«Και τι δουλειά είχε ο πυροσβέστης να πιάσει την κροτίδα από το έδαφος; Για να τραυματιστεί σημαίνει πως η βομβίδα εξερράγη μέσα στο χέρι του, άρα επιχείρησε να την στείλει πίσω και δεν πρόλαβε. Οι μαγκιές πληρώνονται. Επιτέλους, δεν μπορεί οποιοσδήποτε να κλείνει έναν κεντρικό δρόμο όπως την Κηφισίας για να διαμαρτυρηθεί επειδή έληξε η σύμβαση της εποχικής εργασίας του. Είχαν σύμβαση ορισμένου χρόνου που έληγε στο τέλος του καλοκαιριού. Οι αυξημένες ανάγκες για τις καλοκαιρινές φωτιές δεν υφίστανται τον χειμώνα. Όποιος θέλει εργασία 12μηνη ψάχνει για δουλειά 12μηνη. Όταν πας σε δουλειά με ημερομηνία λήξης, ξέρεις πως θα αποχωρήσεις». Το διάβασα, αλήθεια, δεν το έχω βγάλει από το μυαλό μου...
Η απάντηση νοικοκυραίε είναι ότι όταν καλύπτεις πάγιες και διαρκείς ανάγκες θεμελιώνεις δικαίωμα σε μόνιμη εργασία και άρα το κράτος παρανόμως σε εκμεταλλεύεται ανανεώνοντας σου τη σύμβαση κάθε καλοκαίρι. Έχεις λοιπόν κάθε δικαίωμα να διαμαρτυρηθείς.
«Και τι δουλειά είχαν τρεις γύφτοι μέσα σε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο; Αν δεν το έκλεβαν δεν θα υπήρχε νεκρός». Το άκουσα και το διάβασα.
Η απάντηση εδώ νοικοκυραίε ήταν ότι σε μία δικαιοκρατούμενη Δημοκρατία, την αφαίρεση των δικαιωμάτων όσων παρανομούν την αποφασίζει η δικαιοσύνη και όχι η αστυνομία, πολλώ δε μάλλον με το έσχατο μέτρο αφαίρεσης μία ζωής.
«Και τι δουλεία είχαν οι κάτοικοι της Νέας Σμύρνης να βρίσκονται στο Πάρκο; Έχουμε κορωνοϊό, και η προστασία της δημόσιας υγείας υπερισχύει του δικαιώματος να βγεις να ξεσκάσεις. Ας μην πήγαιναν εκεί να μην έτρωγαν ξύλο».
Η απάντηση εδώ νοικοκυραίε είναι ότι κάτοικοι αυτής της χώρας διατηρούν το δικαίωμα του συνέρχεσθαι ειρηνικώς, όπως επίσης και η αστυνομία έχει δικαίωμα στην άσκηση προληπτικής και κατασταλτικής βίας, με την πρώτη να περιλαμβάνει τις ενέργειες που αποσκοπούν στην αποτροπή αξιόποινων πράξεων και τη δεύτερη στη σύλληψη για ήδη τελεσθέν έγκλημα. Το να βγαίνεις στο πάρκο με την οικογένεια σου δεν συνιστά αξιόποινη πράξη.
«Και δουλειά είχαν οι φοιτητές να διαμαρτύρονται για την πανεπιστημιακή αστυνομία; Έχουν μετατρέψει τα ελληνικά Πανεπιστήμια σε άνδρα εμπορίας ναρκωτικών. Πρέπει να μπει μία τάξη. Ας μην πήγαιναν να μην έτρωγαν ξύλο».
Την απάντηση εδώ νοικοκυραίε μου στην έδωσε η ίδια η κυβέρνηση με την αναστολή εφαρμογής επ΄ αόριστο, ενός νόμου που έκανε «σημαία» προεκλογικά. Διότι απλώς η αστυνομία δεν έχει δουλειά μέσα σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα οποία ως ανεξάρτητοι φορείς μπορούν και οφείλουν να φροντίσουν τα ίδια για την ασφάλεια τους, όπως συμβαίνει σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.
«Και τι δουλειά είχε ο δικηγόρος να πάει να πει στους αστυνομικούς πώς θα πατούν πάνω το λαιμό του διαδηλωτή; Τη δουλειά τους θα τους υποδείξει; Θα αφήσουμε δηλαδή τους αναρχικούς να κάνουν ότι θέλουν;»
Η απάντηση νοικουραίε μου είναι ότι ο δικηγόρος ως αναπόσπαστο κομμάτι του δικαστικού συστήματος βαρύνεται με την προστασία του Συντάγματος και των Νόμων και άρα έχει υποχρέωση να παρεμβαίνει όταν βλέπει να παραβαίνονται.
«Και τι δουλειά είχε ο Δημήτρης Ινδαρές να ανέβει στην ταράτσα του σπιτιού του; Ήξερε ότι δίπλα είχε κατάληψη και γίνονταν φασαρίες».
Νοικοκυραίε μου εδώ κανονικά δεν έπρεπε να απαντήσω γιατί αν δεν γνωρίζεις το άρθρο 9 του Συντάγματος, το οποίο λέει ότι: «H κατοικία του καθενός είναι άσυλο. H ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του ατόμου είναι απαραβίαστη. Kαμία έρευνα δεν γίνεται σε κατοικία, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος και πάντοτε με την παρουσία εκπροσώπων της δικαστικής εξουσίας», κανονικά πρέπει να απωλέσεις το δικαίωμα να αποκαλείσαι νοικοκύρης.
Όπως δεν θα απαντήσω ούτε: «Τι δουλειά είχαν παιδιά πράγμα να πάνε στο σινεμά να δούνε το Τζόκερ; Τέτοια ώρα έπρεπε να είναι στα σπίτια τους, άσε που ήταν και ακατάλληλο για ανηλίκους».
Ούτε στο: «Τι δουλειά είχε ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος μόνος του στα Εξάρχεια; Θα έπρεπε να ξέρει ότι δεν είναι μέρος για να συχνάζουν 15χρονοι. Αν ήταν στο σπίτι του δεν θα τον είχε πυροβολήσει ο Κορκονέας».
Ούτε και τι δουλειά είχαν οι πρόσφυγες κι οι μετανάστες; Ούτε και τι δουλειά είχαν οι συνταξιούχοι και οι ανάπηροι; Ούτε και τι δουλειά είχαν οι γιατροί και οι νοσηλευτές; Ούτε και τι δουλειά είχαν οι άστεγοι και οι ανάπηροι; Ούτε και τι δουλειά είχαν οι δημοσιογράφοι και οι φωτογράφοι;
Tο δόγμα της κυβέρνησης, το οποίο υιοθετείται τυφλά από τον καλό νοικοκυραίο, υπαγορεύει ότι τα δικαιώματα ενός πολίτη δεν εκπορεύονται από το Σύνταγμα και τους Νόμους, αλλά από την ανοχή της κυβέρνησης, τα κέφια που θα έχει ο εκάστοτε αστυνομικός διευθυντής ή τα επίπεδα ορμονών του αστυνομικού οργάνου εν ώρα υπηρεσίας.
Η αστυνομία έχει πάψει από καιρό να συνιστά σώμα ασφαλείας (αμιγώς στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ μάλλον) για την προστασία της έννομης τάξης, της περιουσίας και δη του υπέρτατου αγαθού της ανθρώπινης ζωής και τείνει να μετατραπεί σε σώμα πραιτοριανών, που επιτίθενται με την ίδια αγριότητα σε όποιον ασκεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του να διαμαρτυρηθεί διαδηλώνοντας ή μάλλον ορθότερα σε όποιον έχει την κακοτυχία να βρεθεί μπροστά τους ενώ έχουν αναλάβει δράση...
Αν πάει κάτι στραβά η απάντηση είναι ότι υπακούουν σε εντολές, που κανείς ποτέ δεν έδωσε και ως εκ τούτου κανείς δεν παραιτείται ή εσχάτως ότι δεν άκουσαν τις εντολές.
Κι ενώ η δυστοπία της αστυνομικής ασυδοσίας εξελίσσεται, έρχονται να προστεθούν στη μίζερη πραγματικότητα και τα ασφυκτικά μέτρα κατά της πανδημίας.
Όταν οι τουρίστες φεύγουν, ο τουρίστας ξαναχτυπά...
Έτσι, στο σούπερ μάρκετ μπορείς να μπεις δίχως τον παραμικρό έλεγχο. Μπορεί επίσης, ενώ στέκεσαι μπροστά από το ψυγείο έχοντας απλώσει το χέρι σου για να πάρεις ένα μπουκάλι γάλα, να σε καβαλήσει ο άλλος για να πάρει το διπλανό, λες και πρόκειται για το φάρμακο που θα του εξασφαλίσει την αιωνιότητα ενώ βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο καρκίνου και μετρά λίγα λεπτά ζωής. Αυτό που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να συμβαίνει για λόγους ευγένειας, συμβαίνει κατά κόρον στις υπεραγορές τροφίμων καθημερινά, αλλά για κάποιο «ανεξήγητο» λόγο είναι σαν να μην συμβαίνει και άρα δεν ελέγχεται και δεν αποτρέπεται από κανέναν. Ατομική ευθύνη.
Από σήμερα λοιπόν, για να μπεις σε ένα εμπορικό κατάστημα που εξυπηρετεί έως και τρία άτομα σύμφωνα με τα νέα μέτρα, πρέπει να έχεις πιστοποιητικά εμβολιασμού ή πιστοποιητικό νόσησης ή rapid test και η έρμη η πωλήτρια πρέπει να κοπεί «κομμάτια» για να ελέγχει ταυτοχρόνως τα άνωθεν και να εξυπηρετεί και τους πελάτες.
Αλλά δεν έφτασα στο καλύτερο! Στο πλέον ασήμαντο σε σχέση με τα παραπάνω που από Δευτέρα θα αποτελειώνει τα νεύρα σε εκατοντάδες γονείς... Ο υπεύθυνος της καντίνας του κολυμβητηρίου στο ΟΑΚΑ περί τις 10 παρά χθες το βράδυ, ενώ μάζευε τις καρέκλες στις οποίες καθόμαστε και περιμένουμε ατέλειωτες ώρες καθημερινά τα βλαστάρια μας να προπονηθούν, μας ενημέρωσε ότι πλέον δεν θα υπάρχουν. Ναι, μάλιστα δεν θα μπορούμε να καθόμαστε, σε εξωτερικό χώρο, διότι είναι φύσην αδύνατον ταυτοχρόνως δύο άνθρωποι να φτιάχνουν καφέδες και τοστάκια, να δίνουν χυμούς και νεράκια να κάνουν ηλεκτρονικές συναλλαγές, να παίρνουν λεφτά και να δίνουν ρέστα και να πρέπει να ελέγχουν και πιστοποιητικά.
«Και είναι και το πρόστιμο 5.000 ευρώ δεν είναι αστείο. Ζητώ συγγνώμη, αλλά καταλαβαίνετε...», μου είπε φεύγοντας και σαφώς και τον καταλαβαίνω, αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι πως γίνεται να υπακούμε σε μέτρα που ουδεμία σχέση έχουν με την προστασία της δημόσιας υγείας, τη στιγμή που: το εθνικό σύστημα υγείας όχι μόνο δεν ενισχύθηκε αλλά αποδυναμώθηκε περικόπτοντας μισό δις ευρώ από τον προϋπολογισμό για την υγεία εν μέσω πανδημίας, τα μέσα μαζικής μεταφοράς και η συχνότητα των δρομολογίων επίσης δεν αυξήθηκαν ποτέ, με αποτέλεσμα στους δρόμους της πρωτεύουσας να δημιουργείται καθημερινά το αδιαχώρητο και η καθημερινότητα να μετατρέπεται σε εφιάλτη, στα σχολεία να υπάρχουν τμήματα με 25 μαθητές και δασκάλους που τελούν υπό αξιολόγηση σε αίθουσες επικίνδυνες για την σωματική τους ακεραιότητα.
Και τι δουλειά έχω εγώ τώρα να ασχολούμαι μ' όλα και δεν κοιτάω τη δουλειά μου;
