Θα πρέπει να πάμε πίσω στο 2009-2010 για να ξαναβρούμε μια αξιόλογη πορεία στο Champions League. Μάλιστα σε μία εποχή που το άθλημα έφερνε τεράστιους παίκτες στα ελληνικά γήπεδα και οι εκπρόσωποι μας στη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή διοργάνωση ήταν δύο. Ο τότε πρωταθλητής Ολυμπιακός και ο φιναλίστ του προηγούμενου CEV Cup Παναθηναϊκός είχαν βρεθεί στους ομίλους του Champions League το οποίο ήταν ωστόσο αρκετά διαφορετικό.
Ήταν μια σεζόν όπου ο Ολυμπιακός έφτασε ένα βήμα πριν το Final 4 του Λοντζ σε μια περίοδο που ο διοργανωτής πήγαινε απευθείας στο Final 4 και έμεναν τρεις θέσεις ανοιχτές για τις υπόλοιπες ομάδες. Τα Final 4 επιστρέφουν φέτος αφήνοντας πίσω τα άχρωμα Super Finals και ο Ολυμπιακός, όπως και τότε, έχει ως πρόκληση να περάσει έναν δύσκολο γύρο ακόμα για να φτάσει ως εκεί. Στον αθλητισμό και συγκεκριμένα στο βόλεϊ τίποτα δε γίνεται τυχαία και σίγουρα ο Γκαρντίνι και οι παίκτες του έφτασαν άξια ως εδώ. Όταν, μάλιστα, μια ομάδα κάνει τόσο πολλές υπερβάσεις και κερδίζει δύσκολους αντιπάλους σε αυτή τη διαδρομή αρχίζει να μη φοβάται ούτε μεγαθήρια όπως η Γιαστρέμπσκι.
Ενδεχομένως αυτό να είναι το μεγαλύτερο κέρδος του Ολυμπιακού στη φετινή του ευρωπαϊκή πορεία, το ότι κέρδισε ομάδες όπως η Μόντσα και η Φενέρμπαχτσε και έδειξε πως έχει τη δυνατότητα να κάνει υπερβάσεις χωρίς να φαντάζουν αδύνατες. Ασχέτως με το ελληνικό πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη έχει εμφανιστεί απόλυτα διαβασμένος σε όλα τα παιχνίδια του. Αυτό, όμως, δε θα ήταν αρκετό αν δεν έπαιρνε το 100% από τους παίκτες του. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ακόμα και στις ήττες του ο Ολυμπιακός πήρε σετ αλλά και βαθμό. Τόσο στη Μόντσα όσο και στο Ρέντη απέναντι στη Φενέρ έχασε με 3-2 κάνοντας τις ήττες του ανώδυνες.
Θα ήταν δύσκολο να βρει κανείς έναν πρωταγωνιστή σε όλη τη διαδρομή αφού ο Ατανασίεβιτς έκανε πολύ καλά παιχνίδια, ο Πέριν εντυπωσίασε με τη σταθερότητά του ενώ ο Τράβιτσα ήταν φανερό ότι είναι παίκτης αυτού του επιπέδου. Σίγουρα η συνολική εικόνα συμπαρέσυρε και τους Έλληνες όπως ο Κουμεντάκης και ο απόλυτα βελτιωμένος Τζιάβρας. Παρόλα αυτά ίσως το μεγαλύτερο βαρόμετρο να είναι ο Τζούριτς. Ο κεντρικός του Ολυμπιακού άλλαξε πολλές φορές τις ισορροπίες στα παιχνίδια της ομάδας του. Μπορεί να εμφάνισε κάποιους τραυματισμούς αλλά η συνολική του εικόνα μοιάζει σαν να περνάει δεύτερη νεότητα. Η παρουσία του στη μπροστά ζώνη είναι επιβλητική και επειδή η ποιότητα αλλά και η εξυπνάδα δεν έπαψαν ποτέ καταφέρνει να δίνει βοήθειες με κάθε τρόπο και σε κάθε περίπτωση, είτε με σερβίς είτε με άμυνες που δύσκολα θα έβγαζε κεντρικός στο μέγεθός του είτε ακόμα και όταν χρειάζεται να μετατραπεί σε διαγώνιος.
Ο Ολυμπιακός είναι πλήρης και διαθέτει παίκτες που δεν είναι πρωτάρηδες σε αυτό το επίπεδο. Ακόμα και οι πρωτάρηδες του ρόστερ, όμως, έχουν μεγαλώσει σε αυτή τη διαδρομή και έχουν ωριμάσει απότομα. Αυτό είναι δουλειά του Γκαρντίνι αφού δεν κατάφερε να προετοιμάσει την ομάδα σωστά στο αγωνιστικό κομμάτι όλων των παιχνιδιών αλλά και στην ετοιμότητα του μυαλού τους. Και όταν μια ομάδα φτάνει μέχρι αυτό το σημείο δεν μπορεί κανείς να την εμποδίσει να ονειρεύεται για ακόμα ένα βήμα.
