Ελπίδα.
Το μόνο που μπορείς ν’ αντιπαρατάξεις, είναι η ελπίδα.
Ειδάλλως- αν είσαι φαν της ιταλικής ομάδας και αφήσεις την στοιχειώδη λογική να πάρει τα ηνία- κινδυνεύεις να μείνεις σ’ εμβρυακή στάση κλαίγοντας μέχρι η επιστήμη να βρει στοιχειώδη νοημοσύνη στον εγκέφαλο του Ντόναλντ Τραμπ. Πάει να πει, την γαμησ… έκατσες.
Κι αυτό γιατί κοντεύει 20ετία από την τελευταία φορά που κάποιος πιλότος της Φεράρι γεύτηκε γλυκιά σαμπάνια πρωταθλητή: ήταν το 2007 όταν ο Κίμι Ράικονεν, σε μια αρκετά «θολή» σεζόν, έκοβε πρώτος το νήμα, αφήνοντας έναν αγωνιστικό αιώνα πίσω του Χάμιλτον και Αλόνσο (110 βαθμούς ο Φινλανδός, από 109 οι δύο άσπονδοι team-mates της ΜακΛάρεν).
Έκτοτε, για τους Τιφόζι, ΛΕΞ: «Κάθε χρονιά η χρονιά μας, το ’παν οι μάγισσες κι οι χαρτορίχτρες». Πλήρης ταύτιση. Στο περίπου, δηλαδή. Πιο «καμιά σχέση», πεθαίνεις: 0 τίτλοι σε 18 προσπάθειες.
Το 2025 η έλευση στο Μαρανέλο ενός πιλότου που δικαιωματικά ερίζει για τον τίτλο του GOAT, του Λιούις Χάμιλτον, εκτόξευσε τις προσδοκίες στην στρατόσφαιρα. Όταν κάποιοι, από πάρα πολύ νωρίς, τόλμησαν να ψελλίσουν πως δεν υπάρχει περίπτωση η σεζόν να είναι έστω και λίγο πετυχημένη για τον Βρετανό στη νέα του ομάδα, αντιμετωπίστηκαν σαν να έχασαν το αριστερό λέι απ και στον πάγκο να καθόταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας.
Φέτος, όμως, οι προσδοκίες- σαν άυλος Φοίνικας που αναγεννάται από τις αιωνίως θνησιμαίες στάχτες του- είναι και πάλι εδώ, παρούσες, «απτές».
Όχι άδικα: οι αλλαγές στους κανονισμούς του 2026 είναι οι μεγαλύτερες από την εποχή του τροχού (επ, είδατε τι κάναμε εδώ σαν άλλη Πιρέλι;), πράγμα που διαχρονικά δίνει το δικαίωμα στο όνειρο κυρίως στα ιστορικά… σωματεία. Και η ΚΑΕ Φεράρι έχει καταθέσει τα διαπιστευτήριά της εδώ και πάρα πολύ καιρό.
Άλλωστε, είναι και η εικόνα των χειμερινών δοκιμών αυτή που συντείνει στη διατήρηση του ενθουσιασμού. Η SF-26 έδειξε αδιανόητα γρήγορη στα χέρια των δύο πιλότων της, με τον μεν Λεκλέρκ στο Μπαχρέιν να διαλύει τα χρονόμετρα, τον δε Χάμιλτον σε μια προσομοίωση εκκίνησης να μοιάζει με αφιονισμένο άντρα ανάμεσα σε φοβισμένα παιδιά.
Στα θετικά προσμετράται, θα μπορούσε να πει κανείς, και η ίδια η ιστορία της Σκουντερία: παρά το γεγονός πως μιλάμε για την πιο πετυχημένη ομάδα του γκριντ (16 πρωταθλήματα κατασκευαστών και 15 οδηγών), οι τίτλοι της πάντοτε έρχονταν μαζεμένοι και ακολουθούσαν μακρές περίοδοι ξηρασίας, που παραπέμπουν ευθέως στον Στιβ Κάρελ στο «Παρθένος ετών 40».
Είναι χαρακτηριστικό πως, σε ό,τι έχει να κάνει με τους πιλότους, η Φεράρι έχει πανηγυρίσει 4 μαζεμένους τίτλους στα 50s (1952-1953-1956-1958), 2 κοντινούς στα 60s (1961 και 1964), 3… περίπου διαδοχικούς στα 70s (1975-1977-1979) και μετά η γνωστή αιχμαλωσία των 00s (2000-2001-2002-2003-2004-2007). Πράγμα που σημαίνει 0 πρωταθλήματα στα 80s, 0 στα 90s, 0 στα 10s και 0 στα 20s. Τα 19 χρόνια «αναμονής» που βιώνει τώρα η ιταλική φίρμα δεν είναι καν τα περισσότερα μακριά από το βαρύτιμο τρόπαιο, καθώς ο Μίκαελ Σουμάχερ το 2000 έβαλε τέλος σε μια ανομβρία 21 ετών (Τζόνι Σέκτερ 1979 το τελευταίο, τότε, πρωτάθλημα οδηγών).
Και ναι: η περιστρεφόμενη πίσω πτέρυγα που τρέλανε κόσμο στο Σακχίρ και η μονάδα ισχύος είναι λόγος αισιοδοξίας. Ναι, το οδηγικό δίδυμο των Λεκλέρκ-Χάμιλτον δεν μπορεί ν’ αμφισβητηθεί, παρά τις όποιες αδυναμίες του (ο Μονεγάσκος δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ σε συνθήκες σκληρού πρωταθλητισμού και ο Billion Dollar Man είναι, πια, 41). Ναι, η Φεράρι έδειξε πράγματι να είναι το ταχύτερο μονοθέσιο κατά (μεγάλα) διαστήματα αυτόν τον χειμώνα.
Στον αντίποδα, θα πει κανείς πως εξίσου καλή εικόνα παρουσίασε και η Μερσέντες. Πως η πρωταθλήτρια ΜακΛάρεν δεν είχε την πτώση που πολύ περίμεναν, δεδομένου του ότι πάλευε για το στέμμα μέχρι το ακροτελεύτιο grand prix του 2025. Πως η Ρεντ Μπουλ, πρωτάρα στην κατασκευή κινητήρων, τρύπησε το ταβάνι της και πως ο βρικόλακας Φερστάπεν δεν «πεθαίνει» αν του φορέσεις δυο σκελίδες σκόρδα και του απευθύνεις 5 πατερημά εις άπταιστον ολλανδικήν.
Πολύ περισσότερο, υπάρχει η προϊστορία: τα τελευταία 11 χρόνια η Σκουντερία έχει κλείσει τις δοκιμές ούσα στην πρώτη θέση 6 φορές. Στο τέλος, δεν πήρε τίποτα. Δηλαδή πήρε, αλλά ουδείς ξεκινά τη χρονιά του στοχεύοντας στο τρίτο το μακρύτερο.
2026, λοιπόν. Η επιτομή του τετράτροχου έτους μηδέν για τους απανταχού Τιφόζι. Μπορεί το Αλογάκι;
Ναι.
Όχι.
Μάλλον.
Ακριβώς: μάλλον.
Η ελπίδα δεν αποτελεί νίκη.
Αλλά, διάολε, είναι κάτι.
