Πατάμε κάποια κουμπιά πληκτρολογώντας ένα κείμενο. Σιγά τα αυγά… Κι όμως μοιάζει αρκετά άχαρο, μακάβριο και μάταιο. Ακόμη κι εμείς που δεν ξέραμε καν τον Μπάλντοκ, πέρα απ’ το προφανές πως ήταν ένας νέος άνθρωπος που δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα έπαιζε ποδόσφαιρο και φορούσε τη φανέλα του Παναθηναϊκού και της Εθνικής. Σκεφτείτε λοιπόν πόσο άχαρο ρόλο έχουν όσοι πρέπει να τα… ξεχάσουν όλα σε λίγες μέρες και να παίξουν ποδόσφαιρο.
Συγγνώμη αλλά δεν μπορούμε να συμπλεύσουμε με την άποψη πως είναι δουλειά τους και πρέπει να βρουν κίνητρο για να τιμήσουν τον συμπαίκτη και φίλο τους που τόσο άδικα τόσο νέος «χάθηκε». Είναι ακόμη περισσότερο μακάβριο να θεωρούμε «κίνητρο» το θάνατο ενός νέου ανθρώπου, για το ποδόσφαιρο. Είναι τραγικό να σκεφτόμαστε πως θα «απαλύνει» ο πόνος σε δικούς του ανθρώπους, επειδή νίκησε η Εθνική ή επειδή μπορεί να νικήσει ο Παναθηναϊκός τον ΟΦΗ.
Η απώλεια του Τζορτζ Μπάλντοκ είναι τεράστια, γιατί ακριβώς πρόκειται για νέο άνθρωπο που άφησε πίσω του την οικογένειά του. Τα υπόλοιπα είναι περιττά ακόμη και να αναφέρονται. Όλοι οι υπόλοιποι που πέρα απ’ τη θλίψη που μας προκάλεσε το τραγικό γεγονός είμαστε «ξένοι», απλά πρέπει να βοηθήσουμε για να συνεχιστεί αυτή η ρουφιάνα η ζωή που έχει 99 αδικίες και 1 ανάσα μπας και αντέξουμε.
Στα… ρηχά αθλητικά και Παναθηναϊκά δρώμενα λοιπόν. Τα πάντα είναι λογικό να έχουν «παγώσει». Οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς καθώς ο προπονητής της Εθνικής ομάδας πλέον, είναι ο άνθρωπος που ο Παναθηναϊκός τον… ξανασύστησε στη χώρα. Και ήταν η πιο σωστή απόφαση που είχε παρθεί-όπως αποδείχθηκε-τα τελευταία χρόνια. Ο Σέρβος έκανε τους Πράσινους ομάδα πρωταθλητισμού, μέχρι που πάρθηκε η πιο λάθος απόφαση των τελευταίων χρόνων, παρότι αυτές δεν είναι λίγες.
Αν είχε μείνει τι θα είχε συμβεί; Αν είχε το φετινό ρόστερ τι θα έκανε; Με αν δεν γίνεται κουβέντα ούτε βοηθά την κατάσταση η συζήτηση αυτή. Η ουσία είναι πως για πολλοστή φορά ο Παναθηναϊκός απαξίωσε έναν άνθρωπο που του απέδειξε πως αξίζει από κάθε άποψη. Αλλά το σύννεφο των τίτλων που δεν ήρθαν, οι διάφορες «φωνές» που ήθελαν τον Σέρβο να μην μπορεί το κάτι παραπάνω, οδήγησαν στο να ξυπνήσουμε παραμονές Χριστουγέννων με Τερίμ. Από τότε δεν σηκώνει κεφάλι ο Παναθηναϊκός, παρά την τεράστια επένδυση που έγινε στις μεταγραφές.
Δυστυχώς τα πάντα είναι ένας τίτλος. Ένα πρωτάθλημα αν κατακτηθεί όλα αυτά θα αλλάξουν. Στον αιώνα που διανύουμε ο Παναθηναϊκός έμαθε να απαξιώνει τις αξίες του. Έδιωξε τον Κυράστα επειδή ένα πέναλτι που δε δόθηκε υπέρ του, έγινε αντεπίθεση και γκολ του ΠΑΟΚ. Σε εποχή που το Τριφύλλι έκανε την Ευρώπη να παραμιλά. Δεν ασχολήθηκε να ανανεώσει τον Λυμπερόπουλο. Απαξίωσε προπονητικά τον Ουζουνίδη και τον Δώνη. Ο Καραγκούνης έφυγε με κλάματα για να πάει στη Φούλαμ και να κάνει την Premier League να… χαζέψει.
Μην μπερδευόμαστε, άλλο η κριτική που έχει λογική κι άλλο η απαξίωση. Ο Αλόνσο για παράδειγμα, δεν έχει δείξει την αξία του για να πει κανείς πως απαξιώνεται. Του γίνεται σκληρή και δικαιολογημένη κριτική. Όσα αναφέρονται για τον Σπόραρ ή τον Βέρμπιτς, σε επίπεδο αγωνιστικής κριτικής πάντα, δεν είναι απαξίωση. Είναι απλή υπενθύμιση πως δεν είδαμε ποτέ το επιθυμητό επίπεδο της αξίας τους για να μπορούμε να το ορίσουμε. Το αναφέρουμε για να μην πάμε στο άλλο άκρο. Επειδή απαξιώθηκε ο αείμνηστος Κυράστας δηλαδή, μην τολμάτε να μιλάτε για κανέναν προπονητή επειδή είδατε τότε τι είχε γίνει.
Ο Γιοβάνοβιτς είναι απλά η συνέχεια αυτής της στενάχωρης διαδικασίας. Η οποία προέρχεται απ’ την ίδια την ομάδα φυσικά, διότι ακόμη κι αν ο κόσμος πιέζει έντονα, τις αποφάσεις τις παίρνει η ομάδα.
Αυτή τη στιγμή όμως, το ζητούμενο πρέπει να γίνει ξεκάθαρο προς όλους. Δε γυρίζει ο χρόνος πίσω για να επιστρέψει ο Σέρβος στον Παναθηναϊκό. Φανταζόμαστε δε θα θέλει κιόλας ο άνθρωπος και μεταξύ μας, καλά θα κάνει. Το λάθος είναι ο τρόπος που πήγε στην επόμενη μέρα μετά Γιοβάνοβιτς το Τριφύλλι. Επιστρέφοντας στην ενεργό δράση τον Τερίμ αρχικά, επιλέγοντας τον Αλόνσο στη συνέχεια.
Ο Ουρουγουανός είναι σα να έχει… σύντομη ημερομηνία λήξης στον πάγκο. Δεν το λέμε εμείς, αυτά φαίνεται πως συμβαίνει απ’ τη στιγμή που πλέον η ύπαρξή του στην τεχνική ηγεσία κρίνεται από ένα «στραβό» αποτέλεσμα. Λες και αν αυτό ισχύει, δεν αρκούν όσα έχουν έρθει ως τώρα, χρειάζονται κι άλλα.
Ας βρουν τρόπο λοιπόν, να φέρουν ανώτερο του Γιοβάνοβιτς. Σε κάθε επίπεδο. Προσωπικότητα που θα «μιλήσει» στον κόσμο. Επαγγελματία που θα διορθώσει ποδοσφαιρικά αυτό που παρουσιάζει ως τώρα η ομάδα. Παίρνοντας το 100% από το ρόστερ. Σε περίπτωση που συμβεί αυτό, ο Παναθηναϊκός θα πετύχει. Τεχνικό που δε θα λέει «είναι θέμα διοίκησης γιατί δεν παίζει ο Βαγιαννίδης», αλλά δε θα του ορίζει κανείς το αν θα παίξει ο κάθε Βαγιαννίδης.
Αντί για επίλογο, μια υπενθύμιση: Η απαξίωση είναι ευθύνη της ΠΑΕ Παναθηναϊκός διαχρονικά. Δεν προέρχεται όμως, αποκλειστικά από εκείνη. Εμείς που έχουμε το προνόμιο να γράφουμε δημόσια για την ομάδα, φταίμε. Υπήρξαν αρκετοί φίλαθλοι που επέμεναν πως… έπιασε ταβάνι, άρα φταίνε. Το θέμα είναι να τραβηχτεί μια γραμμή για να μην ανανεωθεί η λίστα της απαξίωσης. Για παράδειγμα ήδη ο Μπακασέτας είναι απ’ τους υποψήφιους. Ευτυχώς τον βλέπουμε στην Εθνική και αντιλαμβανόμαστε τι παίκτης είναι και πως τα πάντα καταλήγουν στο αν αξιοποιείται σωστά.
