Για μία ακόμη φορά ξενυχτήσαμε, μας βγήκε η εκ νέου η πίστη, αλλά στο τέλος τα πράγματα ήρθαν όπως θέλαμε. Στο τέταρτο παιχνίδι χρειάστηκε η μαγική τάπα του Γιάννη Αντετοκούνμπο πάνω στον ΝτιΑντρέ Εϊτον, τα ξημερώματα ο Τζρου Χολιντέι έβαλε τα χέρια του μέσα σε αυτά του Ντέβιν Μπούκερ, του έκλεψε την μπάλα, μαζί και τη νίκη. Με αυτά και με αυτά, οι Μιλγουόκι Μπακς είναι στο 3-2 και είναι ένα βήμα από το να γράψουν ιστορία και να πάρουν πρωτάθλημα μετά από 50 χρόνια.
Πολλοί (εδώ στην Ελλάδα και όχι μόνο) είναι εκείνοι, που πανηγυρίζουν λες και κατακτήθηκε ήδη το πρωτάθλημα. Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα, αλλά δεν είναι. Και βέβαια μακάρι να έρθουν έτσι και ο Γιάννης με τον Θανάση να σηκώσουν την κούπα. Στο μπάσκετ, όμως, (και ειδικά της πανδημίας), όλα είναι ρευστά. Και τα δύο τελευταία παιχνίδια ανάμεσα στους Μπακς και τους Σανς, μας έδειξαν ότι η κόλαση από τον παράδεισο απέχει ένα δάκτυλο, μία νυχιά ή ένα γλίστρημα. Δεν νομίζουμε ότι κάνουμε λάθος. Οι ισορροπίες είναι πολύ λεπτές, οι «Ηλιοι» του Μόντι Ουίλιαμς δεν θα πάνε στο Μιλγουόκι σαν πρόβατα επί σφαγή.
Το τέλος δεν το ξέρουμε. Δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Όπως αναφέραμε, ευχή όλων μας είναι να πάει στα ελληνικά τα χέρια ο τίτλος. Το σίγουρο, όμως, είναι ότι ανεξαρτήτως αποτελέσματος οι Μπακς αυτή τη φορά την έχουν κάνει σωστά την δουλειά.
«Ενας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Πρέπει δίπλα στον Γιάννη να προστεθούν τα κατάλληλα υλικά» λέγαμε και ξαναλέγαμε, έλεγε και ξαναέλεγε κόσμος και κοσμάκης, βλέποντας τα προηγούμενα χρόνια τους Μπακς να κάνουν πράγματα, αλλά να μην πλησιάζουν στην πηγή.
Να, που φέτος, λοιπόν, όλα αυτά, που λέγαμε, λέγατε, έλεγαν, έγιναν πραγματικότητα. Πως όχι άλλωστε από την στιγμή, που δίπλα στον Γιάννη προστέθηκαν τρία σκυλιά του πολέμου. Ενας πολύ μα πολύ ποιοτικός (αλλά και «σκύλος»), όπως είναι ο Τζρου Χολιντέι και δύο ρολίστες, οι οποίοι μπαίνουν με την πόρτα μέσα, το μάτι τους γυαλίζει και φαίνεται ξεκάθαρα, όπως είναι ο Πι Τζέι Τάκερ και ο Μπόμπι Πόρτις. Ο Χολιντέι δίνει πολύ παραπάνω πράγματα από τους άλλους δύο. Αλλά και ο Τάκερ με τον Πόρτις είναι εκεί, είτε αυτό λέγεται άμυνα, είτε επίθεση, είτε οτιδήποτε άλλο.
Γενικώς οι Μπακς έχουν βρει την κατάλληλη χημεία, έχοντας, βέβαια, πάνω από όλα τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στα καλύτερά του, να ξεπερνάει συνεχώς τα όριά του, και τον Κρις Μίντλετον να αποδεικνύει ότι δεν είναι απλά σουτάκια και ποντάκια. Να αποδεικνύει ότι έχει..καρύδια, κάτι, για το οποίο πολλοί έβαζαν ερωτηματικό.
Είπαμε: δεν ξέρουμε αν οι Μπακς θα κατακτήσουν το πρωτάθλημα. Το ευχόμαστε από δω μέχρι το άλλο άκρο της γης. Η δουλειά, όμως, από τον οργανισμό της ομάδας του Μιλγουόκι έχει γίνει πάνω κάτω έτσι, όπως έπρεπε να έχει γίνει. Συν τοις άλλοις, όλος ο οργανισμός έχει ωριμάσει πολύ και ανυπομονεί όπως αυτή η διαδικασία, που διανύεται, μεταφραστεί στη κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Στεκόμαστε στους δεύτερους και τρίτους παίκτες των Μπακς, γιατί πολύ απλά το άθλημα είναι ομαδικό. Μόνος του ουδείς κέρδισε κάτι. Πρέπει μία ομάδα για να πάει ψηλά να έχει τον κάθε άνθρωπο στην κατάλληλη θέση.
Παλιότερα οι Ρόκετς πήραν δύο πρωταθλήματα. Είχαν τον αξεπέραστο Χακίμ Ολάζουον, είχαν (στο δεύτερο πρωτάθλημα) τον τρομερό Κλάιντ Ντρέξλερ, είχαν, όμως, και τον Μάριο Ελι να βάζει τα τρίποντά του και να παίζει την αμυνάρα του (τον Ελι, που πιο πριν έπαιζε σε Πορτογαλία, Ιρλανδία και Αργεντινή μπάσκετ και όχι ποδόσφαιρο), είχαν και τον Σκοτ Μπρουκς (ναι, τον πρώην των Ουίζαρντς και νυν ασίσταντ στους Μπλέιζερς), που ήταν πιο κοντός από την μπάλα, αλλά ήταν πανέξυπνος. Ηξερε πώς να καθοδηγήσει το παιχνίδι.
Αμ οι Σπερς. Είχαν παικταράδες όταν έπαιρναν τα πρωταθλήματα, είχαν όμως και τον Μπρους Μπόουεν να βιδώνει τους πάντες στην άμυνα. Τον Μπόουεν, που στο ξεκίνημα της καριέρας του είχε ξεσκονίσει όλα τα γαλλικά παρκέ, παίζοντας σε άσημες ομάδες της χώρας. Είπαμε όμως: χημεία. Ο ένας να συμπληρώνει τον άλλον. Αυτό μετράει και βέβαια αυτό το έχουν και οι Σανς. Για αυτό και έχουν φτάσει εδώ, που έχουν φτάσει. Και αν με τα «αν» όντως δεν γράφεται ιστορία, δύο φάσεις να γίνονταν ανάποδα (οι γνωστές φάσεις), πιθανότατα θα ήταν τώρα πρωταθλητές. Ετσι, όμως, είναι η ζωή, έτσι είναι ο αθλητισμός. Μία λεπτομέρεια, μπορεί να σου αλλάξει τα πάντα.
• Δεν αναφέραμε τίποτα για τους προπονητές παραπάνω. Αμεσα τουλάχιστον. Τα ευκόλως εννοούμενα, όμως, παραλείπονται καμία φορά. Ετσι και τώρα.
