Η ήττα στη Μασσαλία δεν είναι καταδικαστική. Απλά αυξάνει τις πιθανότητες στη Μαρσέιγ που έτσι κι αλλιώς ήταν φαβορί. Ο ΠΑΟΚ ψάχνει αρχικά τη νίκη.
Κάποιος ουδέτερος παρατηρητής θα πει πως η Μαρσέιγ είναι καλύτερη ποιοτικά, τεχνικά, αθλητικά και θα έχει δίκιο. Που μπορεί να ποντάρει ο ΠΑΟΚ σε αυτή τη σειρά; Προφανώς σε ένα πράγμα που έχει περίσσευμα αυτή η ομάδα. Στη πνευματική της ισορροπία.
Οι πιθανότητες δεν είναι πολλές αλλά στο ποδόσφαιρο πολλές φορές αυτές έχουν εκμηδενιστεί. Μία – δύο στιγμές είναι ικανές να αλλάξουν τα δεδομένα.
Η Τούμπα θα βράζει. Τα όσα έκαναν οι Γάλλοι εκεί, το μόνο που κατάφεραν είναι να ενεργοποιήσουν τον κόσμο του ΠΑΟΚ. Αυτή η συνεργασία τοπικών φορέων, αστυνομίας και οπαδών για να κάνουν τη ζωή των ΠΑΟΚτσήδων μαρτυρική, δεν ήταν ότι πιο έξυπνο.
Από την πλευρά μας βέβαια, εννοείται πως η Τούμπα πρέπει να λειτουργήσει υπέρ της ομάδας και όχι κατά της. Εννοώ πως οι ακρότητες προφανώς και δεν έχουν θέση. Αυτό που πρέπει να απασχολεί όποιον πάει στο γήπεδο, είναι μόνο το πως η αποστολή της Μαρσέιγ θα αισθανθεί άβολα και θα λειτουργήσει φοβικά. Όχι να βρει πάτημα για να το γυρίσει υπέρ της.
Το έχουν στο DNA τους άλλωστε. Αν δει κανείς πως έγιναν φέτος τα επεισόδια με τη Νις, ένα κόρνερ ήταν αρκετό. Ο Παγιέ στο έδαφος από αντικείμενο, όλη η ομάδα στη κερκίδα των οπαδών της Νις με χειρονομίες και μπινελίκια, μπούκαραν οι οπαδοί της Νις και κάπου εκεί η δουλειά έγινε. Θέλει τρόπο για το πως θα ασκηθεί πίεση στη Μαρσέιγ.
Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Λουτσέσκου έκανε την επιθετική δήλωση μετά το παιχνίδι. Ακόμη να μάθει η ελληνική κοινή γνώμη αλλά και τα ΜΜΕ, τον Ρουμάνο. Ο Λουτσέσκου ξέρει. Αρχικά, ξέρει πως για να περάσει πρέπει η Τούμπα να παίξει ρόλο υπέρ του, προφανώς και κατά των Γάλλων. Δεύτερον, πρέπει να δημιουργηθεί ο φόβος στο γκρουπ της Μαρσέιγ, ένα «που πάμε τώρα»; Η Τούμπα έχει το εξής καλό όταν λειτουργεί σωστά και ο Ράζβαν το ξέρει καλά αυτό. Είναι ικανή να αλλάξει έναν αντίπαλο ποδοσφαιριστή από την ώρα που θα βγει για ζέσταμα, μέχρι την ώρα που θα κατευθυνθεί στα αποδυτήρια πριν την έναρξη του αγώνα. Σε αυτό το διάστημα, να γίνει άλλος άνθρωπος. Να σκεφτεί πως θα ήταν πολύ καλύτερα για αυτόν, να βρίσκεται σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του πλανήτη πλην εμπόλεμων ζωνών. Να μειώσει δραματικά τα επίπεδα αυτοπεποίθησης.
Ο Ράζβαν ξέρει πως για να περάσει ο ΠΑΟΚ χρειάζεται τα πάντα υπέρ του. Και ουσιαστικά λέει στον κόσμο του ΠΑΟΚ «Παιδιά, πάμε να το πάρουμε όλοι μαζί, γιατί απλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος».
Προσωπικά, εγώ θέλω έναν προπονητή που σκέφτεται έτσι. Κινείται στα όρια, δεν λέει κάτι παράλογο, ξέχωρα αν στον υποκριτικό κόσμο του σήμερα δεν θεωρείται πολιτικά ορθό. Έχει πλάκα που οι… προηγμένοι Γάλλοι θίχτηκαν, έχοντας συμβιβαστεί στην ιδέα πως η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη τους, είναι ένα άνδρο ανομίας.
Σε πρώτη φάση, για να το κλείσουμε, η τοποθέτηση του Ράζβαν ήταν ΕΝΑΣ από τους λόγους που άνοιξε η κουβέντα για την μη έλευση οπαδών της Μαρσέιγ στη Τούμπα. Την επομένη άρχισαν να αναβάλουν τις εκδρομές τους, σήμερα επιβεβαιώθηκε και αυτό που νιώσαμε όλοι από την αρχή. Πως η Τούμπα θα είναι όλη δική του.
Στα υπόλοιπα της ομάδας, τοποθετήθηκε ο Ζοσέ Μπότο στην τηλεόραση του ΟΠΕΝ και μέσα σε όλα, είπε πως έχει συμφωνήσει με τον Άντρε και για την επόμενη σεζόν.
Αυτό που προσωπικά πιστεύω για τον Άντρε, είναι πως σίγουρα μπορεί να βοηθήσει αλλά το βασικότερο, μετά τα όσα έχει πετύχει στον ΠΑΟΚ, ο ίδιος είναι αυτός που θα ορίσει το πως και το πότε θα σταματήσει. Έχει αποκτήσει αυτό το δικαίωμα γιατί πρόκειται για ένα παιδί που ήρθε τζάμπα όταν ήταν αμούστακο, έφερε λεφτά στο κλαμπ σε μία περίοδο που καιγότανε για αυτά, επέστρεψε και κατέκτησε πέντε συν έναν τίτλους, δηλαδή τους μισούς της ιστορίας της ομάδας, άρα έχει το δικαίωμα της επιλογής από τη στιγμή μάλιστα που το οικονομικό είναι δευτερεύον.
Υπάρχουν βέβαια και πρακτικοί ποδοσφαιρικοί λόγοι, αφού είναι άλλο να ψάχνεις δύο αριστερά μπακ και άλλο ένα.
Είχα και αγωνιστική, με τον Άρη να κάνει μεγάλο διπλό στο ΟΑΚΑ και τον ΠΑΣ να μη χάνει για ακόμη μία φορά. Η μεγαλύτερη νίκη του Άρη βέβαια δεν είναι το τρίποντο, αλλά το γεγονός πως η κοινή γνώμη συνειδητοποιεί σιγά – σιγά, πως ποδοσφαιρικά δεν είναι η 5η ομάδα του πρωταθλήματος, αλλά βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με την ΑΕΚ και τον ΠΑΟ.
Ο Παναθηναϊκός την πάτησε όπως όλοι απέναντι στα Γιάννενα. Όταν έχεις το μομέντουμ σου και δεν σκοράρεις, είναι σα να φορτίζεις το παρεάκι του Κάργα το οποίο αντιδρά άψογα στις κακουχίες. Το 0-0 ήταν νομοτελειακό.
Επειδή αρκετή κουβέντα γίνεται για την κόκκινη του Χουάνκαρ, από τη στιγμή που ήταν ξένος θα την έδινε. Αν ήταν Έλληνας και ήξερε τον Περέα, δεν υπήρχε περίπτωση να τη βγάλει. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως από τον ξένο διαιτητή υπήρχε δόλος. Ας σταματήσουμε να είμαστε γραφικοί σε αυτόν τον τόπο.
ΥΓ Σήμερα συμπληρώνονται 96 χρόνια ιστορίας του ΠΑΟΚ. Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν. Όπου και να ανατρέξω, εμφανίζεται. Όπου και να γυρίσω το κεφάλι μου, είναι εκεί. Φίλοι, κουμπάροι, ταξίδια, εικόνες, στιγμές, παντού.
Ο ΠΑΟΚ είναι ένας σύλλογος που έχει πετύχει πολλά και αξίζει σεβασμού. Όμως είναι σαφές, πως πλην των οικείων του, δύσκολα θα τον λάβει. Και αυτό γιατί έχει στηθεί ένας επικοινωνιακός άξονας που αποσκοπεί στη φθορά του, όπως και των ανθρώπων του.
Τρανό παράδειγμα το τελευταίο. Στα ΜΜΕ του Μαρινάκη, συν το Πρώτο Θέμα, γράφτηκε πως ο Ιβάν τροφοδοτεί Ρώσους αυτονομιστές. Αποδείχτηκε λίγες ώρες μετά, πως οι Έλληνες της Ρωσίας των οποίων ηγείται ο Ιβάν, έστελναν ανθρωπιστική βοήθεια στους κατοίκους της Μαριούπολης.
Αυτή η αλητεία δεν θα σταματήσει ποτέ. Γιατί δεν υπάρχουν θεσμοί να τη σταματήσουν. Αντιθέτως, υπάρχουν θεσμοί ακόμη και μέσα στη Θεσσαλονίκη, που κάνουν δουλίτσες με αυτόν τον άξονα.
Σε αυτή την εποχή λοιπόν, ας είμαστε όλοι πολύ υποψιασμένοι. Γιατί στα 96 του χρόνια, είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ, πως ο ΠΑΟΚ έχει να αντιμετωπίσει ό,τι πιο σάπιο έχει αυτή η χώρα.
