Ο Τάσος Χατζηγιοβάνης βρέθηκε μπροστά στις κάμερες και στα φώτα της δημοσιότητας χθες στα βραβεία του ΠΣΑΠΠ για έναν λόγο που πραγματικά δεν ήθελε. Το έβλεπες στη γλώσσα του σώματος, η οποία σπάνια ψεύδεται. Όση αυτοπεποίθηση έχει στο γήπεδο, τόση συστολή και αμηχανία «έδειξε» κατά τη διάρκεια της βράβευσής του.
Αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Υπάρχουν στιγμές που ένας ποδοσφαιριστής κερδίζει κάτι πολύ σημαντικότερο από την αναγνώριση για τις επιδόσεις του μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Κερδίζει τον σεβασμό για αυτό που είναι, ως άνθρωπος. Κι ας μην το επιδιώκει.
Η ιστορία του με τη ΜΚΟ «Παιδική Χαρά» είναι από εκείνες που αφήνουν μια πικρή γεύση. Ένας οργανισμός που παρουσιαζόταν ως αρωγός παιδιών με σοβαρές ασθένειες, που ζητούσε χρήματα για θεραπείες και χειρουργικές επεμβάσεις, αποδείχθηκε, σύμφωνα με τα ευρήματα της αστυνομικής έρευνας, όχημα μιας μεγάλης απάτης. Άνθρωποι που πίστεψαν ότι βοηθούν παιδιά και οικογένειες σε απόγνωση είδαν την καλοσύνη τους να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης.
Ανάμεσά τους και ο Χατζηγιοβάνης. Ο οποίος, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, προσέφερε 12.450 ευρώ για να βοηθήσει τον μικρό Δημήτρη-Όθωνα, ένα παιδί που έδινε τη δική του μάχη με τον καρκίνο.
Δεν επρόκειτο για μια συμβολική εισφορά, ούτε για ένα ποσό που έδωσε απλώς για να υπάρχει το όνομά του σε έναν κατάλογο δωρητών. Ήταν μια πραγματικά γενναία οικονομική προσφορά, με έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: να βοηθήσει ένα παιδί να ζήσει.
Εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά.
Ο Τάσος δεν συμμετείχε απλώς σε μια φιλανθρωπική εκδήλωση της ομάδας του. Δεν φωτογραφήθηκε κρατώντας μια επιταγή μπροστά σε ένα πανό, δεν αξιοποίησε την προσφορά για να ενισχύσει τη δημόσια εικόνα του, δεν αναζήτησε τα φώτα της δημοσιότητας. Έκανε κάτι πολύ πιο απλό και ταυτόχρονα πολύ πιο σπουδαίο. Πληροφορήθηκε ότι ένα παιδί χρειαζόταν βοήθεια, συγκινήθηκε από την ιστορία του και αποφάσισε να διαθέσει ένα σημαντικό μέρος των χρημάτων του για να του συμπαρασταθεί.
Χωρίς τυμπανοκρουσίες. Χωρίς αναρτήσεις. Χωρίς να περιμένει ανταλλάγματα.
Μόνο όταν η υπόθεση της ΜΚΟ ήρθε στο φως της δημοσιότητας μάθαμε το μέγεθος της δικής του συνεισφοράς. Και μάθαμε επίσης ότι ο άνθρωπος για τον οποίο είχε κινητοποιηθεί, ο μικρός Δημήτρης-Όθωνας, δυστυχώς δεν κατάφερε να κερδίσει τη μάχη για τη ζωή.
Αυτό κάνει την ιστορία ακόμη πιο συγκλονιστική. Γιατί ο Χατζηγιοβάνης δεν έχασε απλώς ένα σημαντικό χρηματικό ποσό. Είδε την ελπίδα στην οποία είχε επενδύσει την προσφορά του να διαψεύδεται με τον πιο σκληρό τρόπο. Και μαζί με την απώλεια ενός παιδιού ήρθε και η αποκάλυψη ότι κάποιοι είχαν εκμεταλλευτεί την αγωνία του, όπως και την αγωνία τόσων άλλων ανθρώπων.
Αρκεί να δει κανείς τα ποσά που δημοσιοποιήθηκαν για να αντιληφθεί το μέγεθος της προσφοράς του. Η Μαρία Αγγελικούση φέρεται να έδωσε 30.000 δολάρια, ο Νίκος Οικονομόπουλος περισσότερα από 13.000 ευρώ, ενώ ο Χατζηγιοβάννης προσέφερε περίπου 12.500 ευρώ. Η Ιωάννα Τούνη, από την πλευρά της, φέρεται να συνεισέφερε 800 ευρώ.
Φυσικά δεν κρίνουμε εδώ… διαγωνισμό φιλανθρωπίας, ούτε υπάρχει λόγος να συγκρίνουμε την καλοσύνη με αριθμομηχανές. Ακόμα κι ένα ευρώ να προσφέρει κάποιος για καλό σκοπό, είναι πολύτιμο. Είναι επίσης, όμως, σημαντικό να αντιληφθούμε ότι ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής αποφάσισε να διαθέσει ένα εξαιρετικά σημαντικό ποσό (σε σχέση με τις απολαβές του) για έναν άγνωστο σε εκείνον άνθρωπο.
Και το έκανε χωρίς να ζητήσει ούτε ένα λεπτό δημοσιότητας.
Ίσως γι' αυτό η πρόσφατη βράβευσή του από τον ΠΣΑΠΠ για την κοινωνική και φιλανθρωπική του δράση είχε τόσο μεγάλη συναισθηματική φόρτιση. Ο ίδιος δεν έκρυψε τη συγκίνησή του. Είπε ότι δεν έκανε τη δωρεά για να προβληθεί, ότι δεν είχε ποτέ σκεφτεί πως θα βρισκόταν κάποια στιγμή σε μια τέτοια εκδήλωση για να βραβευτεί. Το μόνο που ήθελε ήταν να βοηθήσει ένα παιδί να ζήσει.
Σε μια εποχή που η φιλανθρωπία έχει αποκτήσει πολλές φορές τη δική της επικοινωνιακή στρατηγική, που οι κάμερες καταγράφουν τις προσφορές, οι αναρτήσεις συνοδεύουν τις επιταγές και η κοινωνική ευαισθησία μετατρέπεται εύκολα σε εργαλείο προσωπικής προβολής, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που προσφέρουν επειδή απλώς δεν μπορούν να γυρίσουν την πλάτη σε κάποιον που υποφέρει.
Ο Χατζηγιοβάνης έκανε αυτό που του υπαγόρευε η συνείδησή του. Εμπιστεύτηκε μια ιστορία, πίστεψε ότι μπορούσε να βοηθήσει και έβαλε το χέρι βαθιά στην τσέπη. Το γεγονός ότι εξαπατήθηκε δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο την αξία της πράξης του. Αντίθετα, αναδεικνύει ακόμη περισσότερο την καθαρότητα της πρόθεσής του.
Και θα πρέπει να μας… υποψιάζει ευχάριστα. Ότι εκτός από τους «επαγγελματίες γενναιόδωρους» και τους «καμερόπληκτους φιλάνθρωπους» υπάρχουν άνθρωποι, ανάμεσά τους και αθλητές, που κάνουν αυτό που λέει η καρδιά τους.
Γιατί η απάτη ανήκει σε εκείνους που την οργάνωσαν. Η γενναιοδωρία ανήκει σε εκείνον που θέλησε να βοηθήσει.
Μπράβο, Τάσο.
