Στην Ντόρτμουντ φοράει το 22. Και στην Μπέρμιγχαμ το 22 φορούσε. Δεν είναι ένα συνηθισμένος αριθμός, θα πρέπει να κρύβεται κάτι άλλο πίσω από αυτή την επιλογή.
Δεν έχει γεννηθεί στις 22 κάποιου μήνα, ούτε είναι ο τυχερός του αριθμός. Κρύβει όμως ολόκληρη την ποδοσφαιρική του ταυτότητα.
«Ο πρώτος μου προπονητής στην Μπέρμιγχαμ ήθελε να μου δώσει ένα μήνυμα, ότι μπορώ να κάνω τα πάντα στο γήπεδο. Γι’ αυτόν δεν ήμουν ένα τεσσάρι (σ.σ. έτσι ορίζουν το αμυντικό χαφ στην Αγγλία), ένα οκτάρι ή ένα δεκάρι, αλλά όλα αυτά μαζί. Αν αθροίσεις το 4, το 8 και το 10, προκύπτει το 22!
Ήταν η απόλυτη αναγνώριση των ικανοτήτων μου, ένιωσα ευγνωμοσύνη κι έκτοτε δεν έχω αποχωριστεί αυτόν τον αριθμό».
Εκτός από το 22 φοράει και κάτι άλλο στο αριστερό του χέρι, το οποίο ζυγίζει τόνους. Είναι μόλις 19 ετών (και κάτι ημερών), ωστόσο του απονεμήθηκε τιμητικά το περιβραχιόνιο του αρχηγού!
Όχι σε κάποια ομάδα της χώρας του, όχι στον σύλλογο που ξεκίνησε την καριέρα του, αλλά σε έναν ξένο τόπο, σε μία ομάδα γεμάτη από έμπειρους 30άρηδες (Χούμελς, Ρόις, Μενιέ, Εμρέ Τσαν, Γκερεϊρό), που έχουν «φάει» τα γήπεδα με το κουτάλι!
«Νομίζω ότι του έχω πει πάνω από 100 φορές ότι τον αγαπώ. Είναι ο πιο ώριμος, ο πιο σοβαρός 18άρης που έχω δει ποτέ στην ζωή μου. Κι έχω δει πολλούς 18άρηδες στην ζωή μου», είπε πέρσι ο Ματς Χούμελς πολύ πριν γίνει αρχηγός.
Στο περσινό εκτός έδρας παιχνίδι απέναντι στην Μπάγερ Λεβερκούζεν ήπιε για πρώτη φορά μπύρα στην ζωή του! Μαζί με τον Έρλινγκ Χάαλαντ πανηγύριζαν ένα γκολ στο σημαιάκι του κόρνερ της Μπάι Αρένα, όταν ένας αγανακτισμένος οπαδός θεώρησε σωστό να τους πετάξει ένα ποτήρι γεμάτο μπύρα. Ο Άγγλος μέσος με ωριμότητα 40άρη και κρύο αίμα, σήκωσε το ποτήρι, χαμογέλασε και ήπιε μία γουλίτσα να ξεδιψάσει. Το γήπεδο, με μιας, έγινε εκκλησία!
Ο Έντιν Τέρζιτς πέρασε δύο χρόνια στα γήπεδα της Premier League ως μέλος του προπονητικού τιμ της Γουέστ Χαμ και ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει η λέξη skipper, αλλά και το περιβραχιόνιο του αρχηγού για την ψυχολογία των Άγγλων ποδοσφαιριστών.
Σημαίνει ευθύνη, αναγνώριση, εμπιστοσύνη: «Εμείς δεν θέλουμε, απλώς, να παίζει καλό ποδόσφαιρο. Ξέρουμε ότι μπορεί να το κάνει. Θέλουμε να ηγηθεί της ομάδας. Να πάρει τον έλεγχο όλου του παιχνιδιού. Να περάσει στο επόμενο επίπεδο».
Δεν δίστασε ούτε μία στιγμή να τον χρίσει τρίτο αρχηγό (πίσω από Ρόις, Χούμελς), που μετά τους τραυματισμούς των δύο «γερόλυκων» έγινε πρώτος: «Το περιβραχιόνιο δεν έχει να κάνει με την ηλικία κάποιου. Έχει να κάνει με τον χαρακτήρα, την προσωπικότητα, με το πόσο αντιπροσωπεύει τις αξίες του συλλόγου. Δεν τον έχρισα αρχηγό χαριστικά, όταν ανανέωσε το συμβόλαιο του με εμάς. Τον έκανα όταν απέδειξε στην πορεία του χρόνου με το ποδόσφαιρο και την συμπεριφορά του, ότι του αξίζει ένας τέτοιος ρόλος», λέει ο τεχνικός των Βεστφαλών.
Ο Τζουντ Μπέλινγχαμ είναι ένας generational ποδοσφαιριστής, ένας μέσος που εμφανίζεται μία φορά κάθε δέκα χρόνια. Ένας χαφ που μπορεί να υποστηρίξει τα πάντα, το επιθετικό, το αμυντικό κομμάτι, όλες τις στατικές φάσεις, όλες τις τρανζίσιον μορφές.
Με ένα εκπληκτικό κορμί - λαμπάδα, σπάνιες τεχνικές αρετές, ωριμότητα και σωστό διάβασμα του παιχνιδιού, μα το κυριότερο. Με μία σπάνια νοοτροπία, παράταιρη για το σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Ζει και αναπνέει για το ποδόσφαιρο, μα το κυριότερο: είναι ένας βαθύς μελετητής του αθλήματος, της ιστορίας, της εξέλιξης, αλλά και των αμέτρητων data/metrics που κάνουν σήμερα την διαφορά!
Πριν καν ενηλικιωθεί, τον πολιορκούσαν όλες οι τοπ αγγλικές ομάδες, μόνο που εκείνος επέλεξε να αφήσει την Μπέρμιγχαμ για να ξενιτευτεί στην Γερμανία. Δεν το έκανε επειδή εκεί έπαιζε ο συνομήλικος του, Τζέιντον Σάντσο, όχι καμία σχέση. Μίλησε λιγάκι μαζί του, αλλά δεν επηρέασε καθόλου την απόφαση.
Κάθισε και έφτιαξε ένα αρχείο excel, το οποίο έδειχνε τον χρόνο συμμετοχής που έδινε η κάθε ενδιαφερόμενη ομάδα σε παίκτες της δικής του ηλικίας. Είδε τον τρόπο που εξελίχθηκαν διάφορες καριέρες. Η απόφαση -μετά- ήταν αυτονόητη.
Σε μία από τις πρώτες του συνεντεύξεις ως παίκτης της Μπορούσια Ντόρτμουντ, δεν μίλησε για τον υπέροχο κόσμο, για την ιστορία, την φανέλα, για τίτλους και για τέτοια κοινότυπα πράγματα.
Συνέκρινε την πόλη που μεγάλωσε το Μπέρμιγχαμ με το Ντόρτμουντ, από μία κοινωνιολογική σκοπιά: «Αυτό που μου αρέσει εδώ είναι πως όπως και στο Μπέρμιγχαμ πρόκειται για μία εργατική πόλη, με ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά για το μεροκάματο. Είναι μία πόλη που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μου, το παιχνίδι μου στο γήπεδο αντιπροσωπεύει τις ρίζες μου. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μία μικροαστική οικογένεια και έμαθα από πολύ μικρός την αξία της εργατικότητας». Κάπως έτσι, γεννήθηκε ένας έρωτας με την πρώτη ματιά με τους οπαδούς της Μπορούσια Ντόρτμουντ. «Echte Liebe», αληθινή αγάπη, όπως είναι και το μότο trademark του συλλόγου.
Τα ρεκόρ που έχει σπάσει, είναι πάνω - κάτω γνωστά. Ο νεότερος παντού. Στην Μπέρμιγχαμ, στην Εθνική Αγλίας, σε γκολ, σε συμμετοχές, σε όλα. Είναι ο μόνος teenager -μαζί με Χάαλαντ και Μπαπέ- που έχει σκοράρει σε τέσσερις συνεχόμενες αγωνιστικές Champions League, μπορεί να τις κάνει πέντε και έξι στις υπόλοιπες αγωνιστικές του ομίλου. Δεν έχει χάσει λεπτό στην φετινή Μπορούσια Ντόρτμουντ, είναι μέσα σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες που υπάρχουν.
Αυτό που δεν είναι γνωστό, είναι το που μπορεί να φτάσει. Ο Ρίο Φέρντιναντ, πάντως, δεν έχει δει κάτι ανάλογο: «Αυτά που κάνει στην θέση του, στην ηλικία του, δεν τα έχουμε δει ποτέ στο παρελθόν. Ακόμα και οι καλύτεροι της γενιάς μου, ο Λάμπαρντ, ο Τζέραρντ, ο Σκόουλς, ο Βιεϊρά, ο Ρόι Κιν. Αυτοί οι τύποι δεν έκαναν όλα αυτά τα πράγματα, ειδικά στην ηλικία του».
Ένα φαινόμενο…
