«Να αλλάξεις τον κόσμο, φίλε μου Σάντσο, δεν είναι τρέλα, ούτε ουτοπία. Είναι δικαιοσύνη! Τρέλα μπορεί να είναι το να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας. Και η μεγαλύτερη τρέλα απ’ όλες, να βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι».
Ο Δον Κιχώτης ο ήρωας που εμπνεύστηκε ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες έμεινε στην ιστορία ως ένας ρομαντικός οραματιστής, ένας ενθουσιώδης ονειροπόλος, ο οποίος στην ουσία έμεινε να κυνηγάει την σκιά του, έγινε μία καρικατούρα, ο βασιλιάς του απραγματοποίητου, του ανέφικτου.
Εκείνο το βράδυ της 20ής Απριλίου του 2016 ο Ιβάν Σαββίδης ένιωσε ένα σφίξιμο μέσα του, το είπε φωναχτά μπροστά σε όλους από το βήμα του Μεγάρου Μουσικής της Θεσσαλονίκης: «Λυπάμαι πολύ που βλέπω μια μισοάδεια αίθουσα αλλά και αυτό είναι ένα μέρος του σεναρίου. Θέλαμε να κάνουμε μια ταπεινή εκδήλωση και πιστέψτε με ότι θα βγάλω τα συμπεράσματα μου. Αυτή η παρουσία μου στον ΠΑΟΚ αυτά τα χρόνια με βοηθάω να βγάζω συμπεράσματα».
Η ομιλία του για τα 90ά γενέθλια του ΠΑΟΚ ήταν γεμάτη συμβολισμούς, εικόνες, συναισθήματα. Ήταν μία βαθιά προσωπική εξομολόγηση: «Νιώθω ρίγος όταν διαβάζω την ιστορία της Κωνσταντινούπολης. Νιώθω δέος για τους Έλληνες της Πόλης που δεν έσπασαν και έθεσαν τις βάσεις της ιδεολογίας του ΠΑΟΚ. Αισθάνομαι περηφάνια όταν σκέφτομαι όλους αυτούς που ξεριζωμένοι από την πατρίδα τους, ίδρυσαν τον ΠΑΟΚ. Ταυτόχρονα νιώθω και πόνο. Αναλογιζόμενος τα νεαρά παιδιά που έδωσαν τη ζωή τους για να δουν τον ΠΑΟΚ. Θα είμαι πιστός στα κοινά μας ιδανικά. Βρήκα τον εαυτό μου στον ΠΑΟΚ».
Θαρρεί κανείς ότι έχουν περάσει αιώνες από τότε, η εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου, η εικόνα του ΠΑΟΚ ήταν σοκαριστικά διαφορετική. Πρόεδρος της ΕΠΟ ήταν ο… διαβόητος Γιώργος Γκιρτζίκης. Οι πληγές από το «χειρουργείο» άνευ αναισθητικού του διαιτητή Ανδρέα Παππά στον ημιτελικό Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό ήταν ακόμα ανοιχτές. Ο Ιβάν Σαββίδης είχε πάρει την στρατηγική απόφαση να μην κατεβάσει την ομάδα στον επαναληπτικό του «Καραϊσκάκης». Ήταν η αρχή ενός ανένδοτου αγώνα, που εκείνη την εποχή έμοιαζε σχεδόν καταδικασμένος. Όμως εκείνος πίστευε. Πίστευε ακράδαντα. Ίσως ήταν ο μόνος που το πίστευε τόσο πολύ, σε μία σκληρή εποχή, όπου όλα τα φύλλα της τράπουλας έμοιαζαν σημαδεμένα.
Δεν ζητούσε εύνοια. Δεν ήθελε το κουμάντο, τα κόζια, τον έλεγχο του παρασκηνίου. Ήθελε -ως άλλος Δον Κιχώτης- να αλλάξει τον κόσμο. Ήθελε δικαιοσύνη: «Κάτω από δυσκολίες γιγαντώθηκε ο ΠΑΟΚ. Έτσι και σήμερα δεν υποχωρούμε για τη δικαιοσύνη, την ισονομία και την αξιοπρέπεια. Αισθάνομαι τεράστια ευθύνη που η οικογένεια του ΠΑΟΚ με εμπιστεύτηκε την διοίκηση της ποδοσφαιρικής ομάδας. Αυτό θα το καταφέρουμε και είμαι βέβαιος».
Ήταν ο μόνος που πίστευε τόσο πολύ. Ο μόνος που μπορούσε να δει την μεγάλη εικόνα, όταν όλοι εστίαζαν στο δέντρο. Σήμερα τα λόγια εκείνα του 2016 μοιάζουν αυτονόητα, τότε ακούγονταν σαν ένα άπιαστο, απατηλό όνειρο: «Η αφοσίωση σας στα ασπρόμαυρα χρώματα δεν έχει όρια. Εμείς τιμάμε την ιστορία μας και παράλληλα ανοίγουμε νέους ορίζοντες με νέους στόχους που θέλουμε να πετύχουμε. Τι ονειρεύομαι εγώ; Εγώ βλέπω τον ΠΑΟΚ να παίζει σε ένα δίκαιο και ισόνομο ποδόσφαιρο. Εγώ βλέπω τον ΠΑΟΚ μια σύγχρονη ομάδα με υποδομή και θα το κάνουμε. Εγώ βλέπω τον ΠΑΟΚ στην ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και θα το πετύχουμε».
Εκείνο το βράδυ, ο Ιβάν Σαββίδης μίλησε για: «Περηφάνια, Αντίσταση, Όνειρο, Κατάκτηση. Αυτά είναι τα ιδεώδη του πραγματικού ΠΑΟΚ. Μόνο μαζί θα μπορέσουμε να ανοίξουμε τη νέα χρυσή εποχή της ομάδας μας».
Από εκείνο το βράδυ ο ΠΑΟΚ έχει κερδίσει ένα πρωτάθλημα, στερήθηκε στις αίθουσες δικαστηρίων άλλο ένα, κατέκτησε τέσσερα κύπελλα, έπαιξε συνολικά σε έξι τελικούς, έφτασε μία φορά στους «8» της Ευρώπης, κάτι που μπορεί να ξανακάνει και φέτος, αλλά το σημαντικότερο: δημιούργησε μία ομάδα με ξεχωριστή ποδοσφαιρική φιλοσοφία, έφτιαξε μία ποδοσφαιρική και αθλητική κουλτούρα με αναγνωρισμένη ταυτότητα, ύφος, πρακτική, μακριά από την εγχώρια τοξικότητα.
Δημιούργησε τις κορυφαίες ακαδημίες στην χώρα, τόσο σε αθλητικό, όσο και σε εκπαιδευτικό επίπεδο, έγινε ο βασικός αιμοδότης όλων των εθνικών ομάδων και με μία ενιαία ποδοσφαιρική προσέγγιση έχει αυτή την στιγμή τις ομάδες ανδρών, γυναικών, Κ19, Κ17 και Κ15, στην κορυφή των πρωταθλημάτων τους.
Σε ένα περιβάλλον οικονομικής αβεβαιότητας κατάφερε να είναι ένας σύλλογος μακριά από χρέη, εξαρτήσεις, δεσμά, «τρέχει» τις διαδικασίες για το νέο του γήπεδο και είναι σε θέση να ανακοινώσει την αγορά 150 στρεμμάτων στην Θέρμη για να χτίσει το δικό του ιδιόκτητο προπονητικό κέντρο, το οποίο φιλοδοξεί να γίνει το κορυφαίο στα Βαλκάνια.
Μέσα σε καθεστώς μεγάλης συναισθηματικής φόρτισης ο Ιβάν Σαββίδης είχε υποσχεθεί εκείνο το βράδυ πως: «όσο θα με κρατούν οι δυνάμεις μου υπόσχομαι ότι θα κάνω ότι είναι στα χέρια μου για να κάνω τα όνειρα μας πραγματικότητα» και έκλεισε με μία φράση που έμεινε βαθιά χαραγμένη στο μυαλό και στις ψυχές όσων την άκουσαν: «Σας δίνω το λόγο μου. Τον λόγο του Πόντιου: θα σας χαρίσω τη χαρά, θα φέρω τη χαρά στην Τούμπα. Πιστέψτε το αυτό».
Τελικά ο Δον Κιχώτης είχε δίκιο: «Το να αλλάξεις τον κόσμο, όντως, δεν είναι τρέλα, ούτε ουτοπία. Είναι δικαιοσύνη». Μία δικαιοσύνη που ο ΠΑΟΚ στην ιστορική του διαδρομή δεκαετίες ολόκληρες να εμφανιστεί στον διάβα του…
