Δεν ξέρω αν λόγω γιορτών οι… κουραμπιέδες είχαν πέσει μπόλικοι στα στομάχια ή αν “ήπιαμε” κανένα ποτηράκι παραπάνω, αλλά Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός μάς πρόσφεραν ένα μέτριο ματς με ολίγη… από σούπα. Και ειδικά ο Ολυμπιακός.
Όμως:
Πήραν το ντέρμπι οι ερυθρόλευκοι; Μάλιστα…
Κέρδισαν τον αιώνιο αντίπαλο που τους κοίταξε στα μάτια και παραλίγο να τους κάνει τη ζημιά; Βεβαίως…
Άρπαξαν την ευκαιρία που τους έδωσε ο ΠΑΟΚ μετά την ήττα από τον Άρη και πλέον βρίσκονται μόνοι τους στην κορυφή; Φυσικά…
Μπορούν υπό προϋποθέσεις να ανοίξουν την ψαλίδα από τους νταμπλούχους την επόμενη Κυριακή που ο ΠΑΟΚ υποδέχεται στο μεγάλο ντέρμπι των Δικεφάλων την ΑΕΚ, ενώ η ομάδα του Μαρτίνς πάει στη Λαμία; Ενοείται…
Άρα, ποιο το ζήτημα; Σε πρώτη ανάγνωση, δεν υπάρχει θέμα, καθώς οι άλλοτε πρωταθλητές είναι μέσα σε όλους τους στόχους (πρωτάθλημα, Ευρώπη, κύπελλο με Καλαμάτα την Τετάρτη) και μάλιστα βλέπουν σιγά σιγά να επιστρέφουν οι τραυματίες, με τον Λάζαρο να κάνει την αρχή. Τον Λάζαρο -μιας και το έφερε η κουβέντα να το πούμε- που δείχνει στον προπονητή του ότι μπορεί να τον υπολογίζει, ότι έχει προσωπικότητα και πάτημα μέσα στο γήπεδο κι ότι ματς με ματς θα αρχίσει να κάνει… παιχνίδι.
Στο ποδόσφαιρο, όμως -όπως και στη ζωή-, τα καλύτερα μαθήματα και τα πιο χρήσιμα εφόδια έρχονται, καμιά φορά, είτε μέσα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις, είτε παρατηρώντας λίγο περισσότερο τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Για να μη το ζαλίζουμε άλλο, λοιπόν, ο Ολυμπιακός καθάρισε όπως έπρεπε με αυτό το κτήνος που λέγεται Ελ Αραμπί, αλλά μπάλα δεν έπαιξε.
Το πρώτο ημίχρονο δε, είναι τόσο κακοί οι Πειραιώτες που παρά το γεγονός ότι κερδίζουν 4-3 στις ευκαιρίες για γκολ το τριφύλλι, η ομάδα του Δώνη αφήνει πιο γλυκιά γεύση, στέκεται καλύτερα, βγαίνει πρώτη στη μπάλα με το μαχαίρι στα δόντια, κόβει σε χρόνο dt τον όποιο τσαμπουκά προσπαθεί να θυμηθεί ο Ολυμπιακός ότι έχει στο παιχνίδι του και με τα δαιμονισμένα του άκρα (Χατζηγιοβάνης και Γιόχανσον) έχει κάνει άνω-κάτω τους ερυθρόλευκους που έδειχναν ψυχολογικά και πνευματικά τόσο ανέτοιμοι, όσο έτοιμος σωματικά είμαι εγώ για να γίνω αστροναύτης.
Ο Δώνης αιφνιδίασε τον Μαρτίνς στο πρώτο μέρος με το πολεμικό πνεύμα που κατέβασε την ομάδα του. Έδειξε ότι είχε δουλέψει πάνω σε αυτό το κομμάτι, όπως άλλωστε και στα υπόλοιπα ντέρμπι του πρωταθλήματος. Επομένως, δεν είναι εύκολο να καταλάβουμε για ποιο λόγο οι γηπεδούχοι έμοιαζαν σα να πιάστηκαν στον ύπνο.
Το ακόμα χειρότερο για τον Πορτογάλο τεχνικό, η απουσία Βαλμπουενά (μόνο στο πρώτο 45λεπτο) και του Ποντένσε, ο οποίος έκανε το χειρότερο παιχνίδι του με τον Έφηβο στο στήθος. Τόσο κακό ματς, που στο δεύτερο ημίχρονο έδωσε τη θέση του στον Λάζαρο. Όσο για τον Μπενζιά που αντικατέστησε τον Μασούρα, έκανε άλλο ένα μέτριο παιχνίδι και οι μόνες βοήθειες που έδωσε ήταν στην κάλυψη του χώρου.
Δηλαδή στο κλειδί της νίκης. Διότι ο Μαρτίνς μία σωστή κίνηση έκανε στα 90 λεπτά και αυτή δεν ήταν ούτε η είσοδος του Λάζαρου, ούτε η γρήγορη αλλαγή του κοντορεβυθούλη Ποντένσε, ούτε η μετατόπιση του Βαλμπουενά στα άκρα. Η αποφασιστική κίνηση που έγινε στη σκακιέρα, ήρθε με τη σέντρα του δεύτερου μέρους και αυτό είχε να κάνει με το ασφυκτικό και ανελέητο πρέσινγκ στα τέσσερα σημεία του γηπεδικού ορίζοντα.
Αυτή ήταν η αρχή του τέλους για τους παίκτες του Δώνη που λεπτό με λεπτό έδειχναν να εγκλωβίζονται από τα παρατεταμένα ανεβάσματα των αντιπάλων τους και να στριμώχνονται στα σχοινιά προσπαθώντας να αποκρούσουν τον βελτιωμένο Ολυμπιακό.
Πίεση στην πίεση, ξανά πίεση και η υποδειγματική πράσινη άμυνα του πρώτου μέρους έσπασε από αυτό το “τέρας από την Αφρική”, τον Ελ Αραμπί, που σύμφωνα με το συνδρομητικό κανάλι θα έβγαινε αλλαγή, καθώς μέχρι τότε δεν είχε απειλήσει ουσιαστικά τον Διούδη. Αυτή όμως είναι η διαφορά του σκόρερ από έναν οποιονδήποτε επιθετικό τύπου Γκερέρο.
Μια φάση, μια στιγμή, μια ανάσα και το "κλέβεις" το ματσάκι...
ΥΓ. Πόσο φάνηκε η απουσία του Γκιγιέρμε;
ΥΓ2. Η εκπληκτική δουλειά που είχε κάνει ο Δώνης με τά άκρα του, φάνηκε από τους "συγκρατημένους" Ομάρ και Τσιμίκα.
