«Θεσσαλονίκη: Ασφυκτιούν τα νοσοκομεία, σκέψεις να γίνει χώρος νοσηλείας Covid το Βελλίδειο...»
«Η σκιά της Ιταλίας πάνω από την Θεσσαλονίκη»
«Δερμιτζάκης: Η Θεσσαλονίκη δεν απέχει πολύ από σκηνές που είδαμε στην Ιταλία»
«H Θεσσαλονίκη σε υγειονομικό συναγερμό»
Μέσα σε αυτό το κλίμα... τρομοκρατίας, απόλυτα δικαιολογημένο πια, η Θεσσαλονίκη μετρά τις πληγές της. Παρακολουθεί καθημερινώς να καταγράφονται ιδιαίτερα αυξημένα κρούσματα και ασθενείς να διασωληνώνονται, οδηγώντας το σύστημα υγείας στα όρια του (σ.σ. αν δεν τα έχει φτάσει ήδη). Όσοι βρίσκονται ήδη στα νοσοκομεία, έχοντας βρει ένα κρεβάτι, ίσως και να μπορούν να θεωρούν τους εαυτούς τους τυχερούς. Γιατί... πρόλαβαν, γιατί προσβλήθηκαν από τον ιό νωρίτερα, για τους υπόλοιπους υπομονή και προσοχή.
Μετά από ώρες αναμονής στις ειδικές δομές υποδοχής των νοσοκομείων, ακόμη κι αν ήσουν επιβεβαιωμένο κρούσμα, πριν δύο εβδομάδες τουλάχιστον, μπορούσες να διεκδικήσεις ένα κρεβάτι. Τώρα... βλέποντας και κάνοντας, γιατί όπως είπε και η πρόεδρος Ένωσης Ιατρών νοσοκομείων Θεσσαλονίκης, Δάφνη Κατσίμπα: «Δυστυχώς δεν υπάρχουν τόσες κλίνες ΜΕΘ και απλές κλίνες που να καλύψουν όλες τις ανάγκες. Στις εφημερίες γίνεται συνωστισμός και δεν αρκούν τα κρεβάτια».
Καλά ακούσατε! Δεν αρκούν τα κρεβάτια... Κι όμως! Σε μια πόλη που αρέσκεται στον τίτλο της «συμπρωτεύουσας» (σ.σ. της ποιας;), δεν υπήρχε η παραμικρή πρόβλεψη γι' αυτό που ερχόταν! Οχτώ μήνες μετά κι ενώ όλοι γνώριζαν πως σε περιπτώσεις πανδημίας, τα δεύτερα κύματα είναι και ισχυρότερα και φονικότερα από τα πρώτα. Η πόλη παραδόθηκε νωρίτερα από κάθε άλλο σημείο στην Ελλάδα στους κανόνες του lockdown γιατί δεν υπήρχε άλλη λύση. Μια κυνική παραδοχή ανικανότητας να τονώσουν το σύστημα υγείας και να το στελεχώσουν με προσωπικό που θα μπορούσε να προσληφθεί άμεσα. Χθες. Φευ..
Σε αυτό τον πόλεμο, με έναν εχθρό αόρατο, όπως συνηθίζουν να λένε, άφησαν τον κόσμο και τους γιατρούς να παλεύουν μόνοι τους. Ό,τι μπορούν, όσο μπορούν. Με μόνο σύμμαχο τους την ελπίδα πως θα τα καταφέρουν. Μέσα και έξω από τα νοσοκομεία. Γιατί σε αντίθεση με τον περασμένο Μάρτιο, που κάτι πήρε το αυτί σου για κάποιον που είχε κορωνοϊό, τώρα το ζεις μέσα στο σπίτι σου, στο περιβάλλον σου.
Στο ερώτημα πώς και γιατί μία πόλη που φάνταζε μέχρι πρότινος covid-free, ταλαιπωρείται και τοποθετείται στον ελληνικό δημόσιο διάλογο δίπλα στο Μπέργκαμο ως παράδειγμα απόλυτης αποφυγής, θα σας μιλήσουν για ατομική ευθύνη. Εκείνη που υπέδειξαν μερικούς μήνες άπαντες στη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο, κι ας «γονάτισαν» οικονομικά. Για πολιτική ούτε λόγος, άλλωστε όπως ειπώθηκε χωρίς ίχνος ντροπής... «Ο αριθμός των ΜΕΘ δεν θα ήταν άλλοθι για χαλαρότητα».
Το μέλλον που χαράζεται στην πόλη είναι αβέβαιο. Αυτό είναι, όμως, μια δεύτερη κουβέντα. Εκείνη που προέχει είναι να ανακοπεί η επέλαση του ιού, να κρατηθεί όρθια μια πόλη, οι πολίτες της οποίας αντιμετωπίστηκαν ως β΄διαλογής. Και ας μην προκαλεί -ούτε τώρα- καμία εντύπωση. Εμείς, όμως, θα τα καταφέρουμε, εσάς θα σας κρίνει η ιστορία...
