Στο Κράσνικ της Πολωνίας, ο ουρανός είναι κατά 50% καλυμμένος από σύννεφα, σχεδόν δέκα μήνες το χρόνο. Τρελό το τι μπορεί να βρει κανείς στο ίντερνετ πλέον, έτσι δεν είναι; Μέχρι και τον Αύγουστο, τον πιο ηλιόλουστο μήνα του έτους, η πρόβλεψη είναι για 61% καθαρό ή σχεδόν καθαρό ουρανό. Ας μην πιάσουμε καν Οκτώβριο με Απρίλιο γιατί θα μαυρίσει η ψυχή μας και μέρα που είναι, ας κοιτάμε καλύτερα τον γαλανό ουρανό. Τον ίδιο που κοιτάει και ο Ντάμιαν Σιμάνσκι εδώ και τρία χρόνια. Εκείνον που αντίκρυσε ερχόμενος από την Τσετσενία (σ.σ. ας μην πιάσουμε τον καιρό και στην Τσετσείνα) και εκείνον που υπέγραψε να αντικρύζει ως το 2027. Όχι άσχημα, για ένα παιδί που κοιμόταν σε ένα sleeping bag στο πάτωμα, και συνήθιζε να αλλάζει τις εποχές κλωτσώντας μια μπάλα.
«Ζούσαμε σχεδόν ο ένας δίπλα στον άλλο, υπάρχει μια σχολική παιδική χαρά δίπλα στο τετράγωνο, με θέα από τα παράθυρά μου και συχνά μπορούσα να δω τον Νταμιάν να είναι εκεί. Δεν είχε σημασία αν ήταν Αύγουστος ή Δεκέμβριος, του άρεσε να παίζει ποδόσφαιρο ανεξαρτήτως εποχής», είπε πρόσφατα ο πρώτος του προπονητής, Κόνραντ Σζμιργκάλα, τον οποίο… ξέθαψαν οι Πολωνοί συνάδερφοι με αφορμή την κλήση του Σιμάνσκι για το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ. Στο Κράσνικ, έκανε τα πρώτα του βήματα. Σε μια πόλη που αριθμεί 36 χιλιάδες κατοίκους και είναι σχεδόν όλοι γνωστοί μεταξύ τους. Δε θα ήταν υπερβολή (σ.σ. ψέματα, θα ήταν λίγο υπερβολή) αν λέγαμε ότι όλοι του έστειλαν μήνυμα, όταν έλαβε την κλήση για να παίξει στην Εθνική ομάδα. Ο Ντάμιαν θα εκπροσωπούσε τη χώρα του σε ένα παγκόσμιο κύπελλο ̇ το ίδιο έκανε και ο πατέρας του, κομματάκι όμως διαφορετικά!
Ο πρεσβύτερος Σιμάνσκι ήταν στρατιωτικός στο επάγγελμα, σήμερα έχει συνταξιοδοτηθεί με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Υπηρέτησε στο Ιράκ, στο Κόσοβο και στη Βοσνία και ο λόγος του προφανώς και ήταν νόμος στο σπίτι. «Προφανώς και έπαιξε κομβικό ρόλο στην ανατροφή μου. Με την έννοια ότι είχαμε τους κανόνες που ήθελε στο σπίτι και ότι η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό πράγμα. Γεννήθηκα στο Κράσνικ. Σε μια τόσο μικρή πόλη οι άνθρωποι έχουν το δικό τους τρόπο ζωής, τον οποίο ακολουθούν για χρόνια. Χρωστάω πολλά στον πατέρα μου και σε όλη μου την οικογένεια. Με κρατάνε προσγειωμένο».
Ασήκωτη βαρυχειμωνιά…
Μπορεί οι κανόνες να ήταν αυστηροί, ωστόσο η οικογένειά του Σιμάνσκι δεν μπήκε ποτέ εμπόδιο στις επιθυμίες του και στις φιλοδοξίες του. Στο δωμάτιο του πίσω στο πατρικό του σπίτι στο Κράσνικ υπάρχουν όλων των ειδών τα σουβενίρ από την ποδοσφαιρική του πορεία. Ίσως σε κάποια ντουλάπα στρυμωγμένο να είναι και το sleeping bag, το στρατιωτικό sleeping bag του πατέρα του, από τα χρόνια που κοιμόταν στο πάτωμα μαζί με μια χούφτα ακόμα εφήβους που μοιράζονταν το ίδιο όνειρο με εκείνον.
«Ξεκίνησα να παίζω εφτά χρονών. Ήμουν σε ένα μικρό σύλλογο, από εκείνους που έχουν δεκάδες ταλέντα, τα οποία δεν καταφέρνουν να φτάσουν πουθενά. Είναι δύσκολο να φύγεις από το Λούμπλιν - πόσα και πόσα παιδιά που ήθελαν να παίξουν ποδόσφαιρο εξαφανίστηκαν στην καθημερινότητα. Πάντα έπαιζα στη μεσαία γραμμή. Οι προπονητές μού έλεγαν ότι έχω μάτια παντού στο κεφάλι μου, μπορώ να βλέπω μπροστά και ταυτόχρονα να γνωρίζω και τι γίνεται πίσω μου. Έφυγα μόλις τελείωσα το γυμνάσιο. Δεν ήταν εύκολο να είμαι μακριά από την οικογένειά μου, ωστόσο ήξερα ότι είναι ο μόνος τρόπος να τα καταφέρω».
Αρχικά, δοκίμασε στη Λέγκια. Απορρίφθηκε. Χτύπησε κι άλλες πόρτες. Του τις έκλεισαν. Μέχρι που βρήκε μια ευκαιρία στο Μπέλσατοφ και την κυνήγησε μόνος του. «Πήρα τηλέφωνο σε μια διαφήμιση που είδα στο ίντερνετ. Πήγα να δοκιμαστώ, ήταν εκεί πάνω από 50 αγόρια. Μείναμε τρεις στο τέλος. Άξιζε η προσπάθειά μου». Στην GKS έμεινε πέντε χρόνια και τους πρώτους μήνες κοιμόταν στο πάτωμα σε ένα μικρό διαμέρισμα μαζί με αρκετούς συμπαίκτες της ηλικίας του. Σταδιακά, θα έρχονταν όσα ονειρευόταν και όσα μερικές φορές κρύβονται κάτω από το μανδύα του ιδεατού.
«Ήταν προς το τέλος του 2014, όταν άρχισα να πονάω στον αχίλλειο τένοντα. Δεν ήθελα να χάσω προπονήσεις, δε ήθελα να χάσω αγώνες. Ξεκουράστηκα μερικές μέρες και μετά έσφιξα τα δόντια για να είμαι στο γήπεδο και να πετύχω τους στόχους μου. Το ξέρω ότι ήταν χαζό. Ήταν η δυσκολότερη στιγμή της ζωής μου». Ρήξη αχιλλείου. Ακολούθησε τραυματισμός στο γόνατο. Επέστρεψε μετά από εννέα μήνες, απαλλαγμένος από τραυματισμούς και διαφορετικός στη νοοτροπία του. «Άλλαξα τον τρόπο προπόνησής μου, άλλαξα τη διατροφή μου. Η εμπειρία με δίδαξε επαγγελματισμό».
Φθινοπωρινή θαλπωρή…
Σταδιακά, ο Ντάμιαν Σιμάνσκι έφτιαξε την καριέρα του. Πρώτα στη Γιαγκελόνια, ακολούθως στη Βίσλα Πλοκ και εκεί που πάλι πίστευε ότι φτάνει, εκεί πάλι μαζεύτηκαν τα σύννεφα. Λες και δεν μπορούσε να καλοκαιριάσει. Ο Ντάμιαν ήταν βασικός στην Βίσλα Πλοκ, ήταν ο αρχηγός της, είχε σκοράρει, είχε δώσει ασίστ, είχε κληθεί στην Εθνική, παρότι έπαιζε σε μια μικρομεσαία ομάδα της Πολωνίας και ένιωθε έτοιμος να πάρει μεταγραφή. Καλά νέα: Το ίδιο πίστευε και η αγορά. Η ομάδα του τον είχε κοστολογήσει περίπου 1,5 εκατομμύριο ευρώ και είχε, ήδη, απορρίψει πρόταση για ένα εκατομμύριο ευρώ. Η στιγμή είχε φτάσει και ο Ντάμιαν το αντιλαμβανόταν.
«Ήθελα να αλλάξω πρωτάθλημα. Θα έκλεινα τα 24 τον επόμενο Ιούνιο και είναι το μεταίχμιο στο οποίο πρέπει να δείξεις την αξία σου. Όσο περνάνε τα χρόνια, γίνεται δυσκολότερο. Αισθανόμουν ότι ήρθε η στιγμή να δοκιμάσω κάτι νέο, να αλλάξω περιβάλλον και πρωτάθλημα». Πες το κι έγινε. Η Μπρέντφορντ κατέφθασε στην Πολωνία. Ήταν μια ομάδα που μπορούσε να σε εντυπωσιάσει και ένα πρωτάθλημα που τραβάει ως μαγνήτης. Championship, δεύτερη την τάξει κατηγορία στην Αγγλία και τώρα ήταν εκεί, στο μικρό Πλοκ του ποταμού Βιστούλα για να δει τον Ντάμιαν και να του παρουσιάσει το πλάνο που είχε για εκείνον.
«Στο παιχνίδι που με είδε δεν ήμουν καλός. Βασικά, κανείς δεν ήταν καλός σε εκείνο το ματς, πρέπει να πόνεσαν τα μάτια τους από το θέαμα. Κι όμως, μετά ήθελαν να με δουν. Συναντηθήκαμε για 2,5 ώρες σε ξενοδοχείο στη Βαρσοβία και μου έκαναν μια παρουσίαση 2,5 ωρών για το σύλλογο, την ομάδα και τη δική μου ανάπτυξη σε αυτή. Ένιωσα ότι πραγματικά με ήθελαν και, φυσικά, είχα σκοπό να υπογράψω». O Σιμάνσκι δεν είχε για καιρό νέα της Μπρέντφορντ. Η προεργασία που είχαν κάνει από Νοέμβριο μήνα για την προσεχή μεταγραφική περίοδο φαινόταν ότι κάπου κόλλησε. Εντέλει, ο εκπρόσωπός του βρήκε την άκρη. Ο τεχνικός διευθυντής της Μπρέντφορντ, ο Ρόμπερτ Ρόουαν, είχε πεθάνει από έμφραγμα στην ηλικία των 28 ετών!
Η μεταγραφή του ήρθε, εντέλει, το 2019, αλλά ούτε Μπρέντφορντ, ούτε Championship, ούτε καν κοντά. Στην Τσετσενία βρέθηκε, στην Αχμάτ Γκρόζνι και εκεί τον βρήκε η ΑΕΚ ένα χρόνο μετά. Πρώτα δανεικός. Γκολ, ενθουσιασμός, ωραίες εμφανίσεις, σπουδαίος μέσος, μεγάλη μεταγραφή, άξιος Ίλια Ίβιτς, επιτέλους αμυντικό χαφ, κλπ.. Μετά η οψιόν του. Και μετά η κλασική Σιμάνσκι στιγμή! Πρόβλημα στον αχίλλειο, καθαρισμός στο χειρουργείο, δύο μήνες έξω, που έγιναν περίπου τέσσερις, επιστροφή από τον Αύγουστο του 2020 όταν έγινε η επέμβαση ή πρακτικά, πρώτη συμμετοχή στη σεζόν στις 21 Δεκεμβρίου εκείνου έτους.
Οι στιγμές Σιμάνσκι ξεπερνιούνται με τον Σιμάνσκ-ιο τρόπο και εκείνος βρήκε ξανά το δρόμο για να επιστρέψει. Οι σεζόν του δεν ήταν οι καλύτερες, αλλά και ποιανού ήταν στην ΑΕΚ; Ο Ματίας Αλμέιδα ήρθε και τα άλλαξε όλα. Μαζί και τα σύννεφα. Τον Αύγουστο, ο Πολωνός ορίστηκε από τον προπονητή του εκ των αρχηγών στην ΑΕΚ. Τον Απρίλιο, κι αφού πέρασαν οκτώ μήνες εκτενούς ηλιοφάνειας, υπέγραψε επέκταση του συμβολαίου του ως το 2027. Σας έχουν μιλήσει ποτέ για το ποσοστό ηλιοφάνειας στην Αθήνα;
