«Ήμουν πάντα πιο συνηθισμένος στην έκθεση λόγω του αθλητισμού, αλλά όχι στην προσωπική μου ζωή», είπε αρχικα για τα φώτα της δημοσιότητας ο θρυλικός Ισπανός. «Οι άνθρωποι γύρω μου υπέφεραν περισσότερο μέχρι να το συνηθίσουν. Αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που ποτέ δεν είχα δεχθεί να κάνω κάτι τέτοιο μέχρι το τελευταίο κομμάτι της καριέρας μου».
Σχετικά με το ντοκιμαντέρ, ανέφερε ότι δεν παρουσιάζονται μόνο οι καλές πτυχές της καριέρας του. «Ήξερα πολύ καλά τι έλεγα, γιατί αλλιώς ποιο το νόημα; Αν πρόκειται να πεις κάτι που δεν είναι αληθινό, τότε η ιστορία μου έχει ήδη ειπωθεί. Ο κόσμος την έβλεπε κάθε εβδομάδα στα τουρνουά για 20 χρόνια. Δεν θα είχε νόημα να κάνουμε μία ιστορία μόνο για την επιτυχία και την καριέρα μου. Έπρεπε να ειπωθούν και άλλα πράγματα».
Οι τραυματισμοί, βέβαια, είχαν βασικό ρόλο στην πορεία του στα γήπεδα. «Είχα προβλήματα σε πολλά μέρη του σώματός μου, αλλά πιστεύω πως όλα ξεκινούν από το πόδι. Η λύση που μου επέτρεψε να συνεχίσω να παίζω ήταν οι ειδικοί πάτοι, αλλά αυτό απορρύθμισε ολόκληρο το υπόλοιπο σώμα μου. Από εκεί ξεκίνησαν όλα τα προβλήματα».
Και πρόσθεσε: «Υπήρχε μία πολύ λεπτή γραμμή ανάμεσα στο σωστό και το λάθος. Ζούσα με μόνιμο πόνο. Υπήρχαν μέρες που διαφωνούσα με τον φυσιοθεραπευτή μου για το αν έπρεπε να πάρω αντιφλεγμονώδη ή όχι. Στο τέλος άρχισα να αποφασίζω μόνος μου πότε και πόσα θα πάρω. Ήξερα ότι ήταν επιβλαβές για το σώμα μου. Όπως είπα και στο ντοκιμαντέρ, έχω δύο διατρήσεις στο έντερό μου από τα τόσα αντιφλεγμονώδη. Αλλά αν δεν το έκανα, η καριέρα μου θα ήταν τελείως διαφορετική».
Μίλησε και για τη σοβαρή ψυχολογική κρίση που πέρασε το 2015, λόγω της οποίας ζήτησε τη βοήθεια ειδικού: «Υπήρξε μία περίοδος που κράτησε περίπου έναν χρόνο, όπου δεν μπορούσα να ελέγξω πράγματα που έλεγχα όλη μου τη ζωή. Πάντα πίστευα ότι μπορούσα να λύνω τα προβλήματά μου μόνος μου. Αλλά έφτασα σε σημείο που δεν ήταν μόνο το τένις. Έφτασα στο σημείο να πρέπει να κυκλοφορώ με ένα μπουκάλι νερό γιατί αλλιώς πνιγόμουν με το ίδιο μου το σάλιο. Τότε είπα: “Έχω πρόβλημα, πρέπει να απευθυνθώ σε ειδικούς. Πήγα σε μία ψυχολόγο και μου είπε πράγματα που ήδη γνώριζα. Ήμουν απολύτως λογικός, αλλά σκεφτόμουν: “Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό σε μένα;”. Ήταν όμως πραγματικότητα. Χρειαζόμουν άλλου είδους βοήθεια. Έτσι πήγα σε ψυχίατρο. Μου έδωσαν φαρμακευτική αγωγή και με τους μήνες άρχισα να βελτιώνομαι».
