Μου έδωσαν 70 εκατ ευρώ μπάτζετ και κάποια παλτά να αγοράσω με αυτά, που τα ίδια δεν έχουν ιδέα βέβαια και μέσα από αξιοκρατικές διαδικασίες επέλεξα την ομάδα μου.
Θα προτιμούσα να γίνω τεχνικός διευθυντής να βάλω τσέπη τα 10 από τα 70, αλλά δεν υπήρξε αυτή η επιλογή. Κρίμα, την επόμενη φορά.
Ως γνήσιο τέκνο του τεράστιου Φερνάντο Σάντος, έψαξα χαρακτηριστικά που θα έψαχνε ο ίδιος. Και πάλεψα να δημιουργήσω ένα σύνολο που θα παίξει ρόλο στο τουρνουά που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή, μέχρι το τέλος του.
Από τα παιχνίδια που είδα μέχρι σήμερα, με εντυπωσίασε μόνο η Ιταλία. Επέλεξα Ντοναρούμα κάτω από τα δοκάρια γιατί ναι μεν δεν είναι ο καλύτερος, αλλά συμμετέχει στη καλύτερη τακτικά ομάδα. Στα αριστερά έβαλα τον Παβάρ που έχει αρκετά ανεβάσματα από την συγκεκριμένη πλευρά και προσφέρει λύσεις στη Γαλλία.
Στα στόπερ έβαλα τον Αντερβάιλερ που παίζει στο εξαιρετικό τακτικά Βέλγιο και δίπλα του τον Ρούντιγκερ που λόγω Γερμανίας θα προχωρήσει. Και οι δύο, έχουν και μία ικανότητα στις στημένες μπάλες, άρα μπορεί να μας δώσουν και κανά γκολ.
Την αμυντική τετράδα συμπληρώνει ο Αλάμπα που είναι ένα αμυντικός πολυεργαλείο που μπορεί να προσφέρει σε διάφορες θέσεις της άμυνας.
Ουσιαστικά ήθελα να ρίξω τα λεφτά μου στα χαφ. Πήρα τον Καντέ που αποτελεί το νούμερο ένα εργαλείο των Γάλλων και κράτησα τις δύο ακριβές επιλογές για Γκουντογκάν και Μπρούνο Φερνάντεζ. Χαφ με νούμερα. Μου έμεινε ένας φθηνός και πήγα στον τίμιο Καράσκο. Εγώ λέω πως δύο γκολ μία ασίστ τα έχει.
Τέλος στα φορ, έβαλα Ιμόμπιλε που θα βάλει – λέω εγώ – 4 με 5 γκολ – και ποντάρω σε Μπενζεμά για να γίνει δουλίτσα. Εκτιμώ πως θα την κάνουν τη δουλίτσα.
Για πάγκο δεν μου έμεινε μία. Έβαλα, τέρμα τον Χραντέρσκι γιατί εντυπωσιάστηκα στον αγώνα με τη Δανία, πήρα τον Σκρίνιαρ και τον Σικ που εντυπωσίασαν την πρώτη αγωνιστική, ενώ δεν θα μπορούσε να λείπει και ο Χάρι Κέιν που προσφέρει λύσεις στην επίθεση της Αγγλίας.
Ουσιαστικά επέλεξα μία ομάδα που αποτελείται από παίκτες που έχουν νούμερα και συμμετέχουν σε πετυχημένα ποδοσφαιρικά πρότζεκτ έχοντας ξεκάθαρο ρόλο.
Αυτή είναι η κεντρική ιδέα, η οποία όμως δεν είναι ιδιαιτέρως εφαρμόσιμη στο κανονικό ποδόσφαιρο για χιλιάδες λόγους.
Καλό θα ήταν να μη νομίζουμε λοιπόν άπαντες, πως θα ήμασταν καλύτεροι πρόεδροι από τους υπάρχοντας.
