MENU

Η αυτόχθονη γλώσσα των Βάσκων (Euskara), η παλαιότερη στην Ευρώπη και η μόνη ινδοευρωπαϊκή που έμεινε καθαρή από προσμείξεις βρίθει από γνωμικά, παροιμίες, στοχασμούς, που αποτελούν οδηγό ζωής για το περίπου ένα εκατομμύριο ψυχών που ζουν στα Πυρηναία και την διατηρούν ζωντανή.

Οι ντόπιοι συνηθίζουν να λένε πως:«Arranoak lumak behar, txepetxak ere bai». Ο αετός χρειάζεται τα φτερά του για να πετάξει, αλλά το ίδιο και το σπουργίτι. 

Δεν είναι μία απλή φράση, αλλά μια στάση ζωής. Το σπουργίτι δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει τον αετό. Έχει κι αυτό τα δικά του φτερά. Μπορεί να ζει ευτυχισμένο με αυτά που έχει, δίχως να ονειρεύεται πράγματα που μπορεί να αποκτήσει. Το αληθινό νόημα της ζωής είναι να εκτιμήσεις αυτά που έχεις.

Να τα χαρείς όσο μπορείς. Να εξερευνήσεις τους δικούς σου κόσμους, να διευρύνεις τους δικούς σου ορίζοντες, μέχρι εκεί που μπορείς, δίχως να επηρεάζεσαι από κανέναν κι από τίποτα. Μόνο όταν καταλάβεις ότι δεν σου λείπει τίποτα, μπορείς να είσαι ευτυχισμένος.

Για την Ρεάλ Μαδρίτης αυτό το Final-4 του ισπανικού Σούπερ Καπ ήταν μία σκέτη αγγαρεία. Μία άσκοπη καταπόνηση. Μία αβαρία. Ο αποκλεισμός στον ημιτελικό έγινε δεκτός σχεδόν με ανακούφιση. 

Η Μπαρτσελόνα το πήρε λιγάκι πιο σοβαρά. Λιγάκι όμως. Κι αυτή προσπάθησε να αποκλειστεί στον ημιτελικό -δίνοντας ρεπό στον Λιονέλ Μέσι- μα δεν τα κατάφερε. Κι από την στιγμή που έφτασε να παίζει για ένα τρόπαιο, προσπάθησε να μπει σε mode τελικού. Αυτά τα πράγματα όμως δεν γίνονται με το ζόρι.

Για κάποιους άλλους, αυτό το τριήμερο ήταν όλη τους η ζωή. Μία once in a lifetime στιγμή. Κάτι που κάποιες γενιές δεν το ζουν ποτέ -η Αθλέτικ Μπιλμπάο είχε όλο κι όλο έναν τίτλο τα τελευταία 25 χρόνια, το Σούπερ Καπ του 2015. Έμοιαζε με μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Τα πάντα ξεκίνησαν από μία τελετή μύησης που κάνουν σχεδόν όλες οι ομάδες στους νιόφτερους παίκτες τους. Αυτή τη φορά όμως αυτό το karaoke κατά την διάρκεια της περσινής προετοιμασίας γέννησε μία τρελή ιδέα. Γιατί δεν φτιάχνουμε μία μπάντα;

Ο Ντάνι Γκαρσία, ο Μίκελ Βέσγα, ο Όσκαρ ντε Μάρκος, ο Μίκελ Μπαλενθιάγα και ο Ινίγο Λέκουε είχαν τα ίδια ακούσματα, μα υπήρχε ένα πρόβλημα. Μόνο ένας εξ’ αυτών ήξερε να παίζει λίγη κιθάρα. «Ψήθηκαν» όμως. Πήγαν κι αγόρασαν ο καθένας ένα όργανο της αρεσκείας τους κι άρχισαν μαθήματα μέσω YouTube για αρχάριους.

Η φωνή του Άσιερ Βιγιαλίμπρε τους φάνηκε ενδιαφέρουσα και τους ζήτησαν να γίνει ο τραγουδιστής του γκρουπ. Εκείνος αρνήθηκε: «‘Οχι, όχι δεν έχω καλή φωνή. Μόνο αν ψάχνετε για ντράμερ έρχομαι. Α, ξέρω να παίζω και λίγο τρομπέτα». Ήταν όμως τέτοιο το πρέσινγκ που τελικά πείστηκε.

Νοίκιασαν μία γκαρσονιέρα για τις πρώτες τους πρόβες και βάφτισαν το συγκρότημα Orsai, που στην γλώσσα των Βάσκων σημαίνει «οφσάιντ». Το πράγμα άρχισε να σοβαρεύει όταν βρήκαν έναν δάσκαλο μουσικής, έναν άρρωστο οπαδό της Αθλέτικ, που τους κάνει δίωρα μαθήματα συνήθως κάθε Τετάρτη. 

Στην αρχή ήταν ένα απλό χόμπι. Κάτι για να ξεφύγουν από το ποδόσφαιρο και να σκοτώνουν ευχάριστα την ώρα τους. Σταδιακά όμως το πράγμα σοβάρεψε. Έγινε εμμονή. Πήραν ηχεία, ενισχυτές, κονσόλες.

Μετά από μήνες κατάφεραν να παίξουν το πρώτο τους τραγούδι, ένα κομμάτι των ACDC. Μετά ήρθε το δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο. Οι Orsai έγιναν το talk of the town. Σταδιακά, άρχισαν να παίζουν καλύτερα από ότι η Αθλέτικ Μπιλμπάο στο γήπεδο, που σε κάποια ματς φέτος κυριολεκτικά δεν βλεπόταν.

Το πρώτο τους βιντεο-κλιπ, μία διασκευή του πιο φημισμένου rock κομματιού που γράφτηκε ποτέ στα βασκικά (Lau teilatu) γυρίστηκε με σκοπό όλα τα εμπορικά έσοδα από αυτό να πάνε σε μαραθώνιο που συγκέντρωνε χρήματα για την μάχη κατά του παιδικού καρκίνου. 

Η μουσική κατάφερε να τους ενώσει, να τους κάνει μία γροθιά, πολύ περισσότερο από ότι το ποδόσφαιρο: «Κάποια στιγμή θα θέλαμε να νοικιάσουμε ένα βαν και να παίζουμε ζωντανά σε πόλεις και χωριά», ομολογεί ο Ντάνι Γκαρσία που αντί για Champions League και τρόπαια, ονειρεύεται συναυλίες και road trip.  Μέσα τους όμως υπήρχε ένα καλά κρυμμένο όνειρο, που ελάχιστοι το ήξεραν: «Κάποια στιγμή να παίξουμε σε μία φιέστα στο Σαν Μαμές για να γιορτάσουμε έναν τίτλο». 

Στην χώρα των Βάσκων ο κόσμος ξαναβγήκε στα μπαλκόνια, όπως και στην αρχή της πανδημίας. Όχι για να χειροκροτήσει γιατρούς και νοσηλευτές, αλλά για να δώσει κουράγιο στα λιοντάρια της Αθλέτικ. Η πόλη, τα σπίτια, τα δημόσια κτίρια στολίστηκαν ξανά στα ερυθρόλευκα, όλα θύμιζαν κανονικότητα, τα χαμόγελα επέστρεψαν έστω και για μία ημέρα. Η αποστολή της Μπιλμπάο αυτή τη φορά ξεπερνούσε το αθλητικό κομμάτι, είχε πια και μία εσάνς κοινωνικής υποχρέωσης, μιας συναισθηματικής ανταπόδοσης. 

Στο γήπεδο, ο αετός έδειχνε έτοιμος να κατασπαράξει το σπουργίτι. Και οι δυο είχαν φτερά, όμως τα καταλανικά έμοιαζαν δυνατότερα. Το γκολ του Ντάνι Γκαρσία που θα έκανε το 1-2 στα μέσα της επανάληψης ακυρώθηκε μέσω VAR και με το ρολόι να σημαδεύει το 91ό λεπτό η Μπαρτσελόνα είχε το κύπελλα στα χέρια της, προηγούμενη με 2-1 χάρη σε δύο γκολ του Γκριεζμάν. Έμενε μία τελευταία ζαριά.

Το φάουλ του Μουνιαΐν προκάλεσε χάος και ο Ασιέρ Βιγιαλίμπρε μέσα στο πανδαιμόνιο έσπρωξε την μπάλα στα δίχτυα και έστειλε τον τελικό στην παράταση. Ο 23χρονος front-man του συγκροτήματος, με την χαρακτηριστική γενειάδα και το παρατσούκλι "βουβάλι" λόγω του δυναμικού του στιλ, στην παράταση κατάφερε να κερδίσει την αποβολή του Μέσι και το γκολ του Ινιάκι Γουίλιαμς ολοκλήρωσε την επική επιστροφή.

Ήταν πια γεγονός. Οι Βάσκοι βρίσκονταν στον έβδομο ουρανό με την πιο ηρωική κατάκτηση τροπαίου στην ιστορία τους, έχοντας ρίξει στο καναβάτσο Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρτσελόνα μέσα σε ένα τριήμερο!

Μετά από τόσες πρόβες είχε έρθει πια η ώρα για την πρώτη παγκόσμια εκτέλεση σε ζωντανή μετάδοση. Ο Ασιέρ Βιγιαλίμπρε πήρε την τρομπέτα του και όλοι οι συμπαίκτες του έγιναν μία αγκαλιά περιμένοντας το δικό του εμβατήριο: 

- «Lo, lo, lo, Athletic Club!»

- «Lo, lo, lo, Athletic Club!»

Οι Orsai είναι η Αθλέτικ Μπιλμπάο. Η Αθλέτικ Μπιλμπάο είναι η χώρα των Βάσκων. Είναι η προσωποποίηση της εργατικότητας, της προσπάθειας, του καθημερινού μόχθου. Τι κι αν ξεκίνησαν από το μηδέν; Για ένα και μόνο βράδυ απέδειξαν ότι το σπουργίτι μπορεί να πετάξει πιο ψηλά κι από τον αετό. Και να ζει πολύ ευτυχισμένο από αυτόν. Το μόνο που μένει είναι μία sold-out συναυλία στο Σαν Μαμές, όταν ο Covid-19 εξαφανιστεί από τις ζωές μας.

 

ΥΓ: Περίπου 200 μασκοφορεμένοι οπαδοί αψήφησαν την καραντίνα και υποδέχθηκαν την αποστολή της ομάδας που έγινε δεκτή με τιμές ευεργέτη στο Δημαρχείο της πόλης. Αν κάποιος θέλει να καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει η Αθλέτικ Μπιλμπάο για την κοινότητα, ας ρίξει μια ματιά σε αυτό το βίντεο που απεικονίαζει τον τρόπο που υποδέχθηκαν την κατάκτηση του τροπαίου στο γηροκομείο Barrika. 

SDNA Google news
ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Η μελωδία της ευτυχίας
EVENTS