Σχολιάζοντας τον αγώνα με τον Ούγκο Γκαστόν για τον πρώτο γύρο του Wimbledon είπε: «Ήταν μια καλή εμφάνιση. Ξεκίνησα μην ξέροντας πώς θα προσπαθήσει να παίξει ο αντίπαλός μου και πώς θα προσπαθήσει να εφαρμόσει την τακτική του. Είμαι, όμως, ευχαριστημένος με το πόσο σταθερός και επίμονος έμεινα στο στόχο αυτόν που είχα να βρω λύσεις με το παιχνίδι του Γκαστόν. Έχει ένα ιδιόρρυθμο παιχνίδι, μπορεί να κάνει οτιδήποτε. Τον είχα διαβάσει καλά απ' την αρχή του ματς και ήρθα με καλές λύσεις όποτε χρειάστηκε».
Στη συνέχεια μίλησε για τις αρκετές προωθήσεις του στο φιλέ: «Το παιχνίδι μου ανήκει στο φιλέ, δεν είναι κάτι το οποίο προσπαθώ πάρα πολύ. Από μικρή ηλικία πάντα πήγαινα φιλέ, ήταν ένα μέρος του παιχνιδιού μου το οποίο το είχα πάντα μέσα στο DNA μου ως παίκτης. Απλώς πολλές φορές το tour σε κάνει να στέκεσαι λίγο πιο πίσω. Πλέον οι παίκτες έχουν την τάση να στέκονται στην baseline, να προσπαθούν να τελειώνουν τους πόντους από εκεί. Όποτε έχω τη δυνατότητα και οι μπάλες είναι ρηχές, ανεβαίνω. Πλέον στο tour δεν είναι πολλές οι φορές που βλέπεις μπάλες ρηχές, γιατί όλοι έχουν γίνει πιο δυνατοί, το παιχνίδι έχει γίνει πιο physical. Έτσι, αυτές οι πιθανότητες είναι μικρότερες, αλλά πάντα φυσικά και με τη σωστή δουλειά και τις προπονήσεις, η ψυχολογία του να μπεις μπροστά είναι ανοιχτή. Το θέμα είναι αν ψυχολογικά νιώθεις εσύ έτοιμος να το κάνεις και πόσο πολύ το έχεις εξασκήσει».
«Δεν έβλεπα φως στο τούνελ»
Ο Στέφανος έπαιξε χθες σε ένα από τα μικρά courts του Wimbledon, αλλά δεν παραπονιέται: «Αυτή τη στιγμή καταλαβαίνω ότι δεν θα με βάλουν ούτε στο κεντρικό, ούτε στο Court 1, oύτε στο Court 2 - ποια είναι τα άλλα, τα έχω ξεχάσει. Να πω την αλήθεια, όλα αυτά ξεκίνησαν με τον τραυματισμό μου στη μέση, αν δεν είχε συμβεί αυτό μπορεί να ήμουν σε μια τελείως διαφορετική κατάταξη τώρα. Δεν θέλω να μιλήσω πάρα πολύ για αυτό, να πω ότι επειδή συνέβη είμαι εκεί που είμαι, αλλά αυτό ψυχολογικά με επηρέασε πάρα πολύ. Το να είσαι έξι με επτά μήνες εκτός γηπέδων είναι βαρύ. Πέρυσι εγκατέλειψα την πρεμιέρα μου στο Wimbledon και μετά αγωνίστηκα στο US Open, αλλά δεν είχα βρει καθόλου ρυθμό, δεν έπαιξα σε τουρνουά εκείνη την περίοδο. Είχα χάσει τελείως το ρυθμό μου. Έπαιζα έναν αγώνα και την επόμενη μέρα δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι λόγω του πόνου στη μέση. Άρχισα να σκέφτομαι το τένις τελείως διαφορετικά από ό,τι πριν. Και πλέον ήταν όλα... survival για μένα. Δεν έβλεπα φως στο τούνελ, δεν έβλεπα καν το Top 10. Γιατί για να είσαι το Top 10 πρέπει να είσαι συνέχεια εκεί πέρα, να πηγαίνεις βαθιά σε τουρνουά, να παίζεις ενάντια στους καλύτερους παίκτες στον κόσμο και κάποιες φορές να κερδίζεις, αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθείς εκεί. Κατά συνέπεια, το mindset σιγά σιγά άρχισε να περιστρέφεται προς την άλλη μεριά».
Όσο για τον μεγάλο αγώνα με τον Νόβακ Τζόκοβιτς; «Είναι μεγάλη τιμή το να μπορώ να είμαι από την άλλη πλευρά του φιλέ. Βεβαίως, είμαι ένας αγωνιστής και μαχητής και θέλω να μην βγω απλώς εκεί έξω και να βάλω πολλή έμφαση στο ποιος είναι ο αντίπαλός μου. Δεν είναι αυτό που θέλω να κάνω. Έχοντας μεγαλώσει σε μια μικρή χώρα, χωρίς ιστορία στο τένις, φιλοδοξώ να δείξω στα μικρά παιδιά και στον κόσμο ότι θέλω να δώσω το καλύτερό μου εαυτό, να τα δώσω όλα ενάντια στους καλύτερους παίκτες στον κόσμο και να παίξω σαν Έλληνας μαχητής, σαν Έλληνας πολεμιστής».
Στέφανος και Νόλε θα αναμετρηθούν αύριο (1/7, μετά τις 19.30) στο Centre Court του Wimbledon.
