Το να κερδίζεις, θέλει τέχνη, τεχνική, ποιότητα, αρτιότητα, κλάση. Το να μην χάνεις, από την άλλη, απαιτεί οργάνωση, σχέδιο, αυταπάρνηση, ομαδικό πνεύμα, ενότητα, συσπείρωση.
Δεν ξέρω πόσοι το έχουν αντιληφθεί, αλλά η Εθνική Ελλάδας, αυτή η ταπεινή Εθνική Ελλάδας που έχει διολισθήσει εκεί γύρω στο 50 της παγκόσμιας κατάταξης εδώ και μερικά χρόνια, είναι μία από τις 10 αήττητες ομάδες στην προκριματική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Επίσης, είναι η μοναδική αήττητη του ομίλου! Τόσο η Ισπανία, όσο και η Σουηδία είχαν από μία βραδιά που έφυγαν με άδεια τα χέρια από το γήπεδο. Η ομάδα του Φαν’τ Σχιπ -όσο τρελό κι αν ακούγεται- δεν το έχει βιώσει ακόμα. Παντού, πήρε κάτι. Λίγα, πολλά, κάτι πήρε. Κι αυτό σφυρηλατεί κάτι. Δημιουργεί νοοτροπία. Σταθερές.
Το πέναλτι στο 90’ του αγώνα με την Γεωργία δεν ήρθε ουρανοκατέβατο. Για να κερδίσεις πέναλτι πρέπει να βρίσκεσαι στην αντίπαλη περιοχή. Βασικό. Πρέπει να μεταφέρεις την μπάλα εκεί, να πιέσεις, να ζορίσεις τον αντίπαλο. Σχεδόν σε όλο το παιχνίδι στο Μπατούμι, η Ελλάδα ήταν εκεί. Γύρω - γύρω - γύρω από την εστία του Λόρια. Υστερούσε στην τελική πάσα, στην τελική ενέργεια, αλλά αυτό δεν είναι κάτι που λύνεται από την μια μέρα στην άλλη.
Η δυσκολία στο γκολ είναι μία πανθομολογούμενη αδυναμία που πρέπει να καλυφθεί με εναλλακτικούς τρόπους. Σε 450 λεπτά προκριματικών μετράμε μόλις επτά γκολ: δύο με πέναλτι, ένα με αυτογκόλ και μόλις τέσσερα σε ροή ματς -εκ των οποίων μόλις δύο από τους επιθετικούς της.
Αυτό το τελευταίο ίσως να έκανε τον Φαν’τ Σχιπ να τραβήξει άρον - άρον στον πάγκο τον Παυλίδη από την ανάπαυλα και να βγάλει όλο το δεύτερο ημίχρονο με την Γεωργία με δύο «ψευτοεπιθετικούς» μπροστά (Μασούρας - Πέλκας). Το πείραμα δεν πέτυχε, με αυτόν τον σχηματισμό η Εθνική «έσβησε» μπροστά. Ήταν ένα κακό βράδυ στην δουλειά για τον Ολλανδό εκλέκτορα που άργησε χαρακτηριστικά να παρέμβει κι άλλο στο ματς. Το ποδόσφαιρο όμως του έδωσε άλλη μία ευκαιρία. Ό,τι του στέρησε στην Πρίστινα με το κρύο γκολ στις καθυστερήσεις για το 1-1 με το Κόσοβο, του το επέστρεψε με τόκο στο Μπατούμι.
Ίσως διότι, η Εθνική δεν άξιζε να τελειώσει έτσι την πορεία της σε αυτή την προκριματική φάση. Αν είναι να αποκλειστεί, ας αποκλειστεί την Τρίτη στην Στοκχόλμη στον τελικό με την άμεση διεκδικήτρια, Σουηδία. Όχι, έτσι. Όχι με τη Γεωργία και το Κόσοβο.
Μπορεί η Εθνική του Φαν’τ Σχιπ να μην θυμίζει ιπτάμενους Ολλανδούς, αλλά έχει έναν προσανατολισμό στο γήπεδο. Μία κατεύθυνση. Μία λογική. Έναν ειρμό. Σε 23 παιχνίδια με αυτόν στον πάγκο την τελευταία διετία (και κάτι), έχει ηττηθεί μόλις τέσσερις φορές εκ των οποίων μόνο δύο σε επίσημα παιχνίδια! Είναι (και) δικό του έργο.
Επίσης, έγινε ξανά ομάδα. Σύνολο. Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά τους πανηγυρισμούς, θα δει μία αγκαλιά. Αν ακούσει τις δηλώσεις, θα καταλάβει την ενότητα. Τα άσχημα αποδυτήρια μυρίζουν από χιλιόμετρα. Τα τωρινά της Εθνικής είναι καλά. Λίγο μέσα στα πράγματα αν είσαι, το καταλαβαίνεις.
Ό,τι κι αν γίνει στο τέλος της προκριματικής φάσης, η ισοπαλία στην Τούμπα με την Γεωργία και η ισοπαλία στο Κόσοβο, θα μνημονεύονται για πάντα. Το μυαλό θα γυρνά εκεί. Στο «τι θα γινόταν αν…». Σε ένα μίνι πρωτάθλημα 8 αγωνιστικών, τέτοιοι χαμένοι βαθμοί δεν αναπληρώνονται. Έγινε όμως και δεν γυρνά πίσω.
Αυτή η Εθνική Ελλάδας δεν είναι η πιο προικισμένη ομάδα σε ταλέντο. Είναι όμως μία τίμια ομάδα που καταθέτει με ειλικρίνεια αυτό που έχει σε κάθε γήπεδο. Κάποιες φορές αυτό αρκεί, άλλες όχι.
Στην Στοκχόλμη δεν θα ταξιδέψει ως φαβορί, οι λύσεις είναι απολύτως μετρημένες μετά τις νέες απώλειες των Ζέκα, Κυριάκου Παπαδόπουλου, αλλά και την τιμωρία του Τζαβέλλα. Η Σουηδία έχει μία υπέροχη γενιά, μία δεμένη, ποιοτική ομάδα που με την φόρα που θα της δώσει ο κόσμος της, θα επιχειρήσει να «τελειώσει» την δουλειά από την Τρίτη.
Ε, και λοιπόν; Σάμπως θα είναι η πρώτη φορά που η Εθνική Ελλάδας θα πάει κάπου που την έχουν όλοι ξεγραμμένη;
