Στην ελληνική Volley League έχουμε δει αρκετούς αθλητές να αγωνίζονται μέχρι τα 40+ αλλά έχουμε δει και άλλους που κρέμασαν τα παπούτσια τους αρκετά νωρίς. Ο Δαλακούρας ανήκει στους δεύτερους καθώς, καλώς ή κακώς, η ζωή δεν είναι μόνο βόλεϊ πόσω μάλλον στο εν λόγο άθλημα που δε συνοδεύεται με συμβόλαια Euroleague ικανά να εξασφαλίσουν από πολύ νωρίς μια αξιόλογη «σύνταξη» για τους αθλητές.
Ο Εβρίτης ακραίος, λοιπόν, γυρίζει σελίδα και αποσύρεται από τους αγωνιστικούς χώρους πριν καν συμπληρώσει τα 33 χρόνια. Ωστόσο κατάφερε να προσθέσει τίτλους στην καριέρα του, μεταξύ αυτών και ένα ευρωπαϊκό, αλλά κυρίως έχοντας μια αξιοσέβαστη παρουσία. Και δεν είναι μόνο τα χρόνια του στον Ολυμπιακό που τον καταξίωσαν. Ως άξιο τέκνο του Έβρου «ανδρώθηκε» στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης όσο η ομάδα ήταν στην αφρόκρεμα του ελληνικού βόλεϊ και πέρασε και από ομάδες που ήταν πάντα ανταγωνιστικές όπως ο Παμβοχαϊκός.
Το ενδιαφέρον στην περίπτωσή του ήταν πως από νωρίς δοκίμασε την τύχη του στο εξωτερικό και μάλιστα σε μέρη… εξωτικά για το άθλημα όπως η Μεγάλη Βρετανία. Με τη Ζαντρούγκα, στην Αυστρία, έκανε ένα σημαντικό step up ενώ λίγα χρόνια μετά το πέρασμα από τη γερμανική Γκίσεν ήταν ίσως το πιο σπουδαίο βήμα της καριέρας του ως τότε. Βέβαια, λόγω πανδημίας η σεζόν δεν ήταν τόσο… απολαυστική και έμεινε στα μισά.
Πριν επιστρέψει στην Ελλάδα και αρχίσει να διεκδικεί τίτλους έκανε το πέρασμα από το Λονδίνο και την IBB Polonia του αείμνηστου Βαγγέλη Κουτουλέα. Ο Έλληνας κόουτς ήταν αυτός που κατά κάποιο τρόπο έμαθε βόλεϊ στους Άγγλους με ένα πολύ φιλόδοξο πρότζεκτ πλασμένο από Πολωνούς. Αυτό ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόκληση που ωστόσο δε συνοδεύτηκε από τίτλο καθώς το μονοπώλιο της IBB Polonia σταμάτησε εκείνη τη σεζόν. Και μπορεί η βολεϊκή Μπαρτσελόνα να μην έχει την ίδια λάμψη με την ποδοσφαιρική αλλά έστω και για λίγο ο Έλληνας ακραίος έζησε το συναίσθημα του Mes Que Un Club.
Όντας πάντα ένας καλός αθλητής βρέθηκε για πρώτη φορά σε συνθήκη διεκδίκησης τίτλων στα 28 του ως παίκτης του Ολυμπιακού. Στα χρόνια του στα ερυθρόλευκα πανηγύρισε τα πάντα, πρωταθλήματα, Κύπελλα, Σούπερ Καπ και League Cup αλλά κυρίως το CEV Challenge Cup. Πάντα έχοντας έναν ιδιαίτερο ρόλο. Με τον συμπολίτη του Κουμεντάκη να έχει σχεδόν μόνιμο ρόλο στην εξάδα και συχνά πυκνά με εξαιρετικούς ξένους όπως ο Ιντάλγκο, ο Πέριν, ο Μιχάηλοβιτς δεν έβρισκε εύκολα ρόλο βασικού. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις, όμως, που πέρασε στον αγωνιστικό χώρο και δεν έκανε τη διαφορά. Ενδεχομένως να άξιζε πολύ περισσότερο χρόνο συμμετοχής αλλά το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός στις περισσότερες περιπτώσεις κατέληγε να πάρει αυτό που θέλει έκανε τη συζήτηση αυτή να μένει στον… πάγο.
Αν υπάρχει ένα χαρακτηριστικό του Δαλακούρα όλα αυτά τα χρόνια ήταν η εργατικότητα και η υπομονή του αλλά κυρίως το πόσο επιδραστικός μπορούσε να γίνεται ερχόμενος από τον πάγκο. Δε ζήτησε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητας αλλά τη δουλειά του την έκανε πάντα όσο καλύτερα γινόταν. Το ότι κατέληξε να σηκώσει μαζεμένα τρόπαια τα τελευταία χρόνια ήταν μια δικαίωση για τον ίδιο. Το σίγουρο ήταν πως κάθε προπονητής θα ήθελε έναν τέτοιο παίκτη στη διάθεσή του και φυσικά κάθε συμπαίκτης θα τον ήθελε πλάι του.
