Κανένας άλλος σύλλογος πανευρωπαϊκά δεν πέτυχε τόσα λίγα κερδίζοντας τόσο πολλά λεφτά. Κοντά στα 500 εκατομμύρια. Μισό δις. Κι όμως, ενώ ο απλός κόσμος του, αυτός που μετράει, βράζει με την έλλειψη μιας διάκρισης, τα βάζουν με την… ρέντα των άλλων που δεν έχει κι ο άτυχος Ολυμπιακός. Απίθανα πράγματα…
Παταγώδης αποτυχία. Δύσκολα εξηγείται. Ακόμη δυσκολότερα δικαιολογείται. Ειδικά όταν επί σειρά ετών, μόνο απολαμβάνεις δικαιώματα. Ευκολίες πάσης φύσεως εντός συνόρων, οι οποίες σε οδηγούν στη μόνιμη κλεισμένη θέση σε διοργανώσεις της UEFA.
Από εκεί γεμίζεις ταμεία, χρήματα απ’ τα οποία επενδύεις ένα μέρος και διαφημίζεις πως δίνεις απ’ την τσέπη σου. Πηγαίνεις συνέχεια κάπου, όπου καλά-καλά δεν ξέρουν το όνομά σου. Σε κοιτούν να περνούν δίπλα τους και απαξιούν να σε κοιτάξουν. Ξέρουν πως όπως ήρθες θα φύγεις. Η ευρωπαϊκή ζωή του Ολυμπιακού, μέσα σε πρόχειρη περιγραφή.
Τι φταίει για όλα αυτά; Η… τύχη! Το αφήγημα του Απριλίου 2022, ήρθε να θυμίσει τα παλαιότερα. Κάθε χρονιά που οι ίδιοι απλά κάνουν αυτό που ξέρουν στην Ευρώπη, να αποτυγχάνουν. Κάθε φορά που μια άλλη Ελληνική ομάδα με εμφανώς λιγότερα έσοδα, τους βάζει τα γυαλιά και τους «ξεβρακώνει» στη φίλαθλη κοινή γνώμη. Ανατρέχουν στις ίδιες δικαιολογίες.
Αντί να κοιτάξουν να μεγαλώσουν, να ψηλώσουν εκμεταλλευόμενοι τα ασταμάτητα οικονομικά κέρδη, γίνονται έρμαιο στα χέρια της κάθε Λουντογκόρετς. Τους κάνει πλάκα η Αταλάντα στο διάστημα των χιλίων προβλημάτων της, παίζοντας χωρίς φορ και με απίστευτες απουσίες. Αλλά είπαμε, η ατυχία τους φταίει που δεν πέρασαν. Μαζί με τη διαιτησία.
Έτσι τουλάχιστον τα περιγράφουν τα Μέσα του Μαρινάκη ή οι δημοσιογράφοι του Ολυμπιακού που παίρνουν θέση. Σε ένα μπαράζ δημοσιευμάτων που επιχειρούν να μειώσουν την επιτυχία του ΠΑΟΚ να είναι στην 8αδα. Που μετέτρεψαν σε κατηγορίες εναντίον τους, ακόμα και ενέδρες θανάτου σαν αυτές που βίωσε ο λαός του ΠΑΟΚ στη Μασσαλία. Που βγήκε από τη ζούγκλα με ένα αποτέλεσμα που τον αφήνει ζωντανό και το χρεώνουν στην τύχη. Τόση μικροπρέπεια που έχει όμως εξήγηση: 27 χρόνια ανομβρίας και ποδοσφαιρικής ξεφτίλας είναι αυτά…
Απορούν οι πάντες στην Ευρώπη πώς γίνεται να κατακτά τόσα εδώ και δεκαετίες μια ομάδα, παρότι οι αντίπαλοί της είναι αυτοί που αφήνουν το σημάδι τους στην Ευρώπη. Ένα ατελείωτο ρεζιλίκι που καθρεφτίζεται στην αντιμετώπιση των πραγμάτων. Συμβαίνει και τώρα που βλέπουν απ’ τον καναπέ τους τον ΠΑΟΚ να αγωνίζεται και να προσπαθεί να πάρει ακόμη μια τεράστια πρόκριση βάζοντας πλώρη για τελικό. Ναι για τελικό. Τρία ματς απέχει…
Μειώνουν τη διοργάνωση, λες και έχουν πιστέψει τον Καρεμπέ που τους στέλνει κάθε χρόνο σε τελικούς. Μειώνουν τις αντιπάλους, λες κι αυτοί δεν έπαιξαν με τη χειρότερη Φενερμπαχτσέ όλων των εποχών. Θέλουν να κατεβάσουν τους υπόλοιπους στο δικό τους επίπεδο, που είναι χαμηλότατο. Διότι αντιλαμβάνονται πως δεν έχουν την ικανότητα να παραδειγματιστούν και να ακολουθήσουν τα επιτεύγματα των άλλων Ελληνικών ομάδων κατά καιρούς. Στην προκειμένη περίπτωση του ΠΑΟΚ.
Μια μόνιμη καραμέλα δικαιολογίας. Χωρίς να έχουν το σθένος και την απαιτούμενη μαγκιά να παραδεχτούν το αυτονόητο. Να αναγνωρίσουν την προσπάθεια, τους κόπους, τον ιδρώτα και τη δουλειά των υπολοίπων. Θίγονται, ενοχλούνται, ζηλεύουν. Τους τρώει το σαράκι γιατί οι άλλοι μπορούν κι αυτοί όχι.
Χρόνια τώρα απάντηση δεν έχουν. Ούτε θα βρουν. Είναι ζήτημα (αν)ικανότητας. Όσο την Ευρώπη την βλέπουν ως βιτρίνα για να πουλήσουν το «εμπόρευμά» τους (ποδοσφαιριστές), τότε εκεί θα σταματά η «επιτυχία» τους. Σε κάποια ακριβή πώληση.
Για αγωνιστικές επιτυχίες, ας αφήσουν τους υπόλοιπους που ξέρουν να τις πετυχαίνουν κιόλας. Όχι στα λόγια και στις Αυγουστιάτικες δηλώσεις. Αλλά στην πράξη, στο χορτάρι. Εκεί που μετρά.
Καιρός να μαζευτεί το δηλητήριο της εμπάθειας και της ζήλειας. Οι δικαιολογίες νηπιαγωγείου και οι μεταφυσικές εξηγήσεις γιατί οι άλλοι μπορούν και οι ίδιοι… τρώνε τα μούτρα τους τρεις και λίγο.
Η UEFA τους πριμοδότησε κοντά τρεις δεκαετίες τώρα, λεφτά με ουρά. Αν τα επένδυαν σε παίκτες, τεχνογνωσία, δουλειά και όχι διαφήμιση, ίσως να πετύχαιναν κάτι εκτός συνόρων. Εκεί που οι «16» του Europa League, είναι το ταβάνι τους. Μετά από 500 εκ. έσοδα στο βάθος των επί σειρά ετών επιτυχιών εντός συνόρων. Όπως ήρθαν αυτές.
Μέχρι να αντιληφθούν τα δεδομένα, θα αναλύουν την τύχη και την ατυχία. Όπως έκαναν επί δεκαετίες με τον Παναθηναϊκό και τις αμέτρητες επιτυχίες του παρότι ερχόταν… δεύτερος στην Ελλάδα με τις γνωστές μεθόδους.
Ως τότε τα γνωστά Μέσα θα «ενημερώνουν» για τους… κακούς οπαδούς του ΠΑΟΚ και την καλή Γαλλική αστυνομία που τους άφησε στο έλεος του Θεού. Ανθελληνικό μένος σε κάθε έκφανση της ύπαρξής τους. Απλά και μόνο για να δικαιολογήσουν την ανυπαρξία τους και το διαρκές ρεζιλίκι τους. Επί 27 χρόνια. Και συνεχίζεται…
