Το 2026 για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό, είναι η χειρότερη περίοδος των τελευταίων τριών ετών. Σε τέτοιο σημείο που ρίσκαρε ακόμη και την ίδια την συμμετοχή του στα πλέι οφ της Euroleague. Χωρίς καν να έχει εξασφαλίσει έστω τα play in.
Για μια ομάδα με τέτοιο μπάτζετ, αυτούς τους παίκτες και τις δυνατότητες που υπάρχουν, σαφώς και το γεγονός πως μπαίνει στην τελική ευθεία της σεζόν με αυτά τα ερωτηματικά, δεν είναι τιμητικό.
Η επιστροφή του Ματίας Λεσόρ και η δεδομένη ποιότητα και προσωπικότητα που έχει το «τριφύλλι», μπορεί να το βγάλει από τη δύσκολη θέση. Όσο «πονηρό» κι αν φαντάζει το πρόγραμμα από εδώ και πέρα, τόσο εύκολο μπορεί να το μετατρέψει ο Παναθηναϊκός, αν θυμηθεί τις μπασκετικές του αρχές. Από την άλλη, θα είναι μάταια η όποια προσπάθεια αν δεν διαφοροποιηθεί σημαντικά η νοοτροπία αντιμετώπισης πολλών αγώνων.
Μέσα σε όλα, υπάρχει και το θέμα διαιτησία που αποτελεί μόνιμη «πληγή» δεκαετιών. Το «τριφύλλι» ακόμη και σε σεζόν επιτυχίας (2009, 2011, 2024) βίωνε… κυνηγητό από τους κυρίους και τις κυρίες με τις σφυρίχτρες. Σε τέτοιο σημείο όπου σε πολλές περιπτώσεις έμοιαζαν να θέλουν να «τελειώσουν» τις ελπίδες των «πράσινων».
Ποιος ξεχνά τον τελικό με την ΤΣΣΚΑ στο Βερολίνο; Τον ημιτελικό με τους Ρώσους στην Κωνσταντινούπολη; Τις αποφάσεις στη σειρά με την Μακάμπι μέχρι και το Game 4 της σειράς πριν δύο χρόνια. Ειδικά στο τρίτο παιχνίδι όπου η ελληνική ομάδα βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο.
Τώρα λοιπόν που η σεζόν είναι σε αυτό το σημείο, οι διαιτητές -μέσω αυτών που τους στέλνουν και ορίζουν τα δεδομένα- μοιάζουν να έχουν μόνιμη διάθεση… λαθών σε βάρος του Παναθηναϊκού. Σε μια περίοδο όπου μία νίκη ή μία ήττα, μπορούν να καθορίσουν τα πάντα.
Πέρα και από τη διαιτησία όμως, υπάρχει κάτι ακόμη. Το τι θέλουν οι αντίπαλοι. Με το Final Four στην Αθήνα, στο «T-Center», ο Παναθηναϊκός σαφώς και δεν είναι ένας επιθυμητός αντίπαλος για κανέναν. Συν τοις άλλοις, είναι και ο φόβος του ρόστερ που έχουν οι «πράσινοι». Ειδικά για ομάδες που είναι στο πλεονέκτημα έδρας, θα έμοιαζε με εφιάλτη να χρειαστεί να πετύχουν τρεις νίκες σε πέντε ματς, κόντρα σε αυτούς. Υπό την καθοδήγηση του Αταμάν, ο οποίος έχει δείξει να βρίσκει τον τρόπο να εμφανίζει το καλύτερο πρόσωπο της ομάδας του σε τέτοιες περιόδους. Χωρίς αυτό να διασφαλίζει πως θα το πετύχει και φέτος, όμως κανείς δεν θα πάει κόντρα στο συγκεκριμένο στοιχείο.
Με τη διαμόρφωση του προγράμματος και με δύο ομάδες να μοιάζει δεδομένο πως έχουν εξασφαλισμένη θέση στο πλεονέκτημα -Φενέρμπαχτσε και Ολυμπιακός- συν τη διαμόρφωση των θέσεων που θα προκύψουν από εδώ και πέρα, ίσως να αυξηθούν τα αποτελέσματα έκπληξη ομάδων που δεν βολεύει τον Παναθηναϊκό να κάνουν εκπλήξεις.
Την αγωνιστική που μας πέρασε, είδαμε τον Ολυμπιακό να χάνει από την Μονακό των 8 παικτών συν τον Μάικ Τζέιμς που έτρωγε σάντουιτς μισή ώρα πριν το τζάμπολ. Είδαμε την Φενέρ που ήλεγχε απόλυτα το ματς με τον Ερυθρό Αστέρα στο πρώτο ημίχρονο, να δέχεται σχεδόν 30 πόντους στο τρίτο δεκάλεπτο.
Προφανώς και δεν υπήρξε τίποτα το μεμπτό στα παιχνίδια. Είναι όμως δύο παραδείγματα τα οποία μπορούν να αυξηθούν από εδώ και πέρα. Η Φενέρ έχει να υποδεχτεί την Αρμάνι και την Ζαλγκίρις για παράδειγμα. Σε αυτά τα ματς αν χάσει κάποιο, δεν χάνεται σε καμία περίπτωση. Αλλάζει όμως δεδομένα στη λογική των «φυσιολογικών» αποτελεσμάτων που υπολογίζει ο καθένας.
Μην γελιόμαστε, πολλές φορές ομάδες επιλέγουν αντιπάλους. Σε μια τέτοια διαδικασία, πόσοι είναι αυτοί που θα ήθελαν Παναθηναϊκό ως αντίπαλο; Πόσοι είναι αυτοί που δεν θα προτιμούσαν να δυσκολέψουν το… δρόμο των «πράσινων» για πλέι οφ και μετέπειτα Final Four;
Με δική του ευθύνη λόγω του σχεδόν καταστροφικού διμήνου στη Euroleague, ο Παναθηναϊκός μπήκε στη θέση όλοι τους και μόνος του. Αυτό βέβαια, θα δώσει μεγαλύτερη αξία στην δική του επιτυχία. Ειδικά στο σημείο όπου το πρόγραμμα που έχει μπροστά του, κάνει τον αρχικό στόχο των πλέι οφ να είναι ξεκάθαρα στα χέρια του…
