MENU
  • Δεν υπογράφεις κανένα συμβόλαιο πως επειδή έκανες πολλές και βάσει βιογραφικών και πολύ καλές μεταγραφές, θα πας καλά. Αυτό είναι δεδομένο. Αλλά η ΑΕΚ είχε κι άλλες ανάγκες. Κυρίως είχε ανάγκη να μπει στην νέα σεζόν στις εσωτερικές διοργανώσεις με θετική αύρα. Θετική αύρα γύρω της.

  • Η δραστηριότητα στις μεταγραφές δείχνει προς το παρόν τον δρόμο προς τα υπόγεια τους, σε όσους κυρίως από εμπάθεια για την σημερινή διοικητική κατάσταση χαίρονται με τις αποτυχίες και λυπούνται με τις επιτυχίες. Για τους πολλούς περισσότερους που δίκαια διαμαρτύρονται για την κακή πορεία της ομάδας και ειλικρινά θέλουν να την δουν να παίρνει ξανά τα πάνω της γιατί την αγαπούν και την υποστηρίζουν ανεξάρτητα από το ποιος την διοικεί, ήταν επίσης απαραίτητο να αλλάξει η ψυχολογία τους.

  • Μιλάμε για μπάλα παιδιά. Μπορεί οι υποδομές να έχουν τεράστια σημασία κι αυτό είναι ανεξάρτητο, αλλά ο οπαδός φτιάχνεται ή χαλιέται στην καθημερινότητα από αυτό που του προσφέρει η ομάδα του. Μιλάμε για μπάλα και η μπάλα είναι και μεταγραφές, νέα πρόσωπα. Ειδικά όταν υπάρχουν πολλοί από τους ήδη υπάρχοντες που σε έχουν κουράσει.

  • Η μεγάλη ανάγκη ήταν λοιπόν να μη πάμε στην αρχή του πρωταθλήματος με την ατμόσφαιρα αποκλειστικά να διαμορφώνεται από τα περσινά και την Βελέζ και την κουβέντα να επικεντρώνεται στο αν θα είναι και φέτος βασικοί ο Μιχάλης, ο Πέτρος ή ο Στράτος και πάει λέγοντας. Και οι ίδιοι το είχαν ανάγκη να φύγουν από το επίκεντρο.

  • Η θετική ψυχολογία ως προϋπόθεση, είναι κάτι καλό μεν, δεν είναι πανάκεια δε. Κι έχουμε το πολύ πρόσφατο παράδειγμα της περασμένης σεζόν. Άλλαξε η ΑΕΚ τσιπάκι από τον τελικό κυπέλλου, με την μεταγραφή του Λιβάι, μετά με την πρόκριση επί της Βόλφσμπουργκ και μετά από αυτό με τις μεταγραφές και Νεντελτσεάρου και Τάνκοβιτς. Το στόπερ της εθνικής Ρουμανίας κι έναν παίκτη που για κάποιους λόγους είχαν φτάσει οι ΑΕΚτζήδες να τον περιμένουν περισσότερο κι από τον Παντούρου...

  • Κι επειδή όντως ξεχνάμε εύκολα κι ακόμη και τα πολύ πρόσφατα, εγώ θα θυμίσω πως η ΑΕΚ μέχρι να φάει ... το ντου από τον Covid, ασύγκριτα σε μεγαλύτερο βαθμό από κάθε άλλη ομάδα της Λίγκας, μια χαρά πήγαινε. Είχε την γκέλα στο Περιστέρι, αλλά αφού έχασε από το ξεκίνημα τον Λιβάι και μετά η αποβολή του Μάνταλου. Αλλά έστρωσε το βρήκε...

  • Ακόμη και μετά το ρεκόρ κρουσμάτων, τα άσχημα αποτελέσματα ειδικά στην Ευρώπη, να θυμίσω και πάλι πως αν ο Τάνκοβιτς έβαζε το γκολ στο 90΄με τον ΟΣΦΠ, η ΑΕΚ θα κέρδιζε το ντέρμπι και η διαφορά θα πήγαινε προτελευταία αγωνιστική του πρώτου γύρου, στους τέσσερις! Δε μπήκε το γκολ, μετά έγινε το ματς – παρωδία για την ομάδα με τον Βόλο στην Ριζούπολη κι όλα πήραν τον δρόμο τους. Ήρθε η ώρα του Χιμένεθ για να μη μείνει κολυμπηθρόξυλο.

  • Και το κλίμα ήταν καλό λοιπόν και ικανοποίηση για τις μεταγραφές υπήρχε και η ομάδα δεν ήταν τόσο κακή όσο πιστεύουμε τώρα. Αλλά οι συγκυρίες δεν την ευνόησαν.

  • Τώρα είμαι πιο αισιοδόξος κι εξηγώ το γιατί. Υπάρχουν παθήματα από πέρσι που έγιναν μαθήματα. Δόθηκε ακόμη μεγαλύτερο εύρος στο ρόστερ. Αρνήθηκε η ομάδα σε κομβικές θέσεις να θεωρήσει πως ήταν καλυμμένη με επιλογές που υπήρχαν ήδη. Όλα αυτά συνιστούν ποδοσφαιρική λογική. Αν δεχθούμε πως η ΑΕΚ την πάτησε την περασμένη τριετία πολλές φορές επειδή πήγε κόντρα στην ποδοσφαιρική λογική, τώρα εύλογα περιμένεις να πάρεις κάτι καλύτερο.

  • Αλλά από μόνες τους οι κινήσεις δεν θα φέρουν την ευτυχία. Για την ΑΕΚ το διάστημα ανάμεσα σε αυτή τη διακοπή και την επόμενη, είναι ίσως το πιο κρίσιμο της σεζόν. Γιατί εδώ θα βάλει βάση, με την απαίτηση για νίκες- βαθμούς, που με το καλήμέρα θα δώσουν ένα μήνυμα. Και προς τα έξω και σε ό,τι έχει να κάνει με την δική της ψυχολογία.

  • Νομίζω πρέπει να είσαι σαφές κάτι εδώ. Τα αποτελέσματα ενδιαφέρουν. Αποκλειστικά. Να πάρεις εννιά βαθμούς στις τρεις πρώτες αγωνιστικές, να πας μετά στην Τούμπα, χωρίς πίεση, να μετρήσεις την πρόοδο σου. Αφού η ομάδα σου νέα μεν, αλλά θα έχει δώσει τρία ματς. Και λέω να μετρήσεις την πρόοδο σου, γιατί αρχικά αναγκαστικά αυτό θα κάνεις απέναντι σε κάθε ομάδα που πέρσι σε έβαλε από κάτω. Και βαθμολογικά και στα μεταξύ σας αποτελέσματα.

  • Ο Μιλόγεβιτς πρέπει τώρα να βρει την συνταγή που θα δώσει στην ομάδα το απαραίτητο «σφίξιμο» πίσω και το περιθώριο να πάρει αυτά που είναι να πάρει από την ποιότητα της μπροστα, στις στιγμές που θα κρίνουν τα ματς. Μπορεί να ξεκινήσει με τρεις νίκες με «μισό -μηδέν» και μια επίθεση της ομάδας σε κάθε ημίχρονο; Αγοράζω.

  • Να κλείσω και με κάτι άλλο. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς ήθελε να πει ο Θόδωρος Ζαγοράκης με την δήλωση του για τον Άρη. Μου φαίνεται αδιανόητο. Απλά. Δε λέω για το κρεσέντο γραφικότητας ειδικά από πλευράς πολιτικών, που απαιτούν... διόρθωση απόφασης της ανεξάρτησης δικαιοσύνης. Το επόμενο βήμα είναι να ζητήσουν κατάργηση άρθρων του συντάγματος, νομοθετικά διατάγματα επιπέδου 21ης Απριλίου και δε συμμαζεύεται.

  • Όλοι έχουν φάει φόλες από τους τακτικούς δικαστές της ΕΠΟ. Για μένα τις περισσότερες φορές οι αποφάσεις ήταν δίκαιες, κάποιες άλλες πολύ λιγότερες, χωρούν συζήτηση. Αλλά το γεγονός πως μιλάμε για πειθαρχικά όργανα της ΕΠΟ, νομίζω πως κάνει πολλούς ξυπνητζήδες να θέλουν να παραπλανήσουν συνειδητά πολλούς που σκέφτονται απλοϊκά σε αυτά τα ζητήματα. Είναι τακτικοί δικαστές, που αποτελούν απλά τα μέλη δικαστηρίων που ασχολούνται με τα πειθαρχικά του ποδοσφαίρου.

  • Δεν είναι η πρώτη φορά που δυστυχώς στον Άρη κάνουν προσπάθεια να ρίξουν νερό στο μύλο της γνωστής πλευράς που μισεί την ΕΠΟ από τότε που έπαψε να είναι... προτεκτοράτο της. Το καλοκαίρι του 2020, δηλητηρίαζαν το μυαλό του κόσμου της ομάδας με το απίστευτο ψέμα πως η ρεβάνς του κυπέλλου με την ΑΕΚ θα γινόταν χωρίς κόσμο, λόγω ΕΠΟ.

  • Κι όταν βγήκε η οριστικά απόφαση με υπογραφή Αυγενάκη, καθώς κρατικό ζήτημα ήταν, δεν είπαν τίποτα, δεν ζήτησαν ένα συγγνώμη. Τα ίδια και χειρότερα γίνονται και τώρα. Κι ενώ υπάρχει το διεθνές ακυρωτικό δικαστήριο.


 


 

Και τώρα παιδιά, πάμε για αποτελέσματα και μόνο