O προπονητής του ΠΑΟΚ θυμήθηκε την συγκεκριμένη αναμέτρηση του 2005 ανάμεσα στην Ραπίντ Βουκουρεστίου και την Σαχτάρ Ντόνετσκ για το Europa League, αποκαλύπτοντας την συναισθηματική φόρτιση που είχε μετά την λήξη του παιχνιδιού και την νίκη που σημείωσε.
Αναλυτικά όσα ανέφερε:
«Τότε ήταν πολύ δύσκολα. Ήμουν πολύ ψυχρός, πήγα σε αυτούς, στο σπίτι τους, στο Ντόνετσκ, για να τους αναλύσω στο ματς με τη Ντιναμό Κιέβου. Και είπα στους παίκτες ότι ένα μόνο πράγμα έχουν να κάνουν: να είναι πολύ επιθετικοί, να ακούνε ό,τι τους λέω και να είναι πολύ επιθετικοί. Μετά το γκολ, σκόραρε ο Μάλντα, πετάχτηκα όρθιος, αλλά ήταν φυσιολογικό, ήταν η ικανοποίηση ότι προκρινόμαστε. Μέσα σε εκείνη τη χαρά, γύρισα και τον είδα με το κεφάλι σκυμμένο κάτω. Συνειδητοποίησα ότι πανηγύριζα για πρώτη φορά μια δική του ήττα. Ένιωσα άβολα, άρχισα να κλαίω, έφυγα για τα αποδυτήρια. Ήταν τρομερό.
Μας κάλεσαν οι παρατηρητές της UEFA. Ήμουν εγώ, ήταν ο πατέρας μου, ήταν ο Ζότα ως εκπρόσωπος της Ραπίντ και κάποιος από τη Σαχτάρ. Μας είπαν ότι είχαν παιχτεί πολλά στοιχήματα στην ισοπαλία. Και τότε ο πατέρας μου εξερράγη: "Πώς τολμάς να λες κάτι τέτοιο;" Θυμάμαι ότι τον είχα πάρει τηλέφωνο μία μέρα πριν, στην προπόνηση, γιατί μας είχαν δώσει μόνο μισό γήπεδο για να προπονηθούμε. “Πώς είναι δυνατόν;”. Και τον πήρα τηλέφωνο. Και για εκείνον ήταν εξαιρετικά δύσκολο να προετοιμάσει το παιχνίδι».
