Η διαιτησία είναι μια εύκολη λύση όταν ψάχνεις να βρεις καλές δικαιολογίες. Ο Παναθηναϊκός δεν έχασε λοιπόν στο Παρίσι εξαιτίας μιας εχθρικής διαιτησίας και για καλή του τύχη, κανένας μέσα στην ομάδα δεν αναφέρει καν τους διαιτητές ως πρόβλημα.
Και το «γκρι» μοτίβο μετά το ξεκίνημα της περυσινής σεζόν δεν μπορεί να θεωρείται πλέον «aggressive» απέναντι στον Παναθηναϊκό. Μετά από 12 χρόνια ανηλεούς κυνηγητού, η κατάσταση ίσιωσε, με καλές και κακές διαιτησίες αλλά με μια ισορροπία που αντιστοιχεί στην πιο πετυχημένη ομάδα από την ίδρυση της Euroleague.
Προφανώς μέσα σε μια σεζόν 8 μηνών θα βρει και «περίεργους» απέναντί του όπως ο Ισπανός Αλιάγκα που σε 3-4 φάσεις θα κάνουν τα δικά τους αλλά τα αληθινά προβλήματα του Παναθηναϊκού δεν φοράνε πορτοκαλί. Φοράνε πράσινα. Θα λυθούν; Θα το απαντήσει ο χρόνος.
Τόσο ο Ολυμπιακός όμως μετά την επιστροφή των τραυματιών όσο και ο πλήρης Παναθηναϊκός αντιμετωπίζουν μια δύσκολη συνθήκη. Έχουν πολλούς παίκτες στεναχωρημένους, απογοητευμένους, ανασφαλείς.
Οι παίκτες είναι παιδιά και τα παιδιά νιώθουν σαν κάποιος να πήρε το παιχνίδι τους, τη μπάλα τους. Πολλοί παίκτες είναι σε λάθος mood και βλέποντας το ματς από τα 10 μέτρα απόσταση από τον πάγκο του Παναθηναϊκού μπορώ να καταγράψω με μια σχετική βεβαιότητα ότι όλοι ήταν επαγγελματίες, κανένας δεν δημιούργησε το παραμικρό πρόβλημα, αλλά και σχεδόν όλοι ήταν κατσούφηδες.
Όλοι θέλουν να παίζουν, ο Αταμάν επίσης θέλει να τους βάζει όλους και να τους «μετρήσει», απόλυτα λογικό είναι Οκτώβριο μήνα να μην έχει αποφασίσει ποιοι είναι η πρώτη του γραμμή, η δεύτερη κι η τρίτη.
Κάπως έτσι μια ομάδα πρωταθλήτρια Ευρώπης που κράτησε όλα τα βασικά της γρανάζια και πρόσθεσε ακόμα τρία, αντί να είναι δύο βήματα μπροστά, μοιάζει με νέα ομάδα που θέλει κούρδισμα από την αρχή. Και πριν περάσει ένα διάστημα αρκετά μεγάλο μοιάζει απίθανο να έχει βρει ξανά ξεκάθαρους διακριτούς ρόλους.
Ως τότε θα έχει δεδομένα αναταράξεις, κακές ήττες, μια μικρή επανάληψη του πρώτου κομματιού της σεζόν με ups & downs.
Δεν είναι λοιπόν θέμα, ούτε η διαιτησία, ούτε η κακή μέρα κάποιου, διότι αυτή τη στιγμή με εξαίρεση 2 παίκτες, βαριά 3, όλοι οι υπόλοιποι νιώθουν «απειλή», βιάζονται να αποδείξουν γιατί ξέρουν ότι ο δρόμος τους είναι συμπιεσμένος.
Αν ο Αταμάν πείσει τους παίκτες του γρήγορα να γυρίσουν διακόπτη κάνοντας αποτελεσματικά τα απλά, τα βασικά (ριμπάουντ, ένταση, ενέργεια) και επιλέξει σε κάθε ματς ποιοι του ταιριάζουν περισσότερο, θα έχει γίνει το πρώτο βήμα. Αλλά αυτή η διαδικασία θέλει χρόνο και υπομονή κι είναι άγνωστο αν ο Παναθηναϊκός με αυτό το μπάτζετ έχει την ικανότητα να περιμένει και να υπομένει τις δύσκολες βραδιές.
Μια καλή αρχή θα είναι να μην παρουσιάζεται κανένας με «ύφος» όπως στο Παλατάκι και στο «Μπερσί» όπου μέσα σε 3 μέρες ο Παναθηναϊκός άξιζε να χάσει δύο φορές από υποδεέστερες ομάδες που μάχονται χωρίς αύριο και περιμένουν αυτά τα ματς, και πολύ καλά κάνουν, σαν να είναι τα τελευταία της σεζόν.
Τι πρέπει να κάνει ο Παναθηναϊκός; Να κόψει δρόμο, να αγοράσει χρόνο κερδίζοντας. Οι ήττες φέρνουν γκρίνια, οι νίκες δίνουν άνεση να διαχειριστείς καταστάσεις, απαιτήσεις και να μπεις στην εποχή των τίτλων με πλεονέκτημα και μια ομάδα συμπαγή που θα έχει καταλήξει ο προπονητής στην κατανομή των ρόλων.
Αν ο Παναθηναϊκός κερδίσει μέσα στη Ρεάλ, «ρεφάρει» και υπερκαλύπτει την ήττα από την Παρί, αν κάνει 0/3 στις εκτός έδρας εξόδους του, θα μπει στην πρώτη κρίση. Είναι γεμάτο το ρεζερβουάρ για αντίδραση; Είναι έτοιμη η ομάδα να κάνει ό,τι έκανε πέρυσι κάθε φορά που ένιωθε πίεση και έψαχνε μόνο ένα αποτέλεσμα;
Η Ρεάλ είναι πληγωμένο θηρίο, ο Καμπάτσο επιστρέφει και όλοι μαζί περιμένουν τον Παναθηναϊκό στη γωνία μετά τον περυσινό τελικό στο Βερολίνο.
Ο Παναθηναϊκός ένιωσε τον εγωισμό του να πληγώνεται στο Παρίσι και οι δύο ομάδες βρίσκονται αντιμέτωπες μετά το Ρόκι-Απόλλο πριν 4,5 μήνες σε ένα ματς με μεγάλες ιδιαιτερότητες. Τότε πάλευαν ποιος θα είναι ο καλύτερος των καλύτερων, μετατρέποντας μια εξαιρετική σεζόν σε ονειρική. Τώρα ποιος θα πετάξει στον άλλον τον πρώτο γρίφο για λύση.
ΥΓ. Το μοτίβο στις ομάδες του Αταμάν είναι τόσο επαναλαμβανόμενο στην εκκίνηση της σεζόν που μοιάζει απίθανο να θεωρηθεί απλή σύμπτωση. Την πρώτη σεζόν που η Έφες πήρε την Ευρωλίγκα ξεκίνησε με ρεκόρ 1-3. Στη δεύτερη Ευρωλίγκα που πήρε η Εφές είχε ρεκόρ 0-4. Πέρυσι με τον Παναθηναϊκό είχε 1-3. Οι ομάδες του είναι φανερό πως αργούν να πάρουν μπροστά. Όταν συμβαίνει βέβαια, η συνήθης εξέλιξη είναι ότι όταν ομάδες του βρίσκουν ρυθμό, χημεία και ξυπνάνε, κατακτούν την Ευρωλίγκα…
