Με την Περούτζια να αγγίζει ουρανό έκλεισε η φετινή σεζόν. Μια σεζόν που παρέα με το SDNA είδαμε, γράψαμε, νιώσαμε vibe από τους κορυφαίους των κορυφαίων. Η αρχή έγινε με τους διπλούς τελικούς του CEV Challenge Cup όπου ο Παναθηναϊκός έδωσε το παρόν αλλά δε σήκωσε το τρόπαιο και εν συνεχεία ήρθε του Final 4 σε γυναίκες και άντρες για το Champions League. Είδαμε, ακούσαμε, φωτογραφίσαμε τους καλύτερους αλλά πάνω από όλα νιώσαμε το μεγαλείο των… superhero του παγκοσμίου βόλεϊ.
Η τελευταία στάση της διαδρομής, λοιπόν, ήταν στον ιταλικό βορρά, αρκετά ψηλότερα από το Πέζαρο και τα μέρη η παρέα της γυναικείας ομάδα του Παναθηναϊκού έπαιξε στον τελικό του Challenge Cup. Το Τορίνο δικαίως λογίζεται ως μια απόλυτα elegant πόλη της Ιταλίας και ίσως αυτό να έφτιαχνε ένα υπέροχο σκηνικό για τη βιτρίνα του ευρωπαϊκού βόλεϊ. Για όσους είχαν παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα ίσως να θυμούνται πως το Μιλάνο ήταν ο αρχικός προορισμός για το Final 4 αλλά για κάποια τεχνικά ζητήματα η διοργάνωση μεταφέρθηκε κάποια χιλιόμετρα δυτικότερα. Το Μιλάνο άλλωστε θα είναι η πόλη που θα φιλοξενήσει το Final 4 του Champions League των ανδρών τον Μάιο του 2027 αλλά αυτό αργεί ακόμα.
Ένα πολύχρωμο μοσαϊκό
Μπορεί το άθλημα να έχει κάνει πολλά βήματα μπροστά στα μέρη μας, να έχει αποκτήσει αίγλη που του έλλειψε για πάνω από μια δεκαετία αλλά παρόλα αυτά παραμένει κάτι σαν εξωτικό πουλί, σαν κάτι μακρινό όταν μιλάμε για το κορυφαίο επίπεδο της Ευρώπης. Ωστόσο το κοινό του, που μπορεί να είναι πιο συγκεκριμένο σε σχέση με το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, είναι εξαιρετικά παθιασμένο με κάθε καλή έννοια του όρου. Αυτό το καταλαβαίνει κανείς πολύ απλά κάνοντας μια βόλτα στους δρόμους του Τορίνο το περασμένο Σαββατοκύριακο όπου έβλεπες παντού ανθρώπους με φανέλες της Βάρτα, μπουφάν της Περούτζια, τσάντες της Βαρσάβα και κάπως λιγότερους και πιο συγκεκριμένους Τούρκους φίλους της Ζιράτ. Ένα πολύ όμορφο μοσαϊκό φιλάθλων κάθε ηλικίας, από μικρά παιδιά ως ηλικιωμένους που ήταν έτοιμοι να απολαύσουν το διήμερο στην Inalpi Arena αλλά και στους δρόμους της πόλης.
Η αντίθεση είναι έντονη στο πόσο αυτοί οι οπαδοί αγαπάνε τις ομάδες τους και πόσο ετοιμοπόλεμοι… δεν είναι. Η παρουσία τους στο γήπεδο μόνο αδιάφορη δεν είναι καθώς δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα αν και διαφορετική σε σχέση με όσα ξέρουμε εδώ αλλά παράλληλα τους είναι απόλυτα αδιάφορη οποιαδήποτε κόντρα με αντίπαλους οπαδούς. Εξάλλου μιλάμε κατά βάση για Ιταλούς και Πολωνούς που έχουν το βόλεϊ στο DNA τους και το ζουν με μοναδικό τρόπο. Όσον αφορά τους τιφόζι της Περούτζια μάλιστα ήταν εντυπωσιακό πως ήταν απόλυτα ομοιόμορφοι, όλοι με λευκά και με το ίδιο κασκόλ, ενώ στην αρχή κάθε αγώνα αλλά και στο match point του τελικού θύμισαν κάτι από Αλεξάνδρειο εκτοξεύοντας ένα σωρό κομφετί.
Ένα μοναδικό σόου
Για το αγωνιστικό κομμάτι τα αναλύσαμε ήδη ωστόσο πρέπει να τονίσουμε και πάλι πως ενδεχομένως να μιλάμε για μια φανταστική ομάδα που θα μνημονεύεται για χρόνια. Όπως μας τόνισε ο Σιμόνε Τζιανέλι αυτός ο κύκλος της ομάδας κλείνει καθώς θα αλλάξει αρκετά ενόψει της επόμενης σεζόν (χωρίς να αναφέρεται στον εαυτό του που θα συνεχίσει στην ομάδα) αλλά αυτό το back to back και ο τρόπος με τον οποίο η Περούτζια το έκανε ήταν εντυπωσιακός. Μόλις μία ήττα σε δύο σεζόν, υπέροχο βόλεϊ και μεγάλες προσωπικότητες. Και αν ο Τζιανέλι ήταν ήδη ένας σταρ μαζί του παρέσυρε και τον Μπεν Τάρα αλλά και τον Πλοτνίσκι συνθέτοντας μια απίθανη τριάδα. Μάλιστα, ο Ουκρανός ακραίος μας τόνισε μετά τον τελικό ότι περιμένει να συναντήσει τον φίλο του Ντμίτρο Γιάντσουκ όχι μόνο για τα παιχνίδια του VNL αλλά και για να παίξει beach volley.
Αυτό για το οποίο δε σε προετοιμάζει κανείς είναι αυτή η μεγαλοπρέπεια των παικτών. Είτε μιλάμε για την πρωινή προπόνηση είτε για το ζέσταμα το να βλέπει κανείς τον Μπεν Τάρα να σηκώνεται εντυπωσιακά για να καρφώσει σε απόσταση δύο μέτρων, τον Άαρον Ράσελ να ξεσηκώνει τους συμπαίκτες του και τον τρελό και παλαβό Πολωνό Τόμας Φορνάλ να λάμει όπως και το πλατινέ μαλλί του είναι κάτι μοναδικό. Γιατί όπως και να το κάνουμε μπορεί το βόλεϊ να υστερεί σε δημοφιλία σε σχέση με άλλα αθλήματα αλλά παραμένει ένα άκρως εντυπωσιακό άθλημα που μπορεί εύκολα να σε κάνει να μείνεις με ανοιχτό στόμα ακόμα και αν δεν είσαι 10 ετών.
Και ίσως αυτό να είναι και ένα από τα δυνατά χαρτιά του. Είναι τέτοια η φύση του αθλήματος και της… σκηνής που αυτό μπορεί και αποτυπώνεται και τηλεοπτικά. Η παραγωγές στα Final 4 όπως και στις διοργανώσεις των εθνικών ομάδων (VNL, Παγκόσμιο και Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα) έχουν ανέβει πολλά επίπεδα όπως και η απολαυστικές μεταδόσεις της Σι Μισέλ και του Λιούι Λετ. Το τηλεοπτικό κομμάτι είναι ίσως πολύ πιο εντυπωσιακό σε σχέση με άλλα αθλήματα και μεγάλες διοργανώσεις καθώς είναι κοινώς αποδεκτό από CEV και FIVB πως αυτή είναι η βιτρίνα στην οποία πρέπει να πέσει ακόμα περισσότερο… γκλίτερ για να κάνει τις διοργανώσεις αυτές πιο δημοφιλείς.
Φυσικά δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς και το συγκεκριμένο κοινό. Φυσικά πολλοί μεγάλοι σταρ του αθλήματος πάτησαν αγωνιστικό χώρο αλλά οι περισσότεροι groupies ήρθαν από άλλη ήπειρο. Ο Γιούκι Ισικάουα της Περούτζια μπορεί να μην ήταν βασικός ωστόσο είχε ένα πραγματικά μεγάλο κοινό στα πόδια του με πολλούς και πολλές φίλους του αθλήματος από την Ιαπωνία να δίνει μάχη για μια φωτογραφία μαζί του.
Ένας άλλος κόσμος
Μπορεί να έχουμε κάνει πολλά βήματα προόδου σαν ελληνικό βόλεϊ αλλά η αλήθεια είναι πως η απόσταση με το επίπεδο αυτό παραμένει τεράστια. Το επίπεδο των ομάδων που φτάνουν σε ένα Final 4 είναι συγκλονιστικά υψηλότερο από όσα ξέρουμε και αυτό γιατί ο τελευταίος παίκτης του ρόστερ μπορεί να είναι κομβικός και ουσιαστικός σε ένα παιχνίδι σαν αυτό. Τα επιτελεία των ομάδων είναι τόσο πολυάριθμα που δεν έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα και φυσικά κάθε μικρή λεπτομέρεια από την παρουσίαση των ομάδων μέχρι και το post game show μετράει και γίνεται προσεκτικά και με συνέπεια. Τίποτα δεν είναι στην τύχη και τίποτα δε γίνεται με προχειρότητα. Σαφώς και όταν μιλάμε για ένα Final 4, δηλαδή την κορυφή του παγόβουνου, όλα γίνονται ακόμα πιο προσεκτικά αλλά αυτό είναι λίγο πολύ κανόνας σε όλες αυτές τις ομάδες για κάθε παιχνίδι τους εντός και εκτός συνόρων.
Μια πόλη μαγική
Το βόλεϊ έχει μια ιδιαιτερότητα. Μπορεί να σε φέρει σε μέρη μαγικά που ενδεχομένως να μην περίμενες να βρεθείς εκεί. Ενδεχομένως το Τορίνο είναι λίγο πιο τουριστική και εμπορική πόλη αλλά μέρη όπως το Λοτζ, η Λιουμπιάνα ή το Καζάν που έχουν φιλοξενήσει παλιότερους τελικούς να μην είναι πρώτα στη λίστα μας για τουρισμό. Παρόλα αυτά ο συνδυασμός Τορίνο και Final 4 να ήταν εξαιρετικός και άκρως απολαυστικός. Υπέροχα μέρη, καταπληκτικό φαγητό, πάρκα για ατέλειωτο περπάτημα και πολλά μέρη να επισκεφτεί κανείς. Ένα μοναδικό παζλ που όλοι οι φίλοι του βόλεϊ που επισκέφτηκαν σίγουρα δεν τους άφησε αδιάφορους. Ακόμα και αν το ψιλόβροχο της Παρασκευής χάλασε λίγο τα πράγματα η πόλη ήταν τόσο ενδιαφέρουσα που μπορούσες να δεις παντού φιλάθλους που περίμεναν καρτερικά το πρώτο σερβίς.
Αν αγαπάς έστω και λίγο αυτό το υπέροχο άθλημα σίγουρα θα απολαύσεις στο μέγιστο ένα Final 4. Ειδικά δεδομένου ότι το επόμενο θα γίνει στο πανέμορφο Μιλάνο τότε μιλάμε για ένα μοναδικό σκηνικό, ένα ταξίδι που μπορεί με κάθε τρόπο να είναι υπέροχο. Αυτές οι εμπειρίες δε μένουν τόσο στις φωτογραφίες και τα βίντεο όσο μένουν στην καρδιά και το μυαλό. Ο Άντζελο Λορεντσέτι πανηγύρισε μπροστά μας τον τίτλο ενώ ο Σιμόνε Τζιανέλι σχεδόν μας… χάιδεψε για να σηκώσει το τρόπαιο στην κερκίδα των τιφόζι. Και όλα αυτά ολοκλήρωσαν ένα υπέροχο άλμπουμ για το 2025-2026 όπου τόσο στην Ελλάδα όσο και το εξωτερικό ήταν ικανό να μας γεμίσει πολλές… βαλίτσες αναμνήσεων.
