Τι είναι αυτό που θέλει κάθε οπαδός από την ομάδα του; Να διαφέρει. Να έχει την δική της ταυτότητα. Να εκφράζει μία σταθερή ιδεολογία. Να εκπροσωπεί, να αντιπροσωπεύει και να υπηρετεί την πόλη της.
Ε, όλα αυτά που πάνω-κάτω επιτυγχάνει με απίστευτη συνέπεια η Φράιμπουργκ.
Είναι τόσο θαυμαστό, τόσο ξεχωριστό, τόσο ιδιαίτερο αυτό που κάνει αυτός ο σύλλογος που εδρεύει σε μία μικρή πόλη της Νότιας Γερμανίας κοντά στα σύνορα με Ελβετία και Γαλλία, που στο ποδοσφαιρικό λεξικό της χώρας υπάρχει ένα ειδικό λήμμα: «Freiburger Weg». Ο τρόπος της Φράιμπουργκ.
Όσο κι αν προσπαθούν διάφοροι μιμητές να κοπιάρουν την συνταγή της, αυτό είναι αδύνατον. Διότι τις συνταγές τις υλοποιούν οι άνθρωποι και όχι η θεωρία.
Για να καταλάβει κανείς την ποδοσφαιρική φιλοσοφία που διέπει τον σύλλογο θα πρέπει να μπει λίγο στην φιλοσοφία της πόλης. Το 1975 οι κάτοικοι της πόλης είπαν «όχι» στην κατασκευή τριών εργοστασίων ατομικής ενέργειας, παρότι αυτά θα μπορούσαν να λύσουν το ενεργειακό ζήτημα της περιοχής και να εξασφαλίσουν άπειρες θέσεις εργασίας.
Ο λόγος ήταν καθαρά… συνειδησιακός. Οικολογικός. Χτισμένο κοντά στον ιστορικό Μέλανα Δρυμό, σε μία περιοχή που πνίγεται από το οξυγόνο και την βλάστηση, το Φράιμπουργκ θέλησε να διατηρήσει ακέραια την ταυτότητα του και να γίνει μία από τις πρώτες πόλεις που άρχισε να αναζητά εναλλακτικές πηγές ενέργειες, πολύ πριν η κλιματική αλλαγή χτυπήσει την πόρτα του πλανήτη.
Η πόλη θεωρείται «η οικολογική πρωτεύουσα της Ευρώπης», το 2017 χαρακτηρίστηκε από το BBC «πράσινη πρωτεύουσα του κόσμου». Δεν είναι τυχαίο ότι το νεότευκτο στολίδι του συλλόγου, το οποίο χτίστηκε ιδίοις εξόδοις, είναι ενεργειακά αυτόνομο.
Πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, σε μία πόλη που έχει ηλιακά συγκροτήματα κατοικιών, έχει το πρώτο «ηλιακό πανεπιστήμιο» σε όλη την χώρα, σε μία πόλη γεμάτη φωτοβολταϊκές κυψέλες και εναλλακτικούς τρόπους σκέψης, δράσης και μεταφοράς, όπου το ποδήλατο είναι το υπ’ αριθμόν ένα μέσο μετακίνησης;
Μία πόλη που παράγει ενεργειακό πλεόνασμα θα ήταν αδύνατον να μην έχει μία εναλλακτική ποδοσφαιρική ομάδα. Κι εδώ, στόχος ήταν η παραγωγή ποδοσφαιρικού πλεονάσματος, που επιτυγχάνεται κάθε χρόνο με θαυμαστή συνέπεια.
Στα τέλη των 90’s o σύλλογος πήρε μία διαφορετική ρότα από το υπόλοιπο σκληρό τοπίο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου της χώρας. Αυτοανακηρύχθηκε ως προπαρασκευαστικό κλαμπ, ως ομάδα που θα παρήγαγε τα δικά της στελέχη και από την ποδοσφαιρική τους υπεραξία, θα μπορούσε να ζήσει, να εξελιχθεί και να πορευτεί.
Έτσι κι αλλιώς, πόροι δεν υπάρχουν από αλλού. Δεν υπάρχει κάποιος λεφτάς πρόεδρος, δεν υπάρχει καν ιδιοκτήτης. Ο σύλλογος διοικείται στο 100% από τα περίπου 40.000 μέλη του, που αποφασίζουν δημοκρατικά για τα πάντα. Από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα. Δεν μπορεί να υπάρχει άλλο μοντέλο από το κλασικό: έσοδα - έξοδα. Το ταμείο εδώ και χρόνια είναι μονίμως στο… συν. Πολλά εκατομμύρια συν.
Ήταν μία από τις πρώτες ομάδες που ακολούθησε τον δρόμο τον ακαδημιών, με πλάνο, αφοσίωση, όραμα, θυσίες. Από το 1993, που ανέβηκε για πρώτη φορά στην Bundesliga, μόλις 4 διαφορετικοί άνθρωποι κάθισαν στον πάγκο της!
Ο εμβληματικός Φόλκερ Φίνκε έμεινε στην θέση για 16 χρόνια -ρεκόρ για το γερμανικό ποδόσφαιρο. Ο Κρίστιαν Στράιχ αισίως διάγει την 13η του σεζόν, αν προσθέσει κανείς τα χρόνια που δούλεψε στις ακαδημίες, τότε κλείνουμε τα 28. Μία ολόκληρη ζωή!
Θα μπορούσε πραγματικά να δουλέψει σε οποιαδήποτε ομάδα της Ευρώπης ήθελε. Όλα αυτά τα χρόνια απέρριψε πολλές προτάσεις, είπε όχι σε τρελά λεφτά. Διότι, η αγάπη δεν εξαγοράζεται ούτε για όλα τα λεφτά του κόσμου.
Μόνο στην Φράιμπουργκ, ο Στράιχ μπορεί να χτίσει ένα οικοσύστημα με τις αξίες που αυτός θέλει. Συχνά - πυκνά ο λόγος του ξεφεύγει από το ποδοσφαιρικό, πάει στην ίδια την ζωή. Ένας ρήτορας που έχει μιλήσει δημόσια για τον ναζισμό, την ομοφυλοφιλία, την ταξική πάλη, το κεφάλαιο, τα άτομα ΑΜΕΑ, όλες τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Ένας ποδοσφαιρικός, αλλά και πνευματικός ταγός όλου του κλαμπ.
Για μία ομάδα που δεν ξοδεύει σχεδόν ποτέ σημαντικά ποσά για μεταγραφές, για μία ομάδα που κάθε χρόνο αιμορραγεί από τις πωλήσεις, το ερώτημα είναι πάντα το ίδιο; Έπιασε ταβάνι; Πότε θα ξεφουσκώσει;
Απάντηση δεν υπάρχει. Την σεζόν 2021-22 τερμάτισε στην 6η θέση και έπαιξε τελικό Κυπέλλου. Πέρσι, έφτασε ως τους «16» του Europa League, ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου και τερμάτισε στην 5η θέση, παρότι σχεδόν σε όλη την σεζόν ήταν εντός της ζώνης του Champions League.
Όσο της ξεφεύγει ένας τίτλος, μία έξοδος στους ομίλους της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, ο στόχος θα είναι εδώ. Η Φράιμπουργκ έμαθε όχι απλά να κυνηγά το άπιαστο. Να το πιάνει κιόλας.
Ένα μικρό παράδειγμα της λειτουργίας της. Το καλοκαίρι παραχώρησε τον επί σειρά ετών βασικό τερματοφύλακα της, Μαρκ Φλέκεν στην Μπρέντφορντ έναντι 11 εκατομμυρίων λιρών. Αρκετά λεφτά για να αγοράσει πολύ ικανό αντικαταστάτη. Η Φράιμπουργκ λειτούργησε αλλιώς. Έκρινε ότι είχε έρθει η ώρα προαγωγής για τον 21χρονο Νόα Ατουμπόλου, παιδί των ακαδημιών της.
Στην πιο ευαίσθητη θέση που χρειάζεται παραστάσεις, εμπειρία, εικόνες, οι Γερμανοί επέλεξαν να δώσουν γάντια βασικού σε ένα «δικό τους» παιδί με τίποτα από όλα αυτά. Μετά από τις πρώτες τέσσερις αγωνιστικές, εκείνος έχει δεχθεί 10 γκολ. Δεν τρέχει τίποτα. Συνεχίζουμε…
Κάθε χρόνο, το μισό της ρόστερ προέρχεται υποχρεωτικά από τα θαυματουργά τμήματα υποδομής της. Αυτό εξασφαλίζει χημεία, ισορροπία, ταυτότητα, συνέχεια. Ο αρχηγός Κρίστιαν Γκίντερ είναι μέλος του συλλόγου από το 2006. Δεν έχει παίξει ποτέ σε άλλη ομάδα. Το ίδιο και ο 33χρονος μέσος Νίκλας Χέφλερ, που έφυγε μόνο μία σεζόν ως δανεικός στην Άουε. Το τέλειο εργασιακό περιβάλλον για να ριζώσει κάποιος.
Το καλοκαίρι, η Φράιμπουργκ έβαλε στα ταμεία της 38 εκατομμύρια ευρώ (όλα από την Μπρέντφορντ) στην οποία πούλησε «πακέτο» τους Μαρκ Φλέκεν και Κέβιν Σχάντε, όμως με εξαίρεση τον νεαρό επιθετικό της Σάλτσμπουργκ, Τζούνιορ Αντάμου (έναντι 6 εκατομμυρίων ευρώ) κι έναν αναπληρωματικό τερματοφύλακα δεν πήρε τίποτα άλλο! Δεν χρειάζεται κιόλας!
Ναι, δεν έχει ξεκινήσει καλά το πρωτάθλημα. Το ηχηρό 5-0 από την Στουτγκάρδη, διαδέχθηκε το 2-4 από την Μπορούσια Ντόρτμουντ. Ναι, θα έρθει με προβλήματα απουσιών στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» (δεδομένα εκτός οι Γκίντερ, Γκούλντε, Κιέρεχ, Γκρέγκοριτς και αμφίβολοι οι Χέλερ, Λίενχαρτ και Φίλιπ). Ε, και λοιπόν;
Όσο υπάρχει αυτό το Freiburger Weg, ο δικός της ξεχωριστός τρόπος να λειτουργεί, να εκφράζεται, να διαφέρει, η ποδοσφαιρική της ευημερία δεν αμφισβητείται από τίποτα και από κανέναν.
