Δεν περίμενα να δω πολύ καλύτερο Άρη, συγκριτικά με το παιχνίδι απέναντι στην Μαρκό, Προσωπικά, έχω εναποθέσει τις ελπίδες μου στην διακοπή και στην δουλειά που (ελπίζω πως) θα γίνει σε αυτό το μεγάλο διάστημα, όπου ο Μιχάλης Γρηγορίου θα έχει όλους τους ποδοσφαιριστές του διαθέσιμους και ετοιμοπόλεμους.
Κόντρα στον Ηρακλή ο Άρης παρουσιάστηκε παθιασμένος, αλλά ασυνεπής. Ορεξάτος, αλλά άτακτος. Μπορεί οι φιλοξενούμενοι να είχαν παθητικό ρόλο στο πρώτο μέρος και να έδωσαν στους κιτρινόαυρους τα ηνία του αγώνα, οι τελικές που σημειώθηκαν όμως αντιπροσωπεύουν στο 100% την γενικότερη την εικόνα του Άρη όλους αυτούς τους πρώτους μήνες της σεζόν. Βιασύνη, αστοχία και αδυναμία. Η ομάδα του Μιχάλη Γρηγορίου βρίσκονταν συνεχώς στο αντίπαλο μισό, όμως, στις λίγες στιγμές που οι κυανόλευκοι έφερναν το παιχνίδι στις πίσω γραμμές των γηπεδούχων, φαίνονταν μια αδυναμία για παιχνίδι από το μηδέν. Βλέπαμε λοιπόν τον Άρη να "πνίγει" τον αντίπαλο στην πρώτη και δεύτερη δική του πάσα, όμως όταν χρειάζονταν να φτιάξει ο ίδιος παιχνίδι από τον Βέλιο και τους αμυντικούς του, με τον Γηραιό στα 3/4 του γηπέδου, υπήρχαν ζόρια...
Ο Ματσάρι το πρόσεξε αυτό, άλλαξε τα χαφ και τα φουλ μπακ του και κλείδωσε στο β' μέρος το αποτέλεσμα.
Αυτό ήταν...
Τίποτε περισσότερο. Τίποτε λιγότερο.
Οποιαδήποτε περαιτέρω ανάλυση είναι περιττή, όμως θα εμβαθύνουμε, για να γίνει ακόμη πιο κατανοητό.
Ο Άρης το βράδυ του Σαββάτου είχε,για ακόμη μία φορά, προβλήματα σε τρεις τομείς. Μπορεί να διόρθωσε το κομμάτι του κουβαλήματος της μπάλας από το κέντρο του γηπέδου στην επίθεση, κάτι που οφείλεται στον εξαιρετικό Χόνγκλα, ο οποίος μπορεί να βοηθήσει δημιουργικά πολύ περισσότερο από τον Μπασίρου, όμως στο ημίχρονο το πρόβλημα επανήλθε, με την εξοδο του χαφ των γηπεδούχων και την είσοδο των Γένσεν και Μανού.
Εκτός από το ζήτημα της πρώτης πάσας υπό πίεση,που αναφέραμε παραπάνω, με τους Φαμπιάνο και Σούταλο να δυσκολεύονται μέσα στο κουτί τους, ο Άρης αντιμετώπιζε ζητήματα και στην κάθετη πάσα, καθώς και στα γεμίσματά του. Ελαφρώς βελτιωμένος, μεν, από άλλες φορές, η μπάλα όμως δεν έφτανε (και πάλι - κυρίως στο β' μέρος) στην γραμμή κρούσης και οι επιθετικοί τροφοδοτούνταν σε πολύ λίγες στιγμές, αναλογικά με τις ευκαιρίες που έδινε ο αντίπαλος. Σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια όμως, η ευθύνη, αυτή τη φορά, βαραίνει όσους βρίσκονταν μόνο έξω από το κουτί, καθώς Μορόν και Καντεβέρε γέμισαν την περιοχή, κινήθηκαν όμορφα δίχως τη μπάλα και απειλούσαν με την παρουσία τους τα καρέ του Αθανασιάδη. Πήραν όμως (ξαναλέμε - αναλογικά με τον χώρο και τον χρόνο της μπάλας από τον αντίπαλο) λίγες καλές τροφοδοτήσεις στα πόδια τους.
Το τρίτο κομμάτι που, φαντάζομαι όλοι παρατηρήσατε, είναι οι εκτελέσεις.
Ο Άρης έχει σαφές ζήτημα ψυχολογίας, καθώς οι περισσότερες εκτελέσεις του κατέληγαν σε σώματα ή ψηλά, άουτ. Αυτό δεν δικαιολογείται ούτε από την κλάση του Μορόν,του Κουαμέ ή του Καντεβέρε. Κάτι συμβαίνει.
Κάτι συμβαίνει επίσης με τους Γκαρέ, Ράσιτς, Μανού και όλους όσους μπήκαν στο ματς για να φρεσκάρουν την επίθεση, καταλήγοντας να την κάνουν πιο... μπαγιάτικη.
Μεγάλα ονόματα και πρώτα "βιολιά" του Άρη είναι σε διαρκές ντεφορμάρισμα και παρουσιάζονται κατώτεροι των περιστάσεων, την ώρα που η ομάδα έχει ανάγκη έστω τους μισούς για να πάρει πολλούς περισσότερους βαθμούς στο χορτάρι.
Όλα τα παραπάνω, καθώς και άλλα μικρότερα, όπως οι εντάσεις στο φινάλε και το πάθος ανασταλτικά, καλείται να διορθώσει ο Μιχάλης Γρηγορίου στην διακοπή που ακολουθεί, με τον Έλεληνα τεχνικό απόψε να μπερδεύει αρκετά την ομάδα και, κατά τον υπογράφοντα, να κάνει λάθος στην αντικατάσταση του, κορυφαίου ως τότε, Χόνγκλα. Ο προπονητής του Άρη πλέον έχει αισθητή πίεση και για τον εαυτό του, καθώς, όλο το προηγούμενο διάστημα η αυστηρή κριτική γίνονταν προς Καρυπίδη και παίκτες, όμως, πλέον, έχει όλα τα υλικά και πρέπει να φτιάξει φαγητό...
Μετά την διακοπή περιμένουμε να δούμε έναν Άρη με αποφασιστικότητα, συνέπεια και ομοιογένεια, ο οποίος θα έχει κλειδώσει στους "11" και θα παίρνει από τους υπόλοιπους βοήθειες, δίχως να ανακατεύει συνεχώς την "τράπουλα". Περιμένω να δω Μπρούμα, περισσότερο Αλφαρέλα, ο οποίος θα έχει πιο ενεργό ρόλο στην πορεία και έναν διαφορετικό Γκαρέ, ο οποίος θα δικαιούται να ζητάμε την ενεργοποίηση της ρήτρας απόκτησης του τον Δεκέμβρη.
Είναι εμφανές πως ο Λορέν Μορόν αποτελεί έναν επιθετικό κίλερ για την αντίπαλη άμυνα. Ας το ξαναπούμε, και ας γινόμαστε κουραστικοί, ο Ισπανός θα πρέπει να ρίξει νερό στο κρασί του και οι κιτρινόμαυροι να του βρουν την χρυσή συνταγή ώστε να προσφέρει όπως τα δύο πρώτα χρόνια της παρουσίας του στην ομάδα.
Τα αρνητικά αποτελέσματα μπαίνουν πλέον πίσω μας και η συνέχεια ελπίζουμε πως θα είναι διαφορετική. Σε πρωτάθλημα και κύπελλο.
Δράση τέλος, ώρα για ανασύνταξη και βελτίωση...
