Περασμένες 11 το βράδυ, το κλειστό της Γλυφάδας έχει αδειάσει, το τάραφλεξ έχει φύγει, οι ομάδες έχουν αποχωρήσει. «Αν ο Παναθηναϊκός είχε κερδίσει ακόμα θα γινόταν πανικός εδώ», σκέφτηκε κάποιος. Ο Παναθηναϊκός, όμως, δεν κέρδισε. Ηττήθηκε από μια ομάδα που στον δεύτερο τελικό έβγαλε όλα τις τα ταλέντα και έκανε τον Παναθηναϊκό να μοιάζει περιορισμένος αλλά κυρίως άφησε το χρονόμετρο της αναμονής να γράφει ακόμα. Να συνεχίζει να γράφει καρτερικά για μια στιγμή που δεν ήρθε ούτε τώρα, τη στιγμή της ευρωπαϊκής διάκρισης.
Η εικόνα του πρώτου τελικού είχε αφήσει κάτι περισσότερο από θετικό πρόσημα, είχε αφήσει αισιοδοξία στον Παναθηναϊκό. Το βόλεϊ είναι μυστήριο άθλημα. Ήταν η Βαλεφόλια τόσο κακή στο πρώτο παιχνίδι που άφησε περιθώρια στον Παναθηναϊκό να πάρει αποτέλεσμα ή ήταν τόσο κακός ο Παναθηναϊκός στη ρεβάνς με αποτέλεσμα οι Ιταλίδες να περάσουν ένα όμορφο απόγευμα στη Γλυφάδα. Και τα δύο έχουν δόση αλήθειας, και τα δύο έχουν αναλήθεια. Μια πιο ψύχραιμη και αντικειμενική ανάλυση θα έπρεπε να ξεκινήσει με τα… του οίκου μας και με την ελληνική ομάδα της οποία ξέρουμε καλύτερα. Και είναι σαφές ότι ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε στο 100% των δυνατοτήτων του ούτε στο πρώτο ούτε στο δεύτερο παιχνίδι. Σαφώς και η Βαλεφόλια έχει ευθύνη για αυτό ωστόσο οι πράσινες έκαναν ίσως το χειρότερό τους παιχνίδι τη φετινή σεζόν.
Είναι τέτοια η συγκυρία που ο Κιαπίνι ενδεχομένως για πρώτη φορά φέτος εμφανίστηκε φοβικός καθώς σε όλη τη σεζόν έχει αντιμετωπίσει κάθε παιχνίδι ψάχνοντας λύσεις από τον πάγκο, δοκιμάζοντας σχήματα και πρόσωπα κάτι που δεν έκανε αυτή τη φορά. Πολλές φορές (ή μάλλον σχεδόν πάντα) οι προπονητές ξέρουν περισσότερα από όλους εμάς του απέξω αλλά ο Ιταλός φάνηκε να αντιμετωπίζει αυτό το παιχνίδι πιο συντηρητικά. Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, στο δεύτερο σετ, όπου ο Παναθηναϊκός μέχρι και τους 20 πόντους έδειχνε να έχει την κατάσταση στα χέρια του, έπρεπε απλά να ρολάρει και δε χρειαζόταν πειράματα.
Ήταν εμφανές ότι οι απίθανες άμυνες της Βαλεφόλια που οφείλονται και στο εξαιρετικό μπλοκ της ομάδας ήταν κάτι περισσότερο από τη μισή δουλειά. Και το υπόλοιπο ήταν τα τελειώματα της Μπίτσι. Η διαγώνια της Βαλεφόλια έδωσε δύσκολες λύσεις και αυτό είναι πιο σημαντικό από το 19/37 στην επίθεση. Πήρε πόντους δύσκολους, με όχι τις ιδανικότερες προϋποθέσεις και κυρίως σε σημεία του αγώνα που η μπάλα έκαιγε. Η Τζιοβανίνι έκανε σπουδαία «βρώμικη» δουλειά ενώ και η Ομορούγι ήταν απίστευτα συνεπής από το φινάλε του δεύτερου σετ και μετά τόσο σε άμυνα όσο και σε επίθεση.
Σε ένα παιχνίδι τόσο κομβικό που οι κάθε μικρή λεπτομέρεια παίζει το ρόλο της ο Παναθηναϊκός δεν είχε σε καμία περίπτωση συνέπεια στις λεπτομέρειες. Επιθετικά είχε δυσλειτουργία κάτι που έχει να κάνει με τη δημιουργία. Η Μπένετ είχε μεν καλύτερη εικόνα σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι αλλά σε έναν τελικό που ψάχνει μια ομάδα της ανατροπή χρειάζεται τη διαγώνιά της on fire. Στο σχετικό match up της Μπίτσι με τη Μπένετ η διαγώνια του Παναθηναϊκού ηττήθηκε κατά κράτος κάτι που κοστίζει. Και αν συχνά πυκνά η Γουάιτ είναι ο έτερος πιο σημαντικός επιθετικός πόλος του Παναθηναϊκού κάτι τέτοιο δε συνέβη καθώς η Αμερικανίδα ακραία ήταν μακριά από τον καλό της εαυτό.
Επιθετικά μόνο η Λαμπκόφσκα έδειχνε να έχει κάπως ικανοποιητικό ρυθμό ενώ την ίδια ώρα οι κεντρικές δεν πήραν μπάλες με καλές συνθήκες κάτι που περιόρισε και τις τρεις κεντρικές που χρησιμοποιήθηκαν. Και πέρα από όλα αυτά το σερβίς στην προσπάθεια να κάνει ζημιά όχι μόνο δεν προβλημάτισε την απέναντι υποδοχή αλλά οδηγήθηκε σε πολλά λάθη ειδικά στο πρώτο σετ. Παρόλα αυτά αξίζει ιδιαίτερη αναφορά στις λίμπερο του τριφυλλιού. Η Ρόγκα είχε κάπως πιο περιορισμένο ρόλο, ειδικά λόγω του ότι δεν πήρε τις υποδοχές, αλλά παρόλα αυτά κατέθεσε την ψυχή της. Η Αντωνακάκη, από την άλλη, ήταν μέσα όταν είχε σερβίς η Βαλεφόλια. Ήταν ένας μόνιμος στόχος του αντίπαλου σερβίς και η αλήθεια είναι ότι άντεξε, έβγαλε υποδοχές, πάλεψε σε δύσκολες άμυνες και σκούπισε κάθε γωνιά του τάραφλεξ με αποτέλεσμα να ξεσπάσει κάποια στιγμή πάνω σε μια διαφημιστική πινακίδα. Μια από τις στιγμές που φαίνεται το πάθος, η θέληση αλλά και η απογοήτευση καθώς όλη αυτή η προσπάθεια δεν έφερε καρπούς. Ωστόσο η Αντωνακάκη πραγματοποίησε μια σπουδαία εμφάνιση που σε άλλες συνθήκες θα την έκανε υποψήφια για MVP.
Τόσο κοντά και τόσο μακριά, λοιπόν. Ένας τίτλος είναι πάντα τίτλος και μένει στην ιστορία και τα βιβλία. Παρόλα αυτά η προσπάθεια που έκαναν άπαντες στον Παναθηναϊκό, από τον πρόεδρο, τον προπονητή και τις αθλήτριες μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο του σταφ δεν μπορεί να περάσει στα ψιλά. Και ίσως αυτό να ήταν και ο λόγος που ο κόσμος έδωσε ρεσιτάλ κερκίδας. Η συσπείρωση που υπήρξε στην κερκίδα, το πάθος και η στήριξη ήταν ανεπανάληπτη όπως και ο σεβασμός στο φινάλε. Σεβασμός προς την ίδια την ομάδα και για όλη αυτή την κατάθεση ψυχής αλλά και σεβασμός προς τις νικήτριες που στο τέλος χειροκροτήθηκαν. Δεν είναι απλή υπόθεση να χάνει κανείς ευρωπαϊκό τίτλο στην έδρα του και να βλέπει τον αντίπαλο να σηκώνει το τρόπαιο μπροστά στα μάτια του. Οι φίλοι του Παναθηναϊκού δέχτηκαν το αποτέλεσμα με μεγάλη αξιοπρέπεια κάνοντας σαφές ότι αυτή την ομάδα την έχουν στην καρδιά τους.
ΥΓ: Πέννυ Ρόγκα οε οε οε… Μπορεί να μη σήκωσε το τρόπαιο η αρχηγός του Παναθηναϊκού αλλά το σενάριο της ζωής της είναι φτιαγμένο για ταινία και αξίζει να μείνει στην ιστορία του συλλόγου και του ελληνικού βόλεϊ με πολύ λαμπρά γράμματα.
