Το ιερό τοτέμ σε ότι έχει να κάνει με εθνική ομάδα -τι σημασία έχει αν είναι αυτή του μπάσκετ- που λέγεται Παναγιώτης Γιαννάκης έλεγε πάντα πριν από κάθε μεγάλη διοργάνωση, πριν από κάθε ματς ότι «το μεγάλο στοίχημα είναι να επιστρέψουμε πιο καλοί φίλοι από ότι ήμασταν πριν». Ούτε μαλωμένοι, ούτε κακιωμένοι, ούτε στραβωμένοι.
Κι αυτό δεν έχει να κάνει με νίκες, ήττες, αποτελέσματα, μετάλλια, τρόπαια, που πολλές φορές είναι ζήτημα μιας φάσης, μιας απόφασης, μιας στιγμής. Η ουσία κρύβεται στο κλίμα, στην χαρά του παιχνιδιού, στην έννοια του γκρουπ, της παρέας, της ομοψυχίας, στην αίσθηση ότι όλοι βρίσκονται στην ίδια σελίδα του βιβλίου.
Βλέποντας το τρίτο ημίχρονο από το «Σταντ Ντε Φρανς» αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχουν ήττες που μπορεί να μην δίνουν βαθμούς, αλλά προσφέρουν κάτι άλλο: πίστη.
Το ρολόι σημάδευε το 102ο λεπτό και η Ελλάδα των 10 αποκαμωμένων από την κούραση διεθνών το πίστευε ακόμα. Το πίστευε τόσο πολύ που κέρδισε κόρνερ. Το πίστευε τόσο πολύ που εκτός του Βλαχοδήμου βγήκαν όλοι μπροστά για το θαύμα του 1-1 στην τελευταία φάση.
Το τελευταίο σφύριγμα τους βρήκε… στα πατώματα. Διαλυμένους που έχασαν, ένα παιχνίδι που στα χαρτιά θεωρούνταν χαμένο απέναντι στην ομάδα που μερικούς μήνες νωρίτερα έφτασε μία ανάσα από μία δεύτερη συνεχόμενη κατάκτηση Μουντιάλ. Μία ομάδα γεμάτη υπεραθλητές, γεμάτη παιχταράδες, γεμάτη προσωπικότητες, αλλά και τέλεια κατανεμημένους ρόλους.
Κι αυτό λέει πολλά για την αλλαγή νοοτροπίας. Όταν οι παλμοί επανήλθαν στο φυσιολογικό σηκώθηκαν από τα πατώματα, κέρδισαν την αγκαλιά και την φιλοφρόνηση των νικητών, αντάλλαξαν φανέλες μαζί τους και όλοι μαζί χειροκρότησαν στο πέταλο τους 800-900 Έλληνες που ένιωθαν ότι είχαν εκπροσωπηθεί σωστά, τίμια, αντιπροσωπευτικά από αυτούς με το εθνόσημο στο στήθος.
Έβλεπες ότι το χάρηκαν όλοι. Το διασκέδασαν. Το απόλαυσαν. Ναι, μπορεί όλο αυτό να μην μετουσιώθηκε σε βαθμό / βαθμούς, αλλά σε επίπεδο εθνικών ομάδων, ο τρόπος που φεύγεις από ένα ματς είναι συνήθως ο τρόπος που μπαίνεις στο επόμενο.
Η τελευταία ανάμνηση είναι κάτι που το κουβαλάς μαζί σου, σε χαρακτηρίζει μέχρι να ξαναμπείς στο γήπεδο. Και η επόμενη «υποχρέωση» αυτού του γκρουπ μπορεί να αποδειχθεί το ματς κλειδί του ομίλου: στο Αϊντχόφεν απέναντι σε μία Ολλανδία που έχει μέσα της τον σπόρο της αμφιβολίας.
Στο ίδιο γήπεδο που εμείς χάσαμε με το ζόρι 1-0, οι «οράνιε» εισέπραξαν τον Μάρτιο μία μεγαλοπρεπή τεσσάρα. Στο πρόσφατο Final-4 για το Nations League οι «οράνιε» έφαγαν ντόρτια από την Κροατία και τριάρα από την Ιταλία. Εντός έδρας. Μέχρι την αναμέτρηση της 7ης Σεπτεμβρίου, θα κουβαλούν όλες τις συντριβές μαζί τους. Ιδού, πεδίον δόξης λαμπρό.
Ένα παιχνίδι στις 19 Ιουνίου δεν μπορεί να είναι αντιπροσωπευτικό για τίποτα. Δεν ξέρεις τι μπορείς να δεις στο γήπεδο: «Είναι η τελευταία αναγκαστική υποχρέωση των διεθνών πριν ξαμολυθούν για διακοπές στην Μύκονο και στην Ρόδο για τα κοκτέιλ τους», έγραψε στην προαναγγελία του ματς το ευφυές στην γραφή του γαλλικό περιοδικό So Foot. Όντως, το μυαλό πολλών Γάλλων έτρεχε στις διακοπές. Οι στροφές δεν ανέβηκαν ποτέ, το πόδι δεν σανιδώθηκε στο γκάζι.
Μόνο που το ζήτημα μας δεν είναι οι Γάλλοι. Αυτοί θα βρίσκονται δεδομένα στην τελική φάση του Euro. Το θέμα είναι τι κάναμε εμείς. Και τηρουμένων των αναλογιών τα κάναμε όλα όπως έπρεπε. Όπως μπορούσαμε. Είχαμε θάρρος, θράσος, συγκέντρωση, τακτική προσήλωση, κερδισμένες μάχες, μαγκιά. Κανείς δεν θαμπώθηκε από κανέναν, κανείς δεν είδε με δέος κανέναν.
Και με έναν περίεργο τρόπο, περισσότερα πράγματα για τον χαρακτήρα αυτής της ομάδας δείχνει τι έγινε μετά το 1-0, όχι τι έγινε πριν από αυτό. Παρότι είχε μία βολική δικαιολογία μετά την αποβολή του Μαυροπάνου, το γκρουπ έμεινε αρραγές, συμπαγές, η τακτική προσήλωση δεν διαταράχθηκε ποτέ, όσοι ήρθαν από τον πάγκο κατέθεσαν ενέργεια, η πίστη έμεινε σε υψηλά επίπεδα μέχρι και το τελευταίο σφύριγμα.
Ναι, ο Μαυροπάνος «κρεμάει» την Εθνική Ελλάδας για δεύτερη φορά σε κρίσιμο ματς. Πριν από δύο χρόνια έκανε ένα ανάλογα φτηνό, κουτό, εύκολο πέναλτι στο καθοριστικό ματς με την Σουηδία που θα μπορούσε να μας στείλει Μουντιάλ. Ξανά σε εκτός έδρας ματς, ξανά στο 0-0, ξανά στο ξεκίνημα της επανάληψης.
Λίγη επιείκεια όμως. Στην απέναντι ενδεκάδα, στόπερ έπαιζε ένας τύπος 50 εκατομμυρίων (Ουπαμεκανό), που στο φετινό Champions League έμοιαζε με τον γκαφατζή της ζούγκλας.
Ο Μαυροπάνος μπούκαρε έτσι στην φάση με την αυτοπεποίθηση που του δίνει ο τίτλος του παίκτη που κέρδισε ποσοστιαία τα περισσότερα τάκλιν / μονομαχίες στην φετινή Bundesliga. Όταν μάθει να ζυγίζει τα πάντα ώριμα, κουλαντρίζοντας την κτηνώδη του δύναμη, θα περάσει στο επόμενο επίπεδο. Νομοτελειακά, θα γίνει.
Η Ελλάδα, έχασε, μα κάτι κέρδισε στο Παρίσι. Ξαναγίνεται ένα κακό σπυρί στον πισινό κάθε αντιπάλου. Στην πρόσφατη ιστορία της τσίμπησε δύο γενναίες εκτός έδρας ισοπαλίες από Βέλγιο και Ισπανία, ζόρισε την Ιταλία στην Ρώμη και την Γαλλία στο Παρίσι.
Τώρα, χρειάζεται κάτι περισσότερο. Η υπέρβαση. Θα χρειαστεί και μία μικρή βοήθεια, μία αναβίωση του «Ελλάς-Γαλλία συμμαχία». Ένα ωραίο διπλό των τρικολόρ στο Άμστερνταμ στις 13 του Οκτώβρη και μία τουριστική εκδρομή στην Αθήνα την τελευταία αγωνιστική της προκριματικής φάσης.
Θέλει λίγο ακόμα. Όπως έγραψε ο Σεφέρης και μελοποίησε ο Μίκης: «Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε. Λίγο ψηλότερα»…
