Ο κόσμος του Παναθηναϊκού ρωτούσε και ξαναρωτούσε τι γίνεται με τον ψηλό, με τον οποίο θα κλείσει το ρόστερ για την επόμενη σεζόν. Οι απαντήσεις ήταν δύο:
1) Θα πάρει σίγουρα ψηλό ο Παναθηναϊκός
2) Θα πάρει ψηλό ο Παναθηναϊκός, όποτε βρει αυτόν, που του κάνει. Είτε τον Οκτώβρη στα «κοψίματα» του ΝΒΑ, είτε πιο πριν.
Τελικώς υπερισχύει το «πιο πριν» με τον Τούρκο Ομέρ Γιουρτσεβέν να παίρνει τον δρόμο για το ΟΑΚΑ, αφού δεν βρίσκει πρόταση για να συνεχίσει την καριέρα του στο ΝΒΑ. Εκεί, όπου έπαιζε τα τρία τελευταία χρόνια. Οι Νιου Γιορκ Νικς είδαν την περίπτωσή του αλλά δεν προχώρησαν για λόγους που αυτοί ξέρουν.
Ο Γιουρτσεβέν έχει αγκαλιαστεί με τον Παναθηναϊκό και αν τελικά υπογράψει (ζήτησε μερικές μέρες μήπως και βρει ομάδα στο ΝΒΑ) θα είναι αυτό, που γράφουν όλοι από χθες το πρωί: upgrade για την θέση. Κατ’ αρχάς είναι upgrade γιατί στην ουσία δεν αντικαθιστά κανέναν. Ο Μπαλτσερόφσκι μία χαρά παίκτης είναι αλλά είτε δεν ήταν έτοιμος για το επίπεδο του Παναθηναϊκού και της Ευρωλίγκας, είτε δεν μπόρεσε να τον «βρει» ο προπονητής. Όπως και να έχει, δεν βοήθησε ουσιαστικά τους «πράσινους». Το 30% των δυνατοτήτων του να δώσει ο Γιουρτσεβέν, λοιπόν, από τον Μπαλτσερόφσκι θα είναι πιο αποδοτικός.
Αλλά ο Αταμάν δεν περιμένει βέβαια από τον συμπατριώτη του να δώσει τέτοιο ποσοστό. Περιμένει να του δείξει τον καλύτερό του εαυτό. Και γιατί όχι να αποδείξει στο ΝΒΑ ο πρώην παίκτης των Τζαζ και Χιτ ότι άξιζε τουλάχιστον μία ακόμη ευκαιρία.
Δεν θα μπω στην διαδικασία να αναλύσω τι παίκτης είναι ο Γιουρτσεβέν. Τα τελευταία χρόνια αποφεύγω τέτοιες αναφορές γιατί έχει αλλάξει η οπτική μου αγωνία για το μπάσκετ. Δεν ασχολούμαι τόσο με τον παίκτη, αλλά με την ομάδα. Με την χημεία, τους ρόλους, την κατάσταση, που θα βρίσκεται η (κάθε) ομάδα στα σημεία, που κρίνονται τα πάντα.
Δεν θα αναλύσουμε λεπτομερώς τον Γιουρτσεβέν, λοιπόν, αλλά δεν μπορούμε να μην πούμε ότι είναι ένας κανονικός παίκτης, που έχει ίδιον του το ριμπάουντ και που ο Παναθηναϊκός θα περιμένει να δει ωραία πράγματα μόλις ο 26χρονος αρχίζει και μαθαίνει το μπάσκετ της Ευρώπης.
Πριν από πολλά χρόνια ο Τούρκος ήταν στην Φενέρ μαζί με τον Κώστα Σλούκα. Από τα 18 του βρίσκεται στην Αμερική. Οπότε κάλλιστα μπορεί να πει κανείς ότι είναι Αμερικανάκι. Τουλάχιστον στο κομμάτι του μπάσκετ.
Ωραίο, πολύ ωραίο το ΝΒΑ, αλλά στην Ευρώπη το άθλημα είναι διαφορετικό. Εχει πολλές τακτικές (και όχι μόνο) λεπτομέρειες, που στην Αμερική δεν υπάρχουν. Αυτές, λοιπόν, θα πρέπει να μάθει πολύ καλά ο Γιουρτσεβέν και έπειτα θα την βρει την άκρη.
Και στο φινάλε κάτι, που έχουμε ξαναπεί: ο Παναθηναϊκός βάσει του σκεπτικού του δεν χρειάζεται κάποιον ψηλό να του κάνει την διαφορά. Γιατί στο πινακάκι είναι γραμμένο ότι και φέτος ο Λεσόρ θα είναι 30+ στα λεπτά συμμετοχής. Οπότε ο από πίσω δεν θα παίζει πάρα πολύ και μην ξεχνάμε βέβαια ότι υπάρχει και ο πάντα χρήσιμος Κώστας Αντετοκούνμπο.
Την αγωνία των φίλων του Παναθηναϊκού για το ποιος θα είναι ο εκλεκτός του Αταμάν για την θέση του σέντερ την καταλάβαινα γιατί φέτος την είχαν κάποια στέρηση. Πέρυσι μέρα παρά μέρα που λέει ο λόγος, όλο και κάποιο όνομα γραφόταν όλο και κάποια μεταγραφή γινόταν. Φέτος με το που πανηγυρίστηκε το πρωτάθλημα Ισραήλ από την Μακάμπι, ο Λορένζο Μπράουν άρχισε να φοράει την φανέλα του Παναθηναϊκού και από κει και πέρα έμενε ο ψηλός. Ο Αταμάν δεν αγχωνόταν, ξεκουραζόταν ο άνθρωπος και διασκέδαζε και περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία. Ηξερε άριστα την αγορά, είχε θέσει τους 3-4 στόχους του και μόλις προέκυψε ο Γιουρτσεβέν προχώρησε και καλά έκανε.
Ποιον άλλον αλήθεια θα μπορούσε να πάρει τώρα ο Παναθηναϊκός αντί του Τούρκου; Επαναλαμβάνοντας ότι το θέμα δεν έχει κλείσει ακόμη. Ελάχιστες ήταν οι επιλογές και όχι τόσο εγγυημένες όσο του Γιουρτσεβέν. Μιλάμε για παίκτη που να ξεκινάει από το «5» και όχι απλό «4άρι» ή «4άρι», που να πηγαίνει και στο «5». Π.χ. ο Ρόμπιν Λόπεζ κυκλοφορεί ελεύθερος και στα 36 του κοιτάζει για πρώτη φορά στη καριέρα του να έρθει στην Ευρώπη.
Ποιον παίρνεις, όμως, από τους δύο; Γιουρτσεβέν ή Ρόμπιν Λόπεζ; Γιουρτσεβέν με κλειστά μάτια. Για όλους τους άλλους λόγους, αλλά και επειδή μιλάς την ίδια γλώσσα. Τον ξέρεις, σε ξέρει και μπορείς να του βγάλεις πολύ μπάσκετ.
Γράφτηκε κάπου για τον Ντανίλο Γκαλινάρι, για τον Ντάβις Μπέρτανς, αλλά ο Αταμάν στο φινάλε παίρνει αυτόν, που θέλει, στοχεύοντας να του βγάλει τον καλύτερό εαυτό. Αυτόν, που δεν έχει δει κανείς ακόμη από έναν παίκτη, που δεν έχει το ταλέντο του Αλπερέν Σενγκούν, δεν έχει την κλάση του μεγάλου Τούρκου του παρελθόντος, Μεχμέτ Οκούρ, σίγουρα, όμως, έχει ξεχωριστά προσόντα (όπως το ριμπάουντ που αναφέραμε) και μπορεί να κάνει μία χαρά την δουλειά, για την οποία τον χρειάζεται ο Παναθηναϊκός.
• Για κάποιους που ίσως μας διαβάζουν πρώτη φορά: όταν λέμε κανονικό έναν παίκτη, εννοούμε τον παίκτη, που έχει ως βάση να μπορεί να κάνει τα αυτονόητα πράγματα: να σκοράρει από φάση που θα φτιάξει ο ίδιος, να πασάρει, να πάρει ριμπάουντ, να παίξει συμπαθητική, ικανοποιητική άμυνα.
