Ο Παναθηναϊκός είναι ένα τεράστιο σωματείο, που σε κάθε ματς αποστολή του δεν έχει άλλη παρά να πάει να νικήσει. Είναι αυτονόητα πράγματα αυτά, απλά τα καταγράφουμε. Ο Παναθηναϊκός, όμως, όπως και κάθε ομάδα, δεν μπορεί πάντα να είναι στα πάνω του. Ετσι είναι η ζωή, έτσι είναι ο αθλητισμός. Και για να πάμε στο ζουμί της υπόθεσης, πηγαίνοντας στο ματς με την Εφές δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα γκράντε αουτσάιντερ. Παίζοντας με μία ομάδα, που και σε εξαιρετική κατάσταση βρίσκεται και πιο ποιοτική είναι και πιο ακριβή και με σαφές κίνητρο. Πράγματα, που επιβεβαιώθηκαν μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ. Το 85-65 δεν αφήνει περιθώρια για να αμφισβητηθεί το εύκολο της νίκης των Τούρκων. Οποιος το είδε μάλιστα το ματς, δεν χρειάζεται να του πούμε και πολλά πράγματα.
Προσοχή: πολλές φορές κατηγορούμε τον κόσμο (και εγώ το κάνω αυτό, καλώς ή κακώς το κάνω) ότι υπερβάλλει με τις κρίσεις του. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, οι Παναθηναϊκοί είναι ως επί το πλείστον πολύ λογικοί. Μάλλον ουδείς κάνει λόγο για αυτή καθ’ αυτή την ήττα από την Εφές. Ηταν το φυσιολογικό αποτέλεσμα. Θα περίμεναν, όμως, οι περισσότεροι μία καλύτερη αντίδραση από τον Κάτας και τους παίκτες του. Οχι να νικήσουν, όχι να φτάσουν στα όρια της την ομάδα της Τουρκίας, αλλά τουλάχιστον να την ενοχλήσουν, να την κοπανήσουν λίγο. Κάτι, που δεν έγινε. Και μάλιστα η Εφές δεν πάτησε το γκάζι μέχρι τέλους. Ηταν ξεκάθαρο αυτό.
Θεωρούμε, πάντως, ότι την παρουσία στο ματς με τους Τούρκους πρέπει να την εντάξουμε στην γενικότερη εικόνα του Παναθηναϊκού τον τελευταίο καιρό, που δεν είναι καλή. Το ακριβές γιατί θα το βρει ο Κάτας με τους συνεργάτες του. Σίγουρα, όμως, το φεγγάρι του «τριφυλλιού» δεν είναι καλό, αφού στην εικόνα του «Σινάν Ερντέμ» πρέπει να προσθέσουμε το ματς στο Περιστέρι και εκείνο του ΟΑΚΑ με τον Ερυθρό Αστέρα.
Τρία ματς, που ο Παναθηναϊκός δεν θύμισε την ομάδα, που νίκησε εύκολα την Μακάμπι ή που δυσκόλεψε πολύ την Μπαρτσελόνα.
Με τον Ερυθρό Αστέρα οι «πράσινοι» έχασαν στο γήπεδό τους από μία ομάδα, που είναι από τις χειρότερες της διοργάνωσης, στο Περιστέρι κατά την άποψή μας πιο πολύ μέτρησε η αποχώρηση με τραυματισμό του εξαιρετικού σε αυτό το ματς Γκουτιέρεζ σε κομβικό σημείο του αγώνα παρά οτιδήποτε άλλο.
Τι είπατε; Ότι δεν έχει κίνητρο ο Παναθηναϊκός στην Ευρωλίγκα; Ναι, μπορεί να είναι αυτός ένας λόγος. Αλλά όταν παίζεις στον Παναθηναϊκό, μόνο και μόνο, που φοράς την φανέλα του, είναι το μεγαλύτερο κίνητρο. Ανθρώπινο, πάντως, είναι κάπου να μην έχεις την ίδια ένταση, όταν όλα έχουν κριθεί. Αλήθεια είναι κι αυτό.
Μεγαλύτερο, όμως, πρόβλημα είναι το πλέον προφανές, αγωνιστικό, το πρόβλημα στην θέση του πλέι-μέικερ. Δεν είπε κανείς ότι ο Σέλβιν Μακ είναι ο κορυφαίος πλέι-μέικερ του κόσμου. Προσέξτε όμως: στον Παναθηναϊκό ο Αμερικάνος γκαρντ ξεκίνησε δυναμικά. Δεν πέταγε, δεν ήταν σφαίρα, αλλά είχε ουσία σε αρκετά ματς. Παλιά όμως. Εδώ και καιρό πάει από το κακό στο χειρότερο. Τι του ζητάει η ομάδα του; Δεν του ζητάει να φάει εν είδει πρωϊνού με μαρμελάδα τον Λάρκιν και τον Μισιτς. Του ζητάει να κάνει τα απλά και λογικά πράγματα, που πρέπει να κάνει ένας «άσος». Δεν μπορεί, όμως, ούτε αυτά. Και είναι τραγικό αυτό από έναν πλέι-μέικερ, που δεν είναι 40 ετών και ο οποίος έχει πίσω του κοντά στα 10 χρόνια παρουσίας στο ΝΒΑ. Ο Σαντ-Ρος παλεύει ο άνθρωπος, αλλά δεν είναι κλασικός πλέι-μέικερ, ο Μποχωρίδης επίσης δεν είναι κλασικός άσος, ο Τι Τζέι Μπρέι πάνω από όλα είναι τραυματίας, αφήστε, που δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Ευρωλίγκα.
Και επειδή αυτά δεν είναι ευθύνη του Κάτας, το θέμα είναι αυτό, που ξέρει όλος ο κόσμος, ότι απέτυχε παταγωδώς στο θέμα του «άσου» ο Παναθηναϊκός. Για αυτό άλλωστε και το τρέχει από τώρα το κομβικό αυτό ζήτημα, ώστε να βρει την λύση ενόψει της νέας χρονιάς πολύ πριν εξαφανιστούν οι όχι πολλές επιλογές, που του δίνει η αγορά. Είτε θα έχει πολλά λεφτά το καλοκαίρι, είτε όχι, οι –καλές-επιλογές είναι συγκεκριμένες. Αντε, αν έχει πολλά λεφτά ή μάλλον περισσότερα από φέτος, να έχει 1-2 έξτρα λύσεις. Γιατί δεν είναι δυνατόν να πάρει τον Μίσιτς ή τον Λάρκιν. Τον Ντιλέινι ή τον Καλάθη. Θα κινηθεί πάνω, κάτω σε καταστάσεις επιπέδου Λαπροβίτολα, Ουόκαπ, Ουόλντεν (δεν είμαστε σίγουροι ότι θα μείνει στον Ερυθρό Αστέρα) ή κάποιων , που έχει στοχεύσει από το Eurocup. Εκτός αν βγει στη πορεία κάποια έκπληξη, κάτι, που δεν είναι εύκολο.
Με Σάικς, Τζάκσον, Μακ και όσα έδωσαν ή μάλλον δεν έδωσαν, αν ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να λύσει πρώτα για του χρόνου το θέμα του πλέι-μέικερ, τι να λύσει; Διαφωνεί κανείς;
