Η ταχύτητα, με την οποία εξελίσσεται το αγωνιστικό πρόγραμμα του Ευρωμπάσκετ, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για κλάματα και οδυρμούς. Σε τελική ανάλυση, οι διεθνείς είναι μεγάλα παιδιά, συνεπώς οφείλουν να κοιτάξουν μπροστά και να εστιάσουν στην πολύ δύσκολη αναμέτρηση με την Σλοβενία του Γκόραν Ντράγκιτς.
Αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί και ρεαλιστές και να μην στρογγυλεύουμε γωνίες, η Εθνική Ανδρών έχει απογοητευτική εικόνα αυτό το καλοκαίρι. Παντού! Στην προετοιμασία, στο Ακρόπολις, στο Divani Caravel, στο Ελσίνκι. Δεν είναι της στιγμής να αναλύσουμε το πώς και το γιατί, διότι δεν ωφελεί, ούτε αλλάζει κάτι. Χρειάζεται, όμως, αυτοκριτική από παίκτες και προπονητές, ώστε να αντιληφθούν τι κάνουν λάθος και το βασικότερο (λάθος) που γίνεται στα επίσημα ματς είναι η προσέγγιση. Όχι απαραίτητα σε επίπεδο τακτικής, αλλά η πνευματική.
Ας μην μακρηγορούμε, γιατί σε μερικές ώρες θα δοθεί το τζάμπολ του πολύ σπουδαίου αγώνα με την Σλοβενία. Δεν θα πω του «τελικού» με την Σλοβενία, γιατί δεν αποκλείεται να έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι οι τελικοί είναι με την Φινλανδία και (σε περίπτωση ήττας) την Πολωνία, που αντιμετωπίζουμε την τελευταία αγωνιστική. Διότι ανάλογα με το αποτέλεσμα της αναμέτρησης με την Σλοβενία, ενδέχεται να κυνηγήσουμε την πρόκριση ακόμη και με την Πολωνία. Συνεπώς, ας αφήσουμε στην άκρη τις ταμπέλες «τελικός», «do or die» κλπ και ας παίξουμε επιτέλους μπάσκετ!
Η αποστολή της Εθνικής απέναντι στην Σλοβενία δεν είναι καθόλου εύκολη. Πρόκειται για μια κατεξοχήν ομάδα «pick and roll» και η ελληνική ομάδα είναι κάκιστη στην αντιμετώπισή του. Τους αρέσει να τρέχουν στο ανοικτό γήπεδο, ενώ στο set παιχνίδι έχουν μεγάλη στόχευση πατώντας στις αρχές τους. Θα χρειαστεί διαφορετική προσέγγιση για αυτό το ματς και πρέπει να θυμόμαστε ότι: οι δύο δημιουργοί Ντράγκιτς και Ντόντσιτς «τρέχουν» όλες τις καταστάσεις «pick and roll» εμπλέκοντας τους συμπαίκτες τους, ενώ οι διεθνείς οφείλουν να δώσουν μεγάλη προσοχή στους σουτέρ Μπλάζιτς και Πρέπελιτς, οι οποίοι δεν έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους, αλλά έχουν ικανότητα.
Το κλειδί, λοιπόν, είναι η λεγόμενη transition defense, οι γρήγορες επιστροφές, η φύλαξη του Ντράγκιτς, ο έλεγχος του ρυθμού και η διάρκεια. Με κλεφτοπόλεμο και… ινδιάνικο μπάσκετ, δεν μπορείς να πας μπροστά. Ο Κώστας Μίσσας οφείλει να βρει τα πιο αποδοτικά σχήματα. Πλέον, έχοντας δώσει δύο αγώνες, ξέρει πάνω κάτω πώς να κινηθεί, αλλά θα πρέπει να εμπιστευτεί και άλλους παίκτες για να μην τους χάσει εντελώς. Το έλλειμμα εμπιστοσύνης παρατηρείται κυρίως στην «front line» και εκεί θα πρέπει να εστιάσει. Ίσως και να ρισκάρει, μιας και είναι εξόφθαλμο ότι ο Μπουρούσης δυσκολεύεται στην αντιμετώπιση του «pick and roll» και όλοι τον σημαδεύουν.
Δεν είναι, όμως, μόνο αγωνιστικό το θέμα. Εννοείται πως η Εθνική Ανδρών πρέπει επειγόντως να ξαναβρεί την ταυτότητά της, δεν το συζητάμε. Να παίξει άμυνα στο όριο του φάουλ, όπως οι ελληνικές ομάδες στην Ευρωλίγκα. Να βγάλει ενέργεια, να παίξει ξύλο, να τα δώσει όλα. Να έχει... δώδεκα Θανάσηδες! Να βγουν μπροστά οι δημιουργοί μας, όπως συνέβη χθες (2/9) με τους Πρίντεζη και Σλούκα και να έχουν μεγαλύτερη διάρκεια. Οφείλει, όμως, να ξαναγίνει παρέα, να διαγράψει τους εγωισμούς και να γίνει μια γροθιά.
Ξέρετε πόσο ζήλεψα τους Σλοβένους στην ανάκρουση του εθνικού τους ύμνου; «Brothers in Arms», έγραψε κάτω από τη φοβερή φωτογραφία που πόσταρε στο Instagram ο Γιάκα Μπλάζιτς, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «Αδέρφια στη Μάχη». Είναι ο τίτλος του τραγουδιού των Dire Straights, που έγραψε ο Μαρκ Νόπφλερ για τον Πόλεμο των Νήσων Φώκλαντ μεταξύ Αργεντινής και Αγγλίας. Ξέρετε τι λέει στο δεύτερο κουπλέ;
Μέσα στα πεδία της καταστροφής
Βάπτισμα του πυρός
Σε έχω δει να υποφέρεις
Καθώς η μάχη φούντωνε
Και ενώ ο πόνος μου ήταν μεγάλος
Στον φόβο και στον πανικό
Δεν με εγκαταλείψατε ποτέ
Αδέλφια μου στη Μάχη
