«Τι αξια θα ειχαν τα ονειρα, αν δε γινοντουσαν ποτέ πραγματικοτητα», είπε κάποτε ο Όσκαρ Ουάιλτ. Ενδεχομένως το όνειρο να γίνει η Ελλάδα πρωταθλήτρια Ευρώπης να ήταν σχεδόν απαγορευτικό για όλους μας ακόμα και για τους ίδιους τους παίκτες της εθνικής ομάδας γιατί καμιά φορά η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή και ίσως βαρετή από σενάρια και φαντασία. Ωστόσο κάποιες φορές τα σενάρια της ζωής και του ποδοσφαίρου είναι πιο ευφάνταστα και από σενάρια του Netflix.
Υπάρχουν πολλές διοργανώσεις όπου οι εκπλήξεις τραβάνε την προσοχή. Ομάδες που προχωράνε αναπάντεχα μακριά, που κάνουν υπερβάσεις και που ξεπερνάνε τα όριά τους. Ποτέ καμία όμως δεν είχε καταφέρει να φτάσει μέχρι το τέλος. Το Μαρόκο κατάφερε να κάνει υπερβάσεις το 2022 στο Παγκόσμιο Κύπελλο αλλά έφτασε μέχρι την τρίτη θέση, η Τουρκία το 2002 και το 2008 στο Ευρωπαϊκό το ίδιο, η Ιρλανδία έφτασε στο ταβάνι της οκτάδας το 1990 ενώ η Τσεχοσλοβακία έπαιξε τελικό στο Euro 1996 αλλά έχασε. Ηρωικές προκρίσεις και σπουδαίες πορείες μπορούμε να βρούμε πολλές στο πέρασμα των χρόνων σε πολλά επίπεδα και πολλές διοργανώσεις αλλά καμία ομάδα δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το δικό της… μυθιστόρημα βγάζοντας φωτογραφία με το τρόπαιο στο φινάλε.
Η Ελλάδα το κατάφερε, λοιπόν, και το έκανε εντυπωσιακά. Το έκανε με τον δικό της τρόπο που μπορεί να λοιδορήθηκε και να χλευάστηκε αλλά που αργότερα αυτός ο τρόπος έγινε τάση και εφαρμόστηκε από ομάδες σαν την Ίντερ του Μουρίνιο για να φτάσουν στις δικές τους κορυφές. Αυτή η ομάδα δεν είχε κάποιον μεγάλο σταρ αλλά είχε 23 στρατιώτες πειθαρχημένους όσο κανένας άλλος και που έκαναν κάτι εξαιρετικά σπάνιο για τα ελληνικά δεδομένα. Έμειναν ενωμένοι από την αρχή μέχρι το τέλος αφήνοντας έξω από τον δικό τους μικρόκοσμο κάθετι τοξικό. Αυτό γενικότερα για την ελληνική ιστορία και την ελληνική κοινωνία παραμένει σενάριο φαντασίας που πάντα μπορούσε να ραγίσει. Όχι όμως στην ομάδα του Ρεχάγκελ.
Τότε ήταν επίσης η περίοδος που η adidas που πλέον έντυνε την εθνική ομάδα λάνσαρε και το σλόγκαν “Impossible is nothing”. Η εθνική Ελλάδος δεν απέδειξε μόνο ότι όλα είναι πιθανά, όπως λέει και η adidas, αλλά πως με το κατάλληλο πλάνο, τη σωστή προετοιμασία και την ανάλογη ετοιμότητα μπορεί κανείς στο ποδόσφαιρο να πάρει αυτό που θέλει ακόμα και απέναντι σε μεγαθήρια. Δεν ήταν απλά μια ατάκα αλλά ένα μήνυμα πως όντως μπορούν να συμβούν τα απίθανα κόντρα σε κάθε πρόβλεψη.
Τις ιστορίες των ηρώων της εθνικής της έχουμε διαβάσει, τις έχουμε ακούσει και τις έχουμε δει ξανά και ξανά. Μετά από τόσα χρόνια δεν έχουν μείνει σελίδες αυτού του βιβλίου που είναι άγνωστες. Αυτό που δυστυχώς δεν μπορούν να νιώσουν οι επόμενες γενιές που θα διαβάζουν και θα βλέπουν τα στιγμιότυπα είναι το συναίσθημα εκείνης της βραδιάς. Ή πιο σωστά εκείνων των εβδομάδων. Όσο χρόνια και αν περάσουν, ακόμα και όταν μεγαλώσουμε και πάθουμε αμνησία, ποτέ δε θα ξεχάσουμε πως νιώσαμε εκείνη τη μαγική βραδιά της 4ης Ιουλίου 2004 και αυτό είναι κάτι για το οποίο θα νιώθουμε πάντα ευλογημένοι που το ζήσαμε μια φορά στη ζωή μας.
