«Όταν διαγνώστηκα με καρκίνο, δεν άρχισα να αναρωτιέμαι για ποιο λόγο συνέβη σε εμένα. Θα ήταν υποκριτικό να το πω όταν είμαι απλώς ένας στους τόσους ανθρώπους που αρρωσταίνουν. Ήταν κάτι που έπρεπε να περάσω για να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Ίσως ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Αν ήμουν γενναίος; Δεν ξέρω αν αυτή είναι η σωστή λέξη. Νομίζω ότι με χαρακτηρίζει επιμονή για να τα καταφέρω. Δεν ξέρω τι σημαίνει γενναιότητα. Μόνο όταν φοβάσαι, μπορείς να γίνεις θαρραλέος. Επομένως, αν δεν ξεπεράσεις τον φόβο, πώς θα ξέρεις ποιος είσαι πραγματικά;».
Είναι τότε που ακούς την διάγνωση και αρνείσαι να το πιστέψεις. Καρκίνος. Η επάρατη νόσος γι’ αυτούς που φοβούνται να την πουν αλλιώς, σαν να θέλουν να ξορκίσουν το κακό. Θέλει γενναιότητα για να τον παλέψεις, είναι ένας εχθρός που σε κατατρώει, σε αναγκάζει να χάσεις τις δυνάμεις σου. Πονάει το σώμα σου, τα παυσίπονα δεν σε πιάνουν, ψάχνεις να βρεις τον γιατρό, θέλεις πιο δυνατά. Μορφίνη; Ας είναι μορφίνη αρκεί να μην πονάς. Ολόκληρος άντρας και έχεις φτάσει να κλαις από τους πόνους.
«Ολοκλήρωσα 17 μήνες χημειοθεραπειών σε δύο κύκλους. Ο πρώτος ήταν οκτώ μήνες και ο δεύτερος εννιά. Ήταν σκληρό, ακόμη και για μένα που είμαι δυνατός. Οι εξετάσεις που έκανα ήταν καθαρές, χωρίς σημάδια. Είμαι ευτυχισμένος, αν και το λέω χαμηλόφωνα. Νίκησα, αλλά φοβάμαι να το φωνάξω ακόμη. Αναγνωρίζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, βγάζω ξανά τρίχες, δεν χρειάζεται να ζωγραφίζω με το μολύβι τα φρύδια μου.
Θέλω αυτή η διάσημη φράση "το μόνο που μετρά είναι η υγεία" να γίνει το κεντρικό νόημα της ζωή μας. Θα ήθελα να μην κοπεί πλέον καμία δαπάνη για τη δημόσια υγεία. Θα ήθελα η ασφάλειά μας να γίνει προτεραιότητά μας. Θα πρέπει να ξεχάσουμε τα συμφέροντά μας και να βάλουμε στην άκρη τους εγωισμούς μας. Πρώτα η υγεία και μετά το ποδόσφαιρο».
Αλλάζεις. Σαν να χάνεσαι… Προσπαθείς να μείνεις ο ίδιος μέσα και έξω. Η μορφή σου επηρεάζεται από τις θεραπείες, είσαι αδύναμος, πρέπει να τρως καλά. Μα πως να φας, που είσαι διαλυμένος; Τα μαλλιά σου έπεσαν, φοράς το καπέλο, ευτυχώς αυτό δίνει και στυλ. Και κάθε καλό νέο, είναι μια μικρή νίκη. Μπορείς να τα καταφέρεις. Να κερδίσεις χρόνο.
«Έδωσα μια υπόσχεση στον 90χρονο πατέρα μου. Του είπα ότι δεν πρόκειται να πεθάνω πριν από αυτόν και τη μητέρα μου. Ο πατέρας μου είναι 90 ετών και η μητέρα μου είναι 85 ετών και θεωρώ τον εαυτό μου εξαιρετικά τυχερό που τους έχω ακόμα. Τώρα που είμαι γονέας, ξέρω ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει τίποτα πιο οδυνηρό από το να χάσω ένα παιδί. Ήταν μια υπόσχεση. Έχω την οικογένειά μου. Έχω την αγάπη της γυναίκας μου, τις κόρες μου και τους φίλους μου, ανθρώπους που με συμπαθούν, με σκέφτονται και μου στέλνουν προσευχές και θετική ενέργεια.
Ελπίζω ότι η ιστορία μου μπορεί να βοηθήσει τους άλλους να αντιμετωπίσουν αυτό που συμβαίνει με τον σωστό τρόπο και μπορεί να χρησιμεύσει για να εμπνεύσει τους ανθρώπους που βρίσκονται στο καθοριστικό σταυροδρόμι της ζωής. Εύχομαι κάποιος να με κοιτάξει και να μου πει: "Είναι και χάρη σε σένα που δεν τα παράτησα"».
Μια υπόσχεση στους δικούς σου ανθρώπους που σε βλέπουν να πονάς, να υποφέρεις, στη γυναίκα σου και στις κόρες σου. Να κάνεις υπομονετικά τις θεραπείες σου, χωρίς να ξέρεις αν αυτές θα είναι αρκετές. Αυτούς που στέκονται στο πλάι σου μέρα νύχτα, αλλάζουν βάρδιες στο νοσοκομείο για να σε βοηθούν, δεν ξέρουν πόσο χρόνο θα έχουν ακόμα μαζί σου.
Κοιτάζεις και στο διπλανό κρεβάτι και βλέπεις έναν άνδρα ή μια γυναίκα να δίνει την ίδια μάχη. Δεν μιλάτε. Το ίδιο περνάτε, φαίνεται στα μάτια σας. Ο ένας δίνει θάρρος στον άλλον. Θα είσαστε ξανά εκεί σε μερικές ημέρες. Βαστάτε ακόμα, παλεύετε…
«Όταν συναντάς ανθρώπους, δεν θέλεις να σε κοιτάζουν και να λένε ‘ο καημένος’. Δεν πολεμούσα με τον καρκίνο, επειδή ο καρκίνος, κατά τη γνώμη μου, είναι πολύ ισχυρός εχθρός. Ένιωθα ότι ήμουν σε ένα ταξίδι με έναν ανεπιθύμητο σύντροφο. Προσπάθησα να βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Προσπάθησα να περιβάλω τον εαυτό μου με θετική ενέργεια. Με βοήθησαν ο διαλογισμός, η άσκηση, η γραφή, το διάβασμα και η εκμάθηση νέων πραγμάτων. Τα υλιστικά πράγματα είναι καλά, αλλά είναι επίσης πολύ σημαντικό να εστιάζετε σε κάτι πιο πνευματικό».
Και τώρα έχεις φύγει… Μακριά από την ύλη. Το σώμα έφυγε, το πνεύμα θα ζει. Δεν θα χαθεί ποτέ. Θα είναι δίπλα σε αυτούς που αγάπησες, σε αυτούς που σε αγάπησαν. Κι ας έχεις φύγει. Σε γαλήνη, μακριά από χειμώνες. Εκεί που δεν πονάς, εκεί που δεν υποφέρεις. Θα σε σκεφτόμαστε όταν θα μαζευόμαστε να φάμε και η δική σου καρέκλα θα είναι άδεια.
«H ζωή είναι 20% αυτά που συμβαίνουν και 80% πως αντιδράς σε αυτά. Δεν θα πω ότι είμαι ευγνώμων για τον καρκίνο, αλλά δεν τον βλέπω ως μάχη, μα σαν ευκαιρία. Είναι μια συντροφιά στο ταξίδι και ελπίζω ότι σύντομα ή πιο αργά θα κουραστεί να με συντροφεύει»...
Για άλλους το ταξίδι είναι σύντομο, για άλλους μακρύ... Αυτό ήταν το δικό σου ταξίδι... Ξεκουράσου τώρα...
