Είναι αυτό που λένε… «μάζευε κι ας είναι και ρόγες». Στη φάση που «κατάφερε» να φτάσει με το καλημέρα ο Παναθηναϊκός δεν τον παίρνει να σκέφτεται τίποτα άλλο πέρα από τις νίκες. Εξυπακούεται ότι με εμφανίσεις σαν αυτή κόντρα στον Απόλλωνα μόνο σίγουρα δεν θα είναι τα τρίποντα, πλην όμως αυτό που μετράει είναι ότι η δουλειά έγινε και πάμε παρακάτω.
Ζορίστηκε λοιπόν ο Παναθηναϊκός κόντρα στην Ελαφρά Ταξιαρχία, ωστόσο πήρε τρεις πολύτιμους βαθμούς και με αυτό το σύντομο 2/2 αναπνέει σαφώς καλύτερα σε σχέση με το «πνίξιμο» που είχε από το 0/5 του ξεκινήματος. Αν πάρει το Σάββατο και τον Ατρόμητο θα έχει καταφέρει να γυρίσει αρκετά το χαρτί και από εκεί που το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ της Ευρώπης έμοιαζε με… θαύμα, θα ξαναγίνει αρκετά πιθανό. Τι φτάσαμε να συζητάμε Θεέ μου αλλά δεν είναι της παρούσης και το έχουμε εξαντλήσει. Μαζί με την υπομονή…
Ο Χατζηγιοβάννης κέρδισε το πέναλτι, έβαλε το γκολ και είχε μια πολύ καλή – κυρίως τακτικά – παρουσία, αλλά όταν τα λεφτά στο ΟΑΚΑ ήταν ο Μαουρίσιο. Ξεκάθαρα και από το… πουθενά ο Παναθηναϊκός έκανε μεταγραφάρα καθώς ο Βραζιλιάνος ΗΔΗ ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα. Και να σκεφτεί κανείς πως παρότι δεν είναι έτοιμος έχει φάει τρία 90άλεπτα στο κεφάλι, ενδεικτικό και του… προβλήματος. Όταν βρει μεγαλύτερη φρεσκάδα θα κάνει ακόμη μεγαλύτερα πράγματα αν και το γεγονός ότι και έτσι δεν τους βλέπει τους υπόλοιπους δείχνει και την τεράστια ποιότητά του.
Ήταν πολύ κακή η εικόνα του τριφυλλιού, σαφώς και δεν σε κολακεύει να τρώει κάρτα στο φινάλε για καθυστερήσεις ο Διούδης αλλά όταν μίλαγε για την ανάγκη του «έστω και 1-0» ο Μπόλονι αυτό το έργο έβλεπε μπροστά του. Αφήστε που και να θέλει δεν προλαβαίνει να διορθώσει από τη μια μέρα στην άλλη το πρόβλημα. Το θέμα είναι να βγεις ατσαλάκωτος και από το επόμενο παιχνίδι και στη διακοπή να προχωρήσει σε πιο καταλυτικές παρεμβάσεις ο κόουτς.
Ηδη πάντως η ομάδα δεν έχει καμία σχέση με το ξεκίνημα όχι απλά ως γενική εικόνα και αποτελέσματα αλλά και ως πρόσωπα. Τόσο ο Μπόλονι, όσο και ο Μαουρίσιο είναι σημείο αναφοράς σε αυτόν τον Παναθηναϊκό και «σχολείο» για όλους τους υπόλοιπους. Και με αυτά που κάνουν αλλά και με αυτά που λένε…
Βεβαίως αν είχε και την «μούντζα» του ξεκινήματος μπορεί και να κάναμε άλλη κουβέντα τώρα. Γιατί η γκέλα στο φινάλε έγινε και ήταν χοντρή, αλλά ευτυχώς η κεφαλιά του Λισγάρα δεν πήγε στα δίχτυα και αποφεύχθηκε κηδεία ανάλογη με του Βόλου.
ΥΓ: Τα λόγια είναι περιττά για τον Κουμπαράκη. Καταρχήν το πέναλτι που δόθηκε ΔΕΝ χρειαζόταν VAR. Mπροστά του έγινε και έπρεπε να το δώσει μόνος του. Αυτό όμως που σε βγάζει από τα ρούχα σου και δείχνει πως ο συγκεκριμένος ρέφερι χρειάζεται «ξεκούραση» είναι η αγκωνιά στον μικρό, επίσης μπροστά στα μάτια του. Γιατί δεν τον φώναξαν οι άλλοι δύο; Μάλλον θα είχαν έρθει τα… σουβλάκια.
