Ζει μεγάλες στιγμές η Ελλάδα. Μέσα σε λίγες μέρες δύο τεράστιες επιτυχίες. Σε συλλογικό επίπεδο τα δύο κορυφαία αθλήματα απέδειξαν πως μπορούμε και μάλιστα με το παραπάνω. Ο Παναθηναϊκός πρωταθλητής Ευρώπης, ίσως στο πιο μάγκικο της μπασκετικής ιστορίας του. Ο Ολυμπιακός κατέκτησε το Conference League, στη μεγαλύτερη στιγμή της ποδοσφαιρικής ιστορίας του!
Μέρες που ίσως να μην ξαναζήσει ποτέ ξανά ο ελληνικός αθλητισμός, σε συλλογικό επίπεδο τουλάχιστον. Οπότε κάθε χαρά, κάθε πανηγυρισμός, συγκίνηση, αυθορμητισμός στις αντιδράσεις των φιλάθλων, πέρα για πέρα δικαιολογημένα. Ειδικά απ’ τη στιγμή που δεν ξέφυγαν τα πράγματα.
Πανελλαδικά οι φίλοι των δύο ομάδων βγήκαν στους δρόμους, πανηγύρισαν, με το σκηνικό να είναι γεμάτο απ’ τις γνώριμες εικόνες και ήχους αυτών των στιγμών. Κορναρίσματα, φωνές από ανοιχτές μπαλκονόπορτες, κροτίδες, καπνογόνα, συνθήματα, σημαίες, κασκόλ. Αθλητική ομορφιά όπως τη χαιρόμαστε ανεξάρτητα απ’ τα χρώματα που κάθε φορά πρωταγωνιστούν.
Και παντού, σε όλη την Ελλάδα επιβεβαιώθηκε αυτό που έχουν καταδείξει και όλα τα γκάλοπ: Ο κόσμος αυτών των δυο ομάδων είναι απλωμένος σε όλη τη χώρα και μεγάλους πυρήνες θα συναντήσει κανείς στα αστικά κέντρα, στα νησιά, στην επαρχία.
Εκεί όμως που εστιάζεται η προσοχή, είναι στον αυθορμητισμό ο οποίος έδωσε μια ξεκάθαρη απάντηση σε ένα debate που επιχειρήθηκε να επιβληθεί για κάποιο ανεξήγητο λόγο τα τελευταία χρόνια. Κι αφορά την Αθήνα. Την πρωτεύουσα, το μεγαλύτερο κομμάτι της Αττικής για να το θέσουμε καλύτερα. Ενός τεράστιου πυρήνα ανθρώπων τον οποίο επικοινωνιακά ο Ολυμπιακός ως σύλλογος… αποφάσισε ένα πρωί πως πρέπει να «διεκδικήσει».
Όσοι ζουν στην Αττική, όσοι βίωσαν τι έγινε το βράδυ της Κυριακής μετά το θρίαμβο του μπασκετικού Παναθηναϊκού και αντίστοιχα το βράδυ της Τετάρτης μετά τη μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία του Ολυμπιακού, καταλαβαίνουν πολύ καλά τι εννοούμε. Να το εξηγήσουμε όμως και για τους υπόλοιπους που είτε δεν το έζησαν είτε φυσικά δεν ζουν σε αυτές τις περιοχές.
Το έβδομο αστέρι του Παναθηναϊκού, ακολουθήθηκε από ένα σκηνικό… τρέλας σε όλη την Αθήνα. Στο μεγαλύτερο μέρος της Αττικής για την ακρίβεια, καθώς χαμός γινόταν και στα βόρεια και στα ανατολικά. Το είδατε και σε εικόνες στην υποδοχή της ομάδας μία μέρα μετά. Μεσημέρι Δευτέρας, εργάσιμη μέρα και ώρα δηλαδή, όταν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ήταν στο αεροδρόμιο, στο ΟΑΚΑ και στην Αττική οδό δημιουργήθηκε μηχανοκίνητη πορεία 10-15 χιλιομέτρων! Προφανώς και δεν πήγαν στο Πασαλιμάνι γιατί δεν είχαν καμία δουλειά εκεί…
Οι πανηγυρισμοί, οι κροτίδες, τα κορναρίσματα, οι πυρσοί που έκαναν τη νύχτα μέρα, σχεδόν σε κάθε γειτονιά του συγκεκριμένου κομματιού της Αττικής και όλης της Αθήνας φυσικά. Από το Σύνταγμα, την Ομόνοια, μέχρι την κάθε περιοχή ξεχωριστά.
Τρεις μέρες μετά, οι ίδιες περιοχές βίωσαν τον θρίαμβο του Ολυμπιακού. Το σκηνικό σε Αθήνα και βόρεια/ανατολικά της Αττικής, σημαντικά διαφορετικό και ξεκάθαρα πιο ήσυχο. Σχεδόν δυσκολευόταν κανείς να καταλάβει τι είχε συμβεί, αν δεν γνώριζε τα δεδομένα.
Κι εδώ υπάρχουν δύο σημαντικοί αστερίσκοι στο επίπεδο του αυθορμητισμού: Πρώτον η επιτυχία του Ολυμπιακού είναι πρωτόγνωρη, ενώ αυτή του Παναθηναϊκού όσο κι αν έκανε καιρό να εμφανιστεί, είναι η έβδομη. Άρα η πλειοψηφία των Παναθηναϊκών το έχει ξαναζήσει τουλάχιστον 1 φορά.
Δεύτερον, η ίδια η σύγκριση. Κακά τα ψέματα, οι αιώνιοι πάντα ανταγωνίζονται σε όλα. Ο αυθορμητισμός που έβγαλε στους δρόμους τους Παναθηναϊκούς, έφερε τη μεγαλειώδη υποδοχή την επόμενη μέρα του θριάμβου τους, αυτόματα έγινε μέτρο σύγκρισης για τους Ολυμπιακούς. Κοινώς ήθελαν να δείξουν πως είναι περισσότεροι και ισχυρότεροι οπαδικά. Μόνο που αυτό δεν αρκεί όταν στην πράξη δεν ισχύει. Και η Αθήνα μαζί με το μεγαλύτερο κομμάτι της Αττικής, το απέδειξε.
Προφανώς και οι πανηγυρισμοί των Ολυμπιακών ήταν απίστευτοι και ανεπανάληπτοι. Στον Πειραιά δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έμειναν μέχρι το πρωί ουσιαστικά, όταν δηλαδή και έφτασε η αποστολή με το ανοιχτό πούλμαν. Η νύχτα έγινε μέρα, ο ενθουσιασμός στα ύψη, τα πανηγύρια το κάτι άλλο. Όμως ποτέ δεν τέθηκε θέμα αμφισβήτησης για τον Πειραιά από κανέναν. Μόνο κάποιος χαζός δεν θα παραδεχόταν πως ο Ολυμπιακός στον ευρύτερο Πειραιά είναι μακράν η πρώτη δύναμη.
Η Αθήνα όμως, έγινε αιτία για συζητήσεις, καπηλείας των εμβλημάτων της, ετσιθελικής επιβολής της άποψης πως κι εκεί ο Ολυμπιακός είναι μακράν η πρώτη δύναμη. Μόνο που ο αυθορμητισμός των πανηγυρισμών, ήρθε να λειτουργήσει ως την καλύτερη δυνατή καταμέτρηση, ως η απόλυτη απογραφή δυνάμεων.
Η Αθήνα και μεγάλο μέρος της Αττικής, «ψήφισαν» δαγκωτό Παναθηναϊκό. Οι Ολυμπιακοί αυθόρμητα και ειρηνικά δεν πήγαν στην Ομόνοια, στο Σύνταγμα ή στα Πατήσια και το Μαρούσι να πανηγυρίσουν αλλά στο σπίτι τους, τον φυσικό τους χώρο. Τον Πειραιά.
Ο ευρύτερος Πειραιάς, πιο κόκκινος δε γίνεται. Αυτή ακριβώς είναι και η πραγματικότητα που πλέον δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Όση προπαγάνδα, όση επικοινωνιακή δύναμη κι αν υπάρχει.
