Είναι νόμος πλέον στην ποδοσφαιρική πραγματικότητα. Τα καλοκαιρινά παιχνίδια είναι μπελάς, οι ομάδες είναι ανέτοιμες και αν είναι έτοιμες, κινδυνεύουν να το βρουν μπροστά τους μέσα στη χρονιά. Η ΑΕΚ δεν αποτελεί εξαίρεση. Όποιος θυμάται τα περυσινά, μπορεί να το επιβεβαιώσει. Είναι παιχνίδια που μετρά πρώτιστα το αποτέλεσμα και έπειτα η συνολική εικόνα της ομάδας. Και όταν πρωταρχικός στόχος είναι να κάνεις την δουλειά, σημασία έχεις πόσα γκολ θα βάλεις και πόσα δεν θα δεχθείς.
Πέρυσι η ΑΕΚ έβγαλε έξι παιχνίδια με ισχυρότατους για τα μέτρα της εποχής και της διοργάνωσης δεχόμενη μόνο τέσσερα γκολ σε έξι
παιχνίδια. Είναι ενδεικτικό, πως δέχθηκε δύο τέρματα μόνο σε ένα ματς, απέναντι στον Άρη Λεμεσού στην Κύπρο και δεν κέρδισε. Αντίστοιχα, στα έξι εκείνα παιχνίδια σκόραρε εννιά φορές. Μια χαρά, τρεις προκρίσεις. Τώρα, η σεζόν ξεκίνησε με την ΑΕΚ να σκοράρει καλά, αλλά να δέχεται δύο γκολ. Αν κοιτάξεις και την πρώτη χρονιά Νίκολιτς, με δύο γκολ παθητικό κέρδισε μόνο τον Παναθηναϊκό, την Κηφισιά και την Κραϊόβα.
Ο Γιόβιτς και ο χαρακτήρας
Τελικώς, χάθηκε το Σούπερ καπ στα πέναλτι και αυτό ενόχλησε. Και μαζί, υπερκάλυψε και τα θετικά στοιχεία που έβγαλε η ΑΕΚ στην
πρεμιέρα της. Επιβεβαιώθηκε εκ νέου η υπεροπλία της Ένωσης στον πάγκο με παίκτες που μπαίνουν και αλλάζουν το παιχνίδι, δίχως καν να έχει ολοκληρωθεί το ρόστερ. Επίσης, ένα υπερόπλο όπως ο Γιόβιτς έδειξε σε τρομερή κατάσταση και επιβεβαίωσε την απόφαση της ΑΕΚ να τον «χρυσώσει» για να τον κρατήσει, σκοράροντας με πλασέ που λίγοι μπορούν να κάνουν και μοιράζοντας δύο τελικές που δεν αξιοποιήθηκαν.
Δεν σημαίνει προφανώς αυτό, πως η ΑΕΚ δεν έχει θέματα να βελτιώσει. Κατά την κρίση μου, χρειάζεται χρόνος και ιδέες για να καλυφθεί το κενό του Πινέδα, πρέπει να βρει τρόπο να βάλει τον Ζίνι στην 11άδα.
Τώρα έρχεται ο Αριάγκα ως επιλογή για την μεσαία γραμμή, παίκτης από το δεύτερο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου. Έτσι κι αλλιώς, είναι φανερό πως η ΑΕΚ είναι μια ομάδα με αβαντάζ έναντι του ανταγωνισμού. Είναι μια ομάδα έτοιμη, που ψάχνει πινελιές αναβάθμισης και βελτίωσης. Παραμένει πιστή σε βασικές ποδοσφαιρικές αρχές που ξεχωρίζουν, έχει ικανότητα για γρήγορες μεταβάσεις και τρομερή αυτοπεποίθηση, πως το ματς δεν τελειώνει, αν δεν το τελειώσει εκείνη. Αλλά έχει την βάση (μόνο ένας νέος στην 11άδα της Κρήτης) και τους λιγότερους κραδασμούς από τον εγχώριο ανταγωνισμό.
Παραμένει το πρόβλημα
Να δούμε τι συμβαίνει και γύρω μας, γιατί όλα παίζουν μπάλα.
Στον Ολυμπιακό έμεινε τελικώς ο Μεντιλίμπαρ. Κάποιοι κακοπροαίρετοι, λένε πως μένει μέχρι να φύγει. Πιθανόν να μην ήταν
έτοιμοι για την διάδοχη κατάσταση, πιθανόν να κατάλαβαν πως έχουν ακόμα τόσες μεταγραφές, που αν μπει και νέος προπονητής θα χαθεί κάθε ελπίδα. Αλλά είναι δεδομένο, πως η φθορά στο πρόσωπο του Ισπανού είναι μεγάλη. Και πλέον, δεν έχει την τυφλή αποδοχή που υπήρξε για μεγάλο μέρος της παρουσίας του. Όταν ανοίγει η ιστορία, το παρελθόν μας δείχνει πως σπάνια πάει σε ολική ανατροπή.
Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα που δεν φρεσκάδα, ούτε τρεξίματα. Φάνηκε στα ματς με την Ναϊμέγκεν, πως ο Ολυμπιακός δεν ήταν καλά προετοιμασμένος αθλητικά. Δεν έχει κάνε καλό ματς ούτε στα φιλικά, σκοράρει με τρομερή δυσκολία και έχει ευάλωτη άμυνα, δεχόμενος γκολ με αρκετά μεγάλη ευκολία. Επίσης, έχει πολλά ζητήματα με τραυματισμούς, ενώ πολλοί παίκτες ζητάνε αλλαγή μέσα στα παιχνίδια από κούραση και ενοχλήσεις. Φανταστείτε την συνθήκη που έχει τώρα, με μισή ντουζίνα μεταγραφές βασικών, όταν ο Μεντιλίμπαρ έλεγε πως οι πολλές μεταγραφές ακυρώνουν την δυνατότητα να γίνει προετοιμασία. Μια νέα ομάδα, με μια αποτυχία ήδη στην πλάτη.
Μεγάλα ζόρια
Στον ΠΑΟΚ το ζήτημα είναι ακόμα πιο σύνθετο, γιατί σε μια διαδικασία κομβικής αλλαγής που υπήρξε εφέτος, αναζητούνταν σταθερές και ο Κωνσταντέλιας φάνταζε ως η πιο σίγουρη επιλογή. Ηταν με διαφορά ο πλέον κομβικός παίκτης στα ματς μέχρι τώρα, αλλά είναι ήδη παρελθόν. Πως θα είναι ο ΠΑΟΚ χωρίς Λουτσέσκου, χωρίς Κωνσταντέλια, χωρίς Κεντζιόρα και Μεϊτέ ακόμα ακόμα, με τον φορ ακόμα να έρχεται, είναι μια ζόρικη εξίσωση, ειδικά για έναν νέο προπονητή που ακόμα μαθαίνει την ομάδα.
Δεν είναι τυχαία τα νεύρα που εμφανίζονται, τα συμπτώματα απειθαρχίας από τους παίκτες με τις δύο αποβολές στις Βρυξέλλες και τον Χατζηδιάκο να χάνει τη ρεβάνς λόγω κάρτας που δέχτηκε για διαμαρτυρία. Προφανώς στις μεταγραφές μετρά τι θα πάρεις στο τέλος, αλλά όσα συνέβησαν με τον Ντρκούσιτς πλήττουν την ομάδα και τα ματς με την Μπραν φαντάζουν εξαιρετικά κρίσιμα, για την ευρωπαϊκή υπόσταση που επιχειρεί να «χτίσει» εδώ και καιρό ο ΠΑΟΚ. Σίγουρα, οι μεταβάσεις έχουν κραδασμούς, αλλά εδώ το πράγμα φαίνεται να κινείται σε οριακές καταστάσεις.
Ο Παναθηναϊκός και η θέληση
Και μετά είναι ο Παναθηναϊκός. Μια ομάδα που στα δικά μου μάτια, φαίνεται αρκετά «μπροστόβαρη» στην επιλογή του ρόστερ, σε σημείο που μπορεί να γυρίσει και μπούμερανγκ. Ειδικά, εφόσον εμφανίζει αυτήν την εικόνα στη μεσαία γραμμή του, όπως έγινε σε όλα τα εφετινά παιχνίδια του. Δεν μπορεί κανείς να ξέρει τι θα πετύχει τελικώς ο Νίστρουπ, αλλά εμφανίζει μια διάθεση να παίξει συγκεκριμένο στυλ ποδοσφαίρου, που διατηρώ έντονες αμφιβολίες κατά πόσον ταιριάζει με τα ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά αρκετών παικτών του και πώς αυτά συνδυάζονται.
