Στο Ρέντη ήταν ο Μετέο Χασμπάλα που με δικό του άσσο χάρισε τη νίκη στον Ολυμπιακό, στη Νέα Σμύρνη ήταν ο 18χρονος Ανδρέας Κοντοστάθης που κατέκτησε για πρώτη φορά στην καριέρα του τίτλο MVP σε ευρωπαϊκό παιχνίδι ενώ στη Θεσσαλονίκη ο Δημήτρης Μούχλιας συνέχισε να ηγείται του ΠΑΟΚ οδηγώντας τον στην πρόκριση. Οι δύο πρώτες περιπτώσεις, βέβαια, έχουν να κάνουν και με συγκυρίες ωστόσο αυτό δεν αναιρεί ότι δύο νεαροί Έλληνες παίκτες άφησαν το σημάδι τους σε παιχνίδια σαν και αυτά.
Για να τα πάρουμε με τη σειρά, ο Ολυμπιακός πέτυχε την πρώτη του φετινή νίκη στο Champions League και αυτό μοιάζει πολύ λογικό τόσο με βάση την εικόνα που παρουσίασε στο Ρέντη όσο και με όσα «υποσχέθηκε» από το παιχνίδι με τη Μόντσα. Το βάθος του πάγκου αλλά κυρίως η ποιότητα του πάγκου στον Ολυμπιακό ήταν απόλυτα εμφανής και ήταν το σημείο κλειδί. Όταν ο Ατανασίγιεβιτς δεν μπορεί να παίξει υπάρχει ο Τζούριτς που μπορεί να παίξει και πάλι διαγώνιος, όταν ο Τζούριτς εμφανίζει ενοχλήσεις υπάρχει ο Δαλακούρας για να καλύψει κάθε κενό και φυσικά υπάρχει και ένας Πέριν που κάνει τη διαφορά.
Σίγουρα οι πόντοι του Παγένκ και του Πέριν ήταν πολύτιμοι αλλά εξίσου πολύτιμη ήταν και η συνεισφορά του Κουμεντάκη ως διαγώνιου και του πολυεργαλείου Δαλακούρα. Όσον αφορά τον Ανέστη Δαλακούρα, ο οποίος πήρε και τίτλο MVP λίγες μέρες πριν, είναι ενδεχομένως ο… ελβετικός σουγιάς του Ολυμπιακού και ο πιο αθόρυβος εργάτης. Αποτελεί έναν παίκτη που στην τριετία του στην ομάδα του Πειραιά ήταν λίγες φορές βασική επιλογή αλλά ήταν πάντα ένας κομβικός παράγοντας όταν η ομάδα του χρειαζόταν λύσεις από τον πάγκο, έπαιξε λίμπερο όταν ήταν αναγκαίο και ήταν μόνιμα σταθερός στην απόδοσή του. Όσο έχει να κάνει με τον Τράβιτσα, από την άλλη, είναι εμφανές ότι ακόμα και αν τα χρόνια περνάνε ξέρει να διαχειρίζεται παιχνίδια σαν αυτά. Η συγκυρία ήταν τέτοια που ο Ολυμπιακός έψαχνε ένα καλό σερβίς για να πάρει τη νίκη και το βρήκε από τον νεαρό Χασμπάλα. Το ότι μπήκε για να σερβίρει καλά και πέτυχε άσσο που έκρινε το παιχνίδι είναι σίγουρα ένα μεγάλο μπόνους ψυχολογίας για έναν ταλαντούχο πασαδόρο που αναζητάει κάθε μικρή ευκαιρία και την αξιοποιεί στο μέγιστο.
Για τον Μίλωνα τα πράγματα είχαν γίνει πιο εύκολα από το πρώτο παιχνίδι. Ενδεχομένως η άνεση του ότι ήθελε μόλις δύο σετ να έφερε και μια σχετική χαλάρωση αλλά το χαμένο δεύτερο σετ ήταν απλά μια παρένθεση για τον Μίλωνα. Η χρησιμοποίηση του Ρούσεφ ήταν ένα καλό τεστ για τον νεαρό κεντρικό που μπορεί να έχει ακόμα αδυναμίες αλλά στα χέρια του Σάκη Ψάρρα μπορεί να εξελιχθεί σε μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση παίκτη. Αυτό που είναι δεδομένο, όμως, είναι πως ο Ράσελ ανεβάζει απότομα το επίπεδο μιας ήδη καλής ομάδας. Ο Αμερικανός γεμίζει την επίθεση του Μίλωνα και επιπλέον μπορεί να κάνει τους συμπαίκτες του καλύτερους αφού συνεχώς τους παροτρύνει και τους δίνει οδηγίες σαν ένας δεύτερος προπονητής. Ο Πουλιγιάν ήταν ο μόνος που έπαιξε σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού και η αλήθεια είναι πως μετά το 2-1 ήταν ο κομβικός παράγοντας που κράτησε τον Μίλωνα σε επίπεδο ανταγωνισμού ώστε να φτάσει στη νίκη.
Ο κόουτς Ψάρρας άλλαξε όλη την ομάδα ορθώς αφού κάθε παιχνίδι και κάθε συμμετοχή είναι σημαντική για τους νεαρούς παίκτες που γεμίζουν τον πάγκο. Ήταν εμφανές ότι στο τέταρτο σετ έμοιαζαν να κολυμπάνε στα βαθιά αλλά η σοβαρότητα και η καλή καθοδήγηση του πάγκου έκριναν το πέμπτο σετ. Μπορεί ο Κοντοστάθης να πέρασε στο παιχνίδι αφού η πρόκριση είχε κριθεί αλλά η καλή παρουσία του και ο τίτλος του MVP είναι κάτι που μόνο καλό μπορεί να κάνει στον νεαρό παίκτη που έζησε έτσι την πρώτη του μεγάλη ατομική στιγμή της καριέρας του.
Ο ΠΑΟΚ, τέλος, αξιοποίησε ότι έχτισε στο πρώτο παιχνίδι. Οι συγκρίσεις είναι αδόκιμες ωστόσο η περίπτωση του δικεφάλου ίσως μοιάζει με την περσυνή περίπτωση του γυναικείου τμήματος όπου δεν είχε καλό ρυθμό στο ξεκίνημα της Volley League αλλά απέκτησε ρυθμό και ψυχολογία μέσω του Challenge Cup. Μπορεί να υπήρξαν φανερές αδυναμίες στην υποδοχή του ΠΑΟΚ αλλά είχε καλό μπλοκ και καλή επίθεση και κυρίως συνεχίζει να έχει έναν καλό διαγώνιο. Ο Λεοζίνιο αρχίζει να δείχνει κάτι καλύτερο επιθετικά αλλά ο Δημήτρης Μούχλιας είναι το δυνατό χαρτί της ομάδας. Βέβαια, μόνος του δεν είναι αρκετός και η βελτίωση των ακραίων είναι το μοναδικό ζήτημα που επείγει στην ομάδα του Μιλενκόσκι.
Για φινάλε αξίζει και μια ματιά στον Παναθηναϊκό όπου αντίθετα με τον ΠΑΟΚ πλήρωσε το αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα. Το ιδιαίτερο της περίπτωσης έχει να κάνει με το ότι οι πράσινοι έδειξαν να μπορούν να κάνουν την ανατροπή. Η Τουρκουά είναι η καλύτερη ομάδα του γαλλικού πρωταθλήματος αυτή τη στιγμή κάτι που από μόνο του λέει πολλά. Το ότι παίζοντας με την πλάτη στον τοίχο μετά το πρώτο ματς κατάφερε να προηγηθεί με 0-2 στη Γαλλία ο Παναθηναϊκός δεν είναι λίγο. Αλλά σε τέτοια παιχνίδια δεν αρκεί να φτάνει κανείς στο 90%. Αν δεν τελειώσεις τη δουλειά οι ομάδες του επιπέδου της Τουρκουά θα σε τελειώσουν με την ποιότητά τους.
Όπως και ο ΠΑΟΚ έτσι και ο Παναθηναϊκός είχε αδυναμία στα άκρα αφού ώρες ώρες ο Πρωτοψάλτης έπαιζε για δύο. Ο Κβάλεν βοήθησε στην πίσω ζώνη αλλά δεν πρόσφερε αυτά που χρειαζόταν η ομάδα στην επίθεση. Όταν κάθε μπάλα καίει δεν μπορείς να πάρεις νίκη με δύο επιθετικούς πόλους. Ο Πρωτοψάλτης και ο Νίελσεν πήραν μαζί 85 επιθέσεις (!) και όσο καλοί και αν ήταν και όσο και αν βοήθησαν το παιχνίδι του Παναθηναϊκού έγινε προβλέψιμο και αυτό διαβάστηκε στη διάρκεια του αγώνα από τους Γάλλους.
Το διήμερο έκλεισε με θετικό πρόσημο για τις ελληνικές ομάδες και το ακόμα καλύτερο είναι πως και για τη συνέχεια ο Ολυμπιακός, ο ΠΑΟΚ και ο Μίλωνας έχουν ελπίδες για κάτι καλό. Ο Ολυμπιακός με τρεις βαθμούς πλέον συνεχίζει με αισιοδοξία, ο Μίλωνας θα κοντραριστεί με τη Λας Πάλμας που είναι καλή ομάδα αλλά όχι ανίκητη ενώ ο βελτιωμένος ΠΑΟΚ κόντρα σε Γκρατς ή Μαβ Ελόρε έχει σοβαρές πιθανότητες να δώσει συνέχεια στο ευρωπαϊκό του ταξίδι.
