«Ξέρεις, έχω γνωρίσει μερικές πολύ μεγάλες επιχειρηματικές επιτυχίες, αλλά ποτέ δεν ένιωσα αυτό το συναίσθημα που βιώνω τώρα», είπε με σπασμένη φωνή στον Δήμαρχο της πόλης. Το Κύπελλο Γαλλίας του 2019 βρισκόταν ακουμπισμένο στο τραπέζι του Δημαρχείου της Ρέν, όλη η πόλη βρισκόταν στο δρόμο, περιμένοντας την αποθέωση των νικητών και ο 80χρονος τότε Φρανσουά Πινό ένιωθε ότι ένα μικρό σκουπιδάκι είχε μπει στο μάτι του.
Κανείς δεν τον είχε δει ποτέ έτσι, πάντα κρυβόταν από το προσωπείο του βλοσυρού, αυστηρού, σκληρού, άτεγκτου επιχειρηματία που δεν θα διστάσει να πατήσει ακόμα και επί πτωμάτων για να βγάλει κέρδος.
Ήταν 7 ετών, όταν τα στρατεύματα της Βέρμαχτ σταμάτησαν τον πατέρα του και άρχισαν να τον υποβάλουν σε φριχτά βασανιστήρια μπροστά στα μάτια του για να μαρτυρήσει το μέρος που κρύβονταν τα συμμαχικά στρατεύματα, στους οποίους είχαν υποψίες ότι πήγαινε κρυφά φαγητό.
Κανείς τους δεν έσπασε. Κανείς τους δεν μίλησε Στην Βρετάνη, ο λόγος, η τιμή έχουν διαφορετική αξία από ότι στην υπόλοιπη ηπειρωτική Γαλλία, το «σκληρό» φυσικό τοπίο της περιοχής δημιουργεί ανθρώπους τραχείς, ανθεκτικούς.
Παράτησε το σχολείο σε ηλικία 16 ετών για να ασχοληθεί με την επιχείρηση του πατέρα του, που ασχολούνταν με την υλοτομία και εμπορεία ξυλείας.
Ως παιδί ήταν λιγομίλητος, κλειστός και σκοτεινός. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μερικά χρόνια αργότερα χάρη στο επιχειρηματικό του δαιμόνιο θα γινόταν ο πλουσιότερος άνθρωπος σε όλη την Γαλλία.
«Είναι τόσος καλός στο να βγάζει χρήματα, που είναι σχεδόν τρομακτικό. Έχει μία έκτη αίσθηση που τον βοηθά να πουλά και να αγοράζει στο σωστό timing χωρίς τον παραμικρό συναισθηματισμό», λέει ένας στενός του συνεργάτης.
Όλα ξεκίνησαν από ένα τραπεζικό δάνειο ύψους 100.000 γαλλικών φράγκων, που τον βοήθησαν να μετατρέψει το μικρό ξυλουργείο του πατέρα του σε μία τεράστια αλυσίδα, χάρη στην οξυδέρκεια του να αγοράζει ημι-χρεοκοπημένες επιχειρήσεις σε όλη την χώρα και να τις εντάσσει στην προστατευτική αγκαλιά του.
Η περιουσία του είναι σαν να μετράς τους κόκκους της άμμου. Η πιο πρόσφατη καταμέτρηση πριν από κάνα δυο μήνες από το περιοδικό Bloomberg έβγαλε το πόρισμα πως είναι ο 32ος πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο, «μόλις» με 39,1 δισεκατομμύρια δολάρια (τα διπλάσια από ότι αθροιστικά οι έξι πλουσιότεροι Έλληνες στον κόσμο σύμφωνα με την τελευταία καταμέτρηση του Forbes που είναι οι: Μαρία Αγγελικούση, Αριστοτέλης Μυστακίδης, Φίλιππος Νιάρχος, Βαρδής Βαρδινογιάννης, Σπύρος Λάτσης). Το 2022 το περιοδικό Forbes απεφάνθη ότι είναι ο πλουσιότερος ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας στον πλανήτη. Όχι κι άσχημα…
Είναι παντού. Και πίσω από τα πάντα. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις από πίσω είτε την Kering είτε την Artemis τις εταιρίες του που δραστηριοποιούνται παντού: κτηματομεσιτικά, τεχνολογία, μίντια, τουρισμό, τέχνες, μόδα, τουρισμό, οινοποιεία. Α, και στο ποδόσφαιρο. Από το 1998 ο Φρανσουά Πινό απέκτησε το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της Ρεν: «Ο δικός μου τρόπος να επιστρέψω στην Βρετάνη, αυτά που πρόσφερε η Βρετάνη σε εμένα», όπως λέει.
Δικός του είναι ο οίκος Gucci. Δικός του και ο Yves Saint Laurent. Δικός του ο οίκος δημοπρασιών Κρίστι. Ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος της γαλλικής οινοποιίας, αμέτρητα ακίνητα, η συλλογή έργων τέχνης του εκτιμάται στα 2 δισεκατομμύρια δολάρια.
Τελευταίο του απόκτημα τον περασμένο Σεπτέμβριο, η εταιρία Creative Artists Agency που εκτιμάται στα 7 δις δολάρια. Ανάμεσα στο πελατολόγιο της εταιρίας που εκπροσωπεί όλο το Hollywood βρίσκονται ο Μπραντ Πιτ, ο Τζορτζ Κλούνεϊ, ο Τομ Χανκς, ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, η Μπιγιονσέ, ο Τζάστιν Μπίμπερ και η… νύφη του (έχει παντρευτεί τον γιο του) η γοητευτική Σάλμα Χάγεκ.
Παρακλάδι της (5% του τζίρου της) αποτελεί η CAA Base και η CAA Stellar που εκπροσωπεί αθλητές, κάποιοι εξ’ αυτών είναι οι Ρισάρλισον, Σον, Βαράν, Κομάν, Καμαβινγκά, το παλιό σπίτι του Λεμπρόν Τζέιμς.
Είναι ο άνθρωπος που ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις στην Γαλλία, ένας από τους στυλοβάτες του τραπεζικού της συστήματος, μία επιχειρηματική κίνηση της οικογένειας Πινό μπορεί να επηρεάσει το οικονομικό μέλλον εκατομμυρίων Γάλλων. Τότε, πως γίνεται αυτός ο επιχειρηματικός / οικονομικός κολοσσός της χώρας να έχει κατακτήσει μόλις ένα Κύπελλο Γαλλίας στα 25 χρόνια ενασχόλησης με την αγαπημένη του ομάδα;
Το καλοκαίρι του 1999, ο Φρανσουά Πινό μπαίνει σαν οδοστρωτήρας στο γαλλικό ποδόσφαιρο, θέλοντας με βουλιμία να κατακτήσει τα πάντα. Η εντολή του είναι μία: «φέρτε μου τους καλύτερους, δεν με ενδιαφέρει η τιμή». Στην Βραζιλία αρχίζει να ανατέλλει το άστρο του 19χρονου Ροναλντίνιο, όμως διάφοροι μεσάζοντες πείθουν τον Πινό ότι το επόμενο μεγάλο όνομα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου είναι ο Λούκας Σεβερίνο, ο «νέος Ρονάλντο», όπως του λένε.
Στην παρθενική του σεζόν με την Ατλέτικο Παραναένσε σκοράρει 11 γκολ και σωματοδομικά μοιάζει στο «φαινόμενο». Είναι μόλις 20 ετών και ο Πινό βγάζει από τα ταμεία 140 εκατομμύρια φράγκα που ισοδυναμούν με 21 εκατομμύρια ευρώ, κάνοντας την πιο ακριβή μεταγραφή έως τότε στο γαλλικό ποδόσφαιρο.
Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της επένδυσης, λίγες εβδομάδες αργότερα, η Άρσεναλ δίνει 16 εκατομμύρια λίρες για να αποκτήσει από την Γιουβέντους τον Τιερί Ανρί, τον παίκτη που άλλαξε ολόκληρη την ιστορία της.
Ο Βραζιλιάνος φτάνει στην Βρετάνη μαζί με ένα άλλο πανάκριβο απόκτημα τον Αργεντινό Μάριο Έκτορ Τουρδό, ο οποίος αποκτάται για άλλα 12 εκατομμύρια ευρώ, η Γαλλία σοκάρεται από την αθρόα σπατάλη ποσών που μοιάζουν εξωπραγματικά και εκτός λογικής.
Στα δύο χρόνια που έμεινε στην Βρετάνη, ο «νέος Ρονάλντο» σκόραρε όλες κι όλες έξι φορές, το 2004 μετακόμισε στην Ιαπωνία και σταμάτησε το ποδόσφαιρο μόλις σε ηλικία 29 ετών.
Ο δε Αργεντινός έπαιξε όλες κι όλες 18 φορές με την φανέλα της Ρεν και από το 2004 και μετά έπαιξε σε μικρομεσαίες ομάδες της χώρας του, κόβοντας την μπάλα στα 30 του!
Ο Πινό έμαθε με τον πιο σκληρό τρόπο, ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι όπως οι υπόλοιπες επιχειρήσεις του. Ένα και ένα ενδέχεται να μην κάνουν ποτέ δύο. Το ποδόσφαιρο και οι δικοί του άγραφοι νόμοι μπορεί να σε ξεφτιλίσουν, να σε διασύρουν, να σε κάνουν να νιώσεις σκουπίδι, ακόμα κι αν είσαι ο μεγαλύτερος αυτοδημιούργητος κροίσος στην ιστορία της χώρας.
Η απόφαση του ήταν να αλλάξει ριζικά στρατηγική. Προσέλαβε τον Πιέρ Ντρεοσί, έναν άνθρωπο που πέρασε πολλά χρόνια αργότερα τον Παναθηναϊκό, ο οποίος έφτιαξε ένα μακρόπνοο ποδοσφαιρικό πλάνο που βασιζόταν στην οικονομική αυτάρκεια μέσω της παραγωγικής διαδικασίας.
Σε αυτά τα χρόνια, ο ζάπλουτος Πινό θεωρείται ο πιο σφιχτός, ο πιο τσιγκούνης ιδιοκτήτης ομάδας στην Ligue 1. Επί των ημερών του όμως, το γήπεδο της ομάδας, το «Roazhon Park» χτίστηκε σχεδόν από την αρχή και αποτελεί ένα πραγματικό στολίδι. Οι προπονητικές εγκαταστάσεις του Piverdière, θεωρούνται από τις κορυφαίες στον κόσμο και οι ακαδημίες της οι καλύτερες στην Γαλλία. Διότι, αυτό που προέχει είναι η εξέλιξη, η υπεραξία, όχι ο πρωταθλητισμός.
Σε αυτά τα 25 χρόνια η Ρεν του μεγιστάνα Πινό έχασε δύο τελικούς Κυπέλλου (2009 και 2014) από το ψαροχώρι της Λοριάν, την μικρούλα και ταπεινή ομάδα της Βρετάνης, όμως δεν κουνήθηκε φύλλο. Η στρατηγική του συλλόγου είναι αδιαπραγμάτευτη. Είτε θα γίνει με τον τρόπο της, είτε καθόλου.
Με τον τρόπο της, η Ρεν έχει γεμίσει παιχταράδες όλη την Ευρώπη είτε δικής της παραγωγής (Καμαβινγκά, Τελ, Ουσμάν Ντεμπελέ, Εντουάρ Μεντί, Ντουκουρέ, Ισμαΐλα Σαρ, Ουγκοτσούκβου), είτε δικής της… μεταποίησης (Ραφίνια, Ντοκού, Αγέρντ, Λόβρο Μάγερ, Σουλεμάνα).
Με τον τρόπο της είναι όλο εκεί στο γύρω-γύρω: τρίτη το 2020, έκτη το 2021, τέταρτη πέρσι και πρόπερσι. Από ομάδα ασανσέρ ανάμεσα στις δύο πρώτες κατηγορίες, μία ομάδα που αποτελεί πρότυπο ποδοσφαιρικής λογικής και οργάνωσης.
Αν εκείνο το καλοκαίρι του 1999, ο Φρανσουά Πινό είχε επιλέξει να φέρει τον Ροναλντίνιο, ενδεχομένως η Ρεν να είχε γίνει η Παρί Σεν Ζερμέν, πολύ πριν οι Άραβες να μεταλλάξουν την Παρί Σεν Ζερμέν σε αυτό που βλέπουμε την τελευταία δεκαετία.
Εκείνο το πανάκριβο «παλτό» από την Βραζιλία, ενδεχομένως να άλλαξε την ιστορία ολόκληρου του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου…
