Άγχος, αγωνία, σασπένς, ενθουσιασμός, απογοήτευση, όλα ζήτημα μερικών λεπτών. Η μεταγραφική περίοδος ολοκληρώνεται και τα συναισθήματα τρέχουν με ταχύτητα Formula 1. Αλλάζοντας διαρκώς, πολλές φορές για ζητήματα που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα των εξελίξεων.
Ποιος ή ποιοι θα έρθουν, αν θα έχουμε άλλες αποχωρήσεις, έμειναν πλέον λίγες μέρες. Η κριτική στο τέλος. Με τη συνολική εικόνα, η οποία ουσιαστικά θα διαμορφωθεί με τη δήλωση της ευρωπαϊκής λίστας. Οι στιγμές σαφώς είναι κρίσιμες και καθορίζουν την τελική δυναμική του ρόστερ σε σημαντικό βαθμό.
Ξέχωρα απ’ τα μεταγραφικά που είναι στο… 98% του loading, υπάρχει ένα στοιχείο διαφορετικό. Αξιοσημείωτο και συγκινητικό, όσο «βαριά» κι αν είναι η λέξη. Έχει να κάνει με τη συσπείρωση του κόσμου γύρω απ’ την ομάδα. Η οποία έχει επιτευχθεί ξανά. Επειδή στην ουσία ποτέ δεν χάνεται. Απλά ενδιάμεσα με τις διάφορες απογοητεύσεις του πρόσφατου παρελθόντος, έμπαινε το «δηλητήριο» του ψυχικού «αδειάσματος».
Οι Παναθηναϊκοί έχουν τεράστια «δίψα». «Τρέλα». «Ψύχωση». Πείτε το όπως θέλετε, μέσα θα είστε. Αυτό το συζητάμε πολλές φορές αρνητικά. Γιατί φέρνει πίεση. Φέρνει αντιδράσεις που είναι των άκρων. Υπερβολική χαρά για κάτι που ίσως δεν την αξίζει, υπερβολικό εκνευρισμό, θυμό, στεναχώρια, για κάτι που δεν χρειάζεται. Το συναισθηματικό τέντωμα, είναι η φουρτούνα που προκαλούν οι άνεμοι 16 ετών μακριά απ’ το πρωτάθλημα. Μετά έρχεται η υπερανάλυση, οι διαφωνίες, η εσωστρέφεια, χάνεται η μπάλα.
Ας σταθούμε όμως στην ελπίδα. Αυτή που δείχνει να έχει ο κόσμος. Ακόμη και σε δύσκολες στιγμές. Γιατί είναι υπερβολικά νωρίς για αυτή τη νέα προσπάθεια. Με τις πολλές αλλαγές στο ρόστερ, τον νέο προπονητή και συνολικά το «χτίσιμο» απ’ την αρχή που ξεκίνησε εδώ και δύο μήνες περίπου. Με την έναρξη της προετοιμασίας.
Έξι αγώνες προκριματικών, «τσίτωσαν» τα νεύρα των φιλάθλων. Με την αγωνία, το σασπένς, γιατί τα πάντα κρέμονταν σε μια κλωστή. Παρ’ όλα αυτά, ο κόσμος δεν γύρισε την πλάτη. Μέσα στο κατακαλόκαιρο κιόλας.
Πήγαν στα εντός έδρας ματς. Δε νίκησε σε κανένα ο Παναθηναϊκός. Στα δύο απ’ αυτά ακούστηκαν κάποιες αποδοκιμασίες στο τέλος. Προσοχή: Στο τέλος. Όχι όσο παιζόταν το ματς. Όχι όσο η ομάδα έδειχνε να μην πατά καλά. Εκεί υπήρχε σωστή αντιμετώπιση και στήριξη.
Για τα εκτός έδρας δεν χρειάζεται αναφορά. 2.000 στη Βουλγαρία εβδομάδα Δεκαπενταύγουστου. Παρουσία σε Ουγγαρία και Τσεχία. Αγωνιστικά, σε επίπεδο θεάματος, η ομάδα δεν τους αποζημίωσε. Λογικό μεν, επειδή η προσπάθεια είναι ακόμη στην αρχή, όμως είναι ένα γεγονός. Δεν έτρεξαν στο γήπεδο για να θαυμάσουν την μπαλάρα που απέδιδε ο Παναθηναϊκός στα προκριματικά. Κάθε άλλο. Έσπευσαν για να τον βλέπουν να δυσκολεύεται, να υποφέρει και στο τέλος να μένει όρθιος με κόπο και αγωνία. Τα κατάφερε όμως κι αυτό ήταν μια επιβράβευση του κόσμου.
Τώρα, πριν τελειώσουν οι μεταγραφές, η πρεμιέρα στο πρωτάθλημα είναι στη Λιβαδειά. Κάθε μέρα βγαίνουν ανακοινώσεις για την εξάντληση των διαθέσιμων εισιτηρίων και το νέο αίτημα που κατέθεσε η ΠΑΕ για να πάρει επιπλέον. Όσα επιπλέον υπάρξουν, θα τελειώσουν κι αυτά. Η Λιβαδειά σε επίπεδο κόσμου, θα είναι έδρα του Παναθηναϊκού.
Η ευθύνη στο σύλλογο και απέναντι σε αυτόν, είναι μια έννοια που οι Παναθηναϊκοί την εκπληρώνουν με το παραπάνω. Στεκόμαστε πολλές φορές σε αντιδράσεις στα social media, ή στο γήπεδο, ή στα ραδιόφωνα, ή στα σχόλια ιντερνετικών εκπομπών. Αυτά υπάρχουν, είναι σημεία των καιρών και τα βλέπουμε σε όλες τις ομάδες.
Η συσπείρωση και η αγάπη όμως, είναι κάτι που ξεχωρίζει. Αξιοσημείωτο. Και δεν είναι «υποχρέωση» όπως πολλοί λένε. Υποχρέωση είναι να πας στη δουλειά σου να σε πληρώσουν να μπορείς να ζήσεις. Υποχρέωση είναι να πληρώσεις την εφορία. Κανείς δε σε υποχρεώνει να αγαπάς, να στηρίζεις, να ακολουθείς, να «θάβεις» πίκρες γιατί ελπίζεις στις χαρές.
Αυτή τη συσπείρωση, αυτή την «τρέλα» αν θέλετε, ο Παναθηναϊκός ως κλαμπ πρέπει να τις προστατεύσει με νύχια και με δόντια. Να τις γιγαντώσει. Γιατί κάθε σταγόνα προσπάθειας, βελτίωσης, σωστών κινήσεων, που θα εμφανίζει, θα λαμβάνει ωκεανό ανταπόδοσης.
Κανείς από εμάς, από εσάς, από τους υπεύθυνους στο κλαμπ, στην χώρα, δεν μπορούν να φανταστούν τι θα ακολουθήσει με έναν Παναθηναϊκό που θα επιστρέψει στην κορυφή. Και μόνο η περιέργεια για να το μάθουμε, αξίζει για να καταβληθεί κάθε είδους προσπάθεια. Με υπερβάσεις σε όλους τους τομείς.
Υ.Γ. Αγωνιστικά η Λιβαδειά δεν είναι… εκδρομή μονοήμερη. Είναι ματς απ’ τα δυσκολότερα εκτός έδρας. Σε μια εποχή προβλημάτων ενέργειας και απουσιών, ανετοιμότητας και αγωνιστικών ζητημάτων. Μέσα σε 3-4 μέρες, δεν μπορεί να δούμε ξαφνικά κάτι εντελώς διαφορετικό. Περιμένουμε βελτίωση και κυρίως το αποτέλεσμα μετράει.
