγόριθμοι προσπαθούν να σχεδιάσουν τις τελειότερες κομπίνες, τοποθετώντας κάθε κομμάτι με ακρίβεια χιλιοστού στην κάθε θέση.
Κι εκεί έρχεται ένας τύπος με ύψος 1,72 να πει σε όλους αυτούς κατάμουτρα: «Βρε, άντε από εδώ ρε μοντερνιάρηδες. Εμείς είμαστε η Ρεάλ Μαδρίτης!»
Εκεί που νόμιζες ότι η βασίλισσα είχε πάρει νίκες, προκρίσεις, τρόπαια, με όλος τους πιθανούς τρόπους, υπήρχε κάτι μας είχε διαφύγει.
Δεν είχε πάρει ποτέ Champions League με κεφαλιά του πιο κοντού παίκτη στο γήπεδο, που σηκώθηκε μπροστά σε όλα τα θηρία, ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι τελευταίος παίκτης στην άμυνα για να ανακόψει τυχόν αντεπίθεση!
Η επόμενη πρόκληση θα είναι να κατακτήσει το 16ο, δίχως καν να εμφανιστεί στο γήπεδο.
Πως έγινε αυτό; Συνέβη επειδή μιλάμε για την Ρεάλ Μαδρίτης. Γι’ αυτό συνέβη!
Τα Xgoals έγινε το σύγχρονο ιερό δισκοπότηρο της μπάλας. Έχεις περισσότερα Xgoals; Άξιζες την νίκη. Ήσουν καλύτερος.
Τα Xgoals στο πρώτο ημίχρονο του τελικού ήταν 1,82 με 0.08. Χοντρικά, η Ντόρτμουντ έπρεπε να κερδίζει 2-0. Οι δύο ομάδες πήγαν στο ημίχρονο στο zero.
Γιατί; Επειδή στο γήπεδο έπαιζε η Ρεάλ.
Στο τέλος η σούμα έβγαζε κάτι σαν 2.06 έναντι 1.21.
Χοντρικά, οι Βεστφαλοί με βάση τις ευκαιρίες που έγιναν στο ματς έπρεπε να κερδίσουν με 2-1. Έχασαν με 0-2.
Γιατί; Επειδή η μία από τις δύο ομάδες του τελικού ήταν η Ρεάλ Μαδρίτης!
Αν αθροίσεις τα Xgoals των δύο παιχνιδιών, η Λειψία είχε περισσότερα από την Ρεάλ Μαδρίτης στην φάση των 16. Πέρασαν οι Μαδριλένοι.
Η Μάντσεστερ Σίτι είχε περισσότερα στα προημιτελικά. Προκρίθηκε η «βασίλισσα».
Μόνο η καψερή Μπάγερν Μονάχου πήγε να το παίξει Ρεάλ Μαδρίτης και να προκριθεί από μειονεκτική θέση απέναντι της. Απέτυχε. Διότι μοιάζει ιδιοσυγκρασιακά με την Ρεάλ, αλλά… δεν είναι η Ρεάλ.
Το 14ο ήρθε στο Παρίσι απέναντι στην Λίβερπουλ. Οι τελικές ήταν 22-4 υπέρ των Άγγλων. Σφυροκόπημα. Η κούπα πήγε στην Μαδρίτη. Με κάποιο μαγικό ανεξήγητο τρόπο, που κάνει τους μερένγκες να έχουν μία ασύλληπτη αύρα, όταν παίζουν ευρωπαϊκό τελικό.
Ο τελευταίος που την άφησε με χέρια αδειανά σε ευρωπαϊκό τελικό ήταν ο Σερ Άλεξ. Πριν από 40 χρόνια. Όχι με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά με την ταπεινή Αμπερντίν, το μακρινό 1983!
Καμία άλλη ομάδα στον κόσμο δεν ξέρει να υποφέρει, όπως εκείνη. Το κάνει στωικά, μαεστρικά, εκνευριστικά. Σαν τον Ρόκι που τρώει αμέτρητο ξύλο, τρεκλίζει, ψυχορραγεί, μα με ένα υπερβατικό τρόπο βρίσκει τον τρόπο να σταθεί στα πόδια του και να φύγει με τις γροθιές υψωμένες από το ρινγκ.
Ο Τιμπό Κουρτουά δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Μία ρήξη πρόσθιου χιαστού τον Αύγουστο τον έθεσε νοκ-άουτ για 8 μήνες. Πάνω που ήταν έτοιμος να επιστρέψει μία ρήξη μηνίσκου στο άλλο γόνατο του διέλυσε το σώμα, την ψυχολογία, το ηθικό. Έτρεξε σαν παλαβός, να προλάβει τον τελικό, καθημερινές διπλές εξάωρες προπονήσεις, πολύς πόνος, θυσία, ασύλληπτη προσπάθεια.
Όχι μόνο πρόλαβε, έκανε και ζέσταμα για αυτόν. Στα τέσσερα παιχνίδια πριν το Γουέμπλεϊ, σε 333 λεπτά δεν δέχθηκε ούτε ένα γκολ, παρότι οι αντίπαλοι του τον βομβάρδισαν με 17 τελικές στην εστία του.
Απέναντι στους Γερμανούς ήταν ξανά το φόβητρο, το σκιάχτρο, ο τοίχος. Ήταν αυτός που έκρυψε την εστία στον Αντεγέμι όταν βρέθηκε φάτσα απέναντι του. Αυτός που έκανε τους παίκτες της Ντόρτμουντ να τον σημαδεύουν ή να αστοχούν στην προσπάθεια τους να μην… τον σημαδέχουν.
Είναι ο ίδιος που με άλλα γάντια, δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα για να βγάλει μία κεφαλιά του Ράμος στο 92:35 ενός άλλου τελικού Champions League που έμοιαζε χαμένος για την βασίλισσα.
Μην το ψάχνεις, δεν υπάρχει λογική εξήγηση. Κάτι υπερβατικό συμβαίνει όταν κάποιοι τύποι φοράνε αυτή την λευκή φανέλα ή τα γάντια της. Σαν μία μπέρτα σούπερ ήρωα που μεταμορφώνει σε Supermen, όλους τους Κλαρκ Κεντ αυτού του κόσμου.
Αν ο Ντάνι Καρβαχάλ, ο Νάτσο και ο Λούκας Βάθκεθ έχουν αθροιστικά καμιά 20αριά Champions League με καθοριστική συμβολή, τότε καταλαβαίνεις ότι Metrics, analytics. ΧGoals, data, νούμερα δεν έχουν πια καμία σημασία.
Αυτή η ομάδα ήρθε, υπάρχει, λειτουργεί για να… ξεφτιλίζει όλες τις σύγχρονες τάσεις στο ποδόσφαιρο και να λέει: «Βρε, άντε από εδώ ρε μοντερνιάρηδες. Εμείς είμαστε η Ρεάλ Μαδρίτης!».
