Ο Παναθηναϊκός συνέχισε να γράφει ιστορία δίνοντας συνέχεια σε ένα εκκωφαντικό σερί που όμοιο του δεν έχει δει ποτέ ο ευρωπαϊκός αθλητισμός. Το μπασκετικό κόσμημα που εκτόξευσε η οικογένεια Γιαννακόπουλου συνεχίζει να γράφει χρυσές σελίδες στο βιβλίο της ιστορίας διευρύνοντας ένα μυθικό σερί τίτλων. Τα 26 χρόνια συνεχόμενων τροπαίων αποτελούν το απόσταγμα μιας τεράστιας προσπάθειας που έβαλαν στέρεες βάσεις και έχτισαν αυτό το οικοδόμημα.
Πλέον, ο μπασκετικός Παναθηναϊκός βάζει πλώρη για την κατάκτηση του 40ου Πρωταθλήματος στην ιστορία του φτάνοντας τους 67 τίτλους σε μια τροπαιοθήκη δεν θα γέμιζαν ούτε όλες οι ομάδες της χώρας μαζί. Το σημαντικότερο τούτες τις στιγμές, ωστόσο, είναι πως αυτή η ομάδα έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Η συνέχιση των τίτλων ήρθε με παίκτες που χρόνο με τον χρόνο μπόλιαζαν τον κορμό της ομάδας. Παίκτες όπως οι Ιωάννης Παπαπέτρου, Γιώργος Παπαγιάννης, Ντίνος Μήτογλου, Λευτέρης Μποχωρίδης, Γιώργος Καλαϊτζάκης και όλα τα υπόλοιπα παιδιά αποτελούν ένα βασικό κορμό γηγενών αθλητών που αποτελούν την πρώτη ύλη για να μπορέσει η ομάδα να ξέρει που πατά και που βρίσκεται εντός των αποδυτηρίων της.
Ξένοι όπως ο Μάριο Χεζόνια, ο Νεμάνια Νέντοβιτς και ο Χάουαρντ Σαντ Ρος για παράδειγμα μπήκαν στον οργανισμό και δημιούργησαν μια γερή βάση. Παράλληλα, δεν μπορείς να μην αναφερθείς και σε ελληνόπουλα όπως οι Λεωνίδας Κασελάκης, Νίκος Δίπλαρος και Λευτέρης Μαντζούκας που ο καθένας με τον τρόπο του είτε απέδειξε πως είναι μια «τίμια» λύση, είτε πως έχει λαμπρό μέλλον στον οργανισμό.
Ο Παναθηναϊκός, λοιπόν, όλα αυτά τα χρόνια αλλά και το περσινό καλοκαίρι δημιούργησε έναν ελληνικό κορμό, που με βάση τις συνθήκες που επικρατούν στο ελληνικό μπάσκετ και την ελλιπή παραγωγικότητα του τα τελευταία χρόνια, που ξεχωρίζει σε σχέση με αυτό των υπόλοιπων ομάδων αλλά και του Ολυμπιακού που δεν μετέχει φυσικά στη basket league και θα παλέψει να επιστρέψει μέσω της Α2.
Το θέμα των γηγενών παικτών επίσης παρατηρούμε πως βασανίζει πολλές ευρωπαϊκές ομάδες που πασχίζουν να χτίσουν ομάδες με μέλλον και γερές βάσεις. Συνεπώς, ο Παναθηναϊκός ανήκει στα κλαμπ που έχουν την πρώτη ύλη και η επιλογή των ξένων στις κομβικές θέσεις μπορούν να τον ανεβάζουν επίπεδο χρόνο με τον χρόνο.
ΥΓ: Η χρονιά για τον Νεμάνια Νέντοβιτς λοιπόν ολοκληρώθηκε με άδοξο τρόπο. Ο «Νέντο» στους μήνες που βρίσκεται στην Ελλάδα αντιλήφθηκε πως ο Παναθηναϊκός δεν είναι μια απλή ομάδα αλλά μια οικογένεια που σέβεται πρώτα τον άνθρωπο και μετά τον αθλητή.
