Για μια μητέρα τα παιδιά της είναι πάντα τα ομορφότερα. Για έναν άνθρωπο που αγαπά το μπάσκετ, οι παίκτες που τιμούν και αγωνίζονται με την Εθνική ομάδα, πρέπει να είναι οι καλύτεροι. Στη συνείδησή του και για όσο διάστημα διαρκεί το τουρνουά που υπάρχει ο κοινός στόχος: Αυτός της διάκρισης σε Eurobasket μετά από τόσα χρόνια.
Είναι πάντα η… τιρινίνι που θα μας πιάνει και θα ξεχνάμε τα πάντα. Σαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην αρχαιότητα που ίσχυε εκεχειρία (παύση εχθροπραξιών) στη διάρκεια της διεξαγωγής τους. Παύει ο φίλαθλος να εξοργίζεται με το κατάντημα του Λιόλιου και της Ομοσπονδίας. Γίνεται «συνοπαδός» μας ο Κορομηλάς με τον Παπαπέτρου που παρακολουθούσαν απ’ τα επίσημα το φιλικό με τη Γαλλία. Πατάμε το pause – όχι το delete – από σεβασμό, εκτίμηση και αγάπη στους πραγματικούς πρωταγωνιστές.
Τώρα είναι η ώρα τους. Όση λάσπη κι αν τους πέταξαν για την μικροπολιτική που εκφράζει ο καθένας, όσες ανακρίβειες κι αν ειπώθηκαν, όσο «χρέωμα» κι αν υπήρξε σε συγκεκριμένους διεθνείς, η δική τους λάμψη τα εξαφάνισε όλα. Γιατί πάνε με καθαρά χέρια να δώσουν τη «μάχη» τους.
Άλλος πιστεύει αρκετά, άλλος ελάχιστα σε αυτή την προσπάθεια. Είναι όμως ένα ξεχωριστό last dance. Το τέλος μιας εποχής για παιδιά που μόχθησαν για το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Σε καιρούς δύσκολους. Τοξικούς. Σε εποχές που τα… μέχρι τέλους και τα παιδιά που δεν θα έκλαιγαν, πήγαν να διαλύσουν τα πάντα. Δεν τα κατάφεραν όμως κι αυτό έγινε από πείσμα των παιδιών αυτών και αγάπη τους για το εθνόσημο.
Η πίστη της παρέας. Αυτή που κάνει πάντα θαύματα στην Ελλάδα. Συνδυασμένη με αυτή την ψυχή που κουβαλά αθλητικά η χώρα μας, τον ξεχωριστό εγωισμό. Ποτέ δεν ήμασταν οι πιο ταλαντούχοι όταν πετυχαίναμε κάτι. Πάντα, όμως, ήμασταν οι πιο πεισματάρηδες, οι πιο πειθαρχημένοι, προσηλωμένοι στο στόχο. Μια γροθιά ισχυρή. Ακόμη κι αν αυτή χρειαζόταν να «βλέπει» εντός των συνόρων κι όχι εκτός.
Από σήμερα και όσο πάει. Από τον όμιλο της Κύπρου μέχρι όπου πάει. Κανείς δεν πρέπει να αφαιρεί το ρόλο του πρωταγωνιστή απ’ όσους το αξίζουν. Μην τους κάνετε τη χάρη. Οι τοξικοί θα εξαφανιστούν απ’ την καθαρότητα των βλεμμάτων των παιδιών που θα είναι στα παρκέ και των προπονητών τους.
Σε κάθε χαμένο ριμπάουντ, κάθε άστοχη βολή, κάθε air ball σε τρίποντο, εκεί ακόμη περισσότερο. Δεν είναι πατριωτικό ζήτημα. Είναι συναισθηματικό. Γιατί πρέπει να εκτιμήσουμε αυτούς που κάνουν την τελευταία προσπάθεια για να πετύχουν κάτι με τα εθνικά μας χρώματα. Ξοδεύοντας πολλά καλοκαίρια απ’ τη ζωή τους, τα νιάτα τους, την ξεκούραση τους, την σωστή αποθεραπεία τους πολλές φορές. Αυτοί θα αγωνιστούν. Κανένας Λιόλιος, κανείς κουστουμαρισμένος της ΕΟΚ που θα εμφανίζεται… πρώτη μούρη στις νίκες για να κλέψει τη δόξα.
Τώρα «μιλούν» οι παίκτες. Εκείνοι θα γράψουν αυτή τη σελίδα της ιστορίας, όπως κι αν γραφτεί. Εμείς θα είμαστε εκεί να προσθέσουμε τον αστερίσκο στο τέλος με τα ονόματα όσων τους έβαζαν διαρκώς και ύπουλα, διαφόρων ειδών εμπόδια. Στο τέλος της σελίδας όμως. Πρώτα να τη γράψουν οι πρωταγωνιστές.
Καλή επιτυχία στα παιδιά με τα γαλανόλευκα, στους προπονητές τους και σε όλο το σταφ που τους βοηθά. Ώρα Ελλάδας τώρα. Τα υπόλοιπα… παγώνουν.
