- Ντιέγκο! Είναι αδύνατον να μπει από εδώ!
- Αδερφέ μου. Πάσαρε μου την μπάλα και μην ανησυχείς. Θα το βάλω!
Αυτός ο σύντομος διάλογος εκείνο το απόγευμα στο Σαν Πάολο ήταν πιθανώς η μεγαλύτερη προσφορά στο ποδόσφαιρο του Εράλντο Πέτσι, ενός μέσου που έμεινε μόλις μία χρονιά στην Νάπολι.
Αυτού του είδους η αμφισβήτηση ήταν το καύσιμο που έκανε τον Αργεντινό να σκυλιάζει ακόμα περισσότερο, να ξεπερνά την ανθρώπινη υπόσταση μέσα στο γήπεδο.
Να διαλύει τους νόμους των πιθανοτήτων.
Να αναιρεί τους νόμους της φυσικής.
Η Νάπολι είχε να κερδίσει τον πιο μισητό της αντίπαλο από το 1973, δώδεκα γεμάτα χρόνια.
Ερωτηθείς πριν από το παιχνίδι αν θα ήταν ικανοποιημένος με μία ισοπαλία, ο Ντιέγκο απάντησε ορθά - κοφτά, με μία μόνο λέξη: “Όχι”.
Το παιχνίδι ήταν μία λασπομαχία από την ασταμάτητη βροχή που είχε κάνει το γήπεδο βαρύ και τις κινήσεις, δύσκολες.
Κι έτσι λερωμένος που ήταν, μπορεί να έφερε αστραπιαία στο μυαλό του, όλα τα πάνω με την ίδια λέξη που έβλεπε σχεδόν σε κάθε γήπεδο της Βόρειας Ιταλίας: Lavatevi.
Πλυθείτε.
Ένα ρήμα με βαριά ρατσιστική χροιά, προς τον φτωχό ιταλικό νότο, την Νάπολι, τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού.
Σήμερα, αυτή η φάση θα δινόταν πέναλτι. Το πόδι του Γκαετάνο Σιρέα προσγειώθηκε στο στήθος του Ντανιέλ Μπερτόνι. Η φάση ήταν εντός περιοχής.
Ο διαιτητής Τζιανκάρλο Ρεντίνι πιθανώς να ήθελε να προστατεύσει την Μεγάλη Κυρία. Το έμμεσο εντός περιοχής που υπέδειξε στη φάση του 72ου λεπτού, μία μάλλον άδικη απόφαση, άφησε στην ανθρωπότητα ένα αθάνατο έργο τέχνης.
Βρισκόμαστε στις 3 Νοεμβρίου του 1985.
Ο πλανήτης δεν έχει ζήσει ακόμα το Μουντιάλ του Μεξικού, δεν έχει μπει το χέρι του Θεού, ούτε το γκολ του αιώνα.
Ο Ντιέγκο Μαραντόνα δεν έχει κερδίσει ακόμα τίποτα.
Είναι στη φάση που Κυριακή προς Κυριακή πρέπει να αποδεικνύει.
Ο Πέτσι είχει δίκιο. Ήταν αδύνατον να μπει από εκεί.
Η μπάλα ήταν στημένη, στα 8 μέτρα από την αντίπαλη εστία. Δεν προλάβαινε να κατέβει.
Η μπάλα ήταν βαριά. Το τερέν το ίδιο. Το τείχος είχε κλέψει, βρισκόταν πια στα πέντε μέτρα απόσταση.
Δεν υπήρχε περίπτωση να πετύχει αυτό που σκεφτόταν ο Ντιέγκο.
Ο Μαραντόνα δεν τελείωσε το σχολείο.
Δεν είχε ακούσει ποτέ του για το φαινόμενο Μάγκνους, τον νόμο Μπερνούλι για τη διατήρηση της ενέργειας, ίσως απλώς να είχε ακουστά τον Ισαάκ Νεύτωνα που είχε μελετήσει πρώτος, εμπειρικά παίζοντας τένις, το μπαλάκι μπορούσε να αλλάξει ξαφνικά πορεία, ανάλογα με την δύναμη στο χτύπημα, την γωνία και τον τρόπο περιστροφής γύρω από τον άξονα του.
Σήμερα, η φυσική έχει απάντηση σε αυτά τα εκπληκτικά άρτια χτυπήματα που χάρισαν στην ανθρωπότητα γκολ όπως αυτό του Ντιέγκο, το ιστορικό φάουλ του Ρομπέρτο Κάρλος απέναντι στην Γαλλία, αλλά και τα ασταμάτητα χτυπήματα του Ζουνίνιο Περναμπουκάνο.
“Όταν η κίνηση του αέρα πάνω από ένα αντικείμενο είναι αργή, η πίεση είναι υψηλή. Όταν η κίνηση του αέρα γύρω από ένα αντικείμενο είναι γρήγορη, η πίεση είναι χαμηλή.
Η διαφορά πίεσης δημιουργεί μια δύναμη που αναγκάζει την μπάλα να αλλάξει πορεία».
Αυτή η δύναμη είναι το φαινόμενο Μάγκνους και η περιστροφή της μπάλας γύρω από τον άξονα της, είναι απαραίτητη για τη δημιουργία της.
Όσο πιο γρήγορα περιστρέφεται μια μπάλα, τόσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά πίεσης και τόσο περισσότερο θα καμπυλώνει την πορεία της. Αν μια μπάλα περιστρέφεται γύρω από τον κατακόρυφο άξονά της, θα κινηθεί καμπυλωτά προς τα αριστερά ή τα δεξιά.
Αν η περιστροφή συμβαίνει γύρω από τον οριζόντιο άξονα, η μπάλα θα πέσει προς τα κάτω ή θα ανέβει προς τα πάνω”.
Ο Ντιέγκο απέδειξε ότι ένας τόνος θεωρίας, δεν αξίζει όσο ένα γραμμάριο πράξης.
Χωρίς να έχει ιδέα για όλους αυτούς τους νόμους, έβαλε όλη του την μαεστρία και με ένα μαγικό άγγιγμα έστειλε την μπάλα να αναπαυτεί στα δίχτυα της Γιουβέντους.
Ήταν ένα τέλειο χτύπημα, με την τέλεια δύναμη, το τέλειο φάλτσο, στο ιδανικό σημείο της μπάλας, με το αριστερό του πόδι να φεύγει ένα κλικ πιο αργά από πάνω της, λες και ήθελε να την κατευθύνει με ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια.
Ο Στέφανο Τακόνι πετάχτηκε ενστικτωδώς και άπλωσε το αριστερό του χέρι, μη τυχόν και συναντηθεί με την μπάλα.
Αργότερα ομολόγησε ότι δεν έβλεπε τίποτα.
Δεν μπορούσε να δει τίποτα.
Δεν είχε χρόνο για να δει το οτιδήποτε.
Απλώς, υπέθεσε ότι αυτός ο δαίμονας θα έστελνε την μπάλα σε ένα… αδύνατο σημείο. Κι εκεί έπεσε.
Το Σαν Πάολο εξερράγη σαν να έσκασε ο Βεζούβιος.
Ομπρέλες πετάχτηκαν παντού στον αέρα.
Πέντε άτομα στο γήπεδο λιποθύμησαν.
Δύο, υπέστησαν καρδιακή προσβολή.
Ένα… αδύνατο γκολ.
Το ωραιότερο από τα 115 συνολικά που πέτυχε με τη φανέλα της Νάπολι, παρότι άργησε να πάρει την σωστή ιστορική του θέση στην λαϊκή συνείδηση.
Αυτό με την μεγαλύτερη σημειολογική σημασία.
Μία στιγμή μετάβασης από το “αδύνατον”, στο “δυνατόν”.
Μία ρωγμή στο χρόνο, στο χώρο, στους νόμους της φυσικής…
