Μόλις είχε σκοράρει ένα από τα σημαντικότερα γκολ στην ιστορία της Μπέτις. Οι «βερδιμπλάνκος» ήταν πια μία ανάσα από τον τελικό του Conference League.
Αντί να πανηγυρίσει, έμεινε αγέρωχος, αγέλαστος, ανέκφραστος, σε στάση προσοχής. Σταύρωσε τα χέρια του και με τον αντίχειρα έδειξε το σημείο στο λαιμό του, λίγο κάτω από το μήλο του Αδάμ.
Ο φακός έκανε ζουμ, εστίασε σε μία λέξη με 9 γράμματα, που ήταν χαραγμένη με ανεξίτηλη μελάνι: «iluminado».
Πεφωτισμένος!
Τώρα πια, εκπέμπει ένα φως που κάνουν τα νερά του Γουαδαλκιβίρ να μοιάζουν πιο φωτεινά από ποτέ. Δεν ήταν, όμως, πάντα έτσι.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Inferninho, μία σκληρή φαβέλα στο Σάο Πάουλο, το όνομα της οποίας σημαίνει «μικρή κόλαση».
Θυμάται ότι κάποιες μέρες, με την σάκα στον ώμο του, στο δρόμο για το σχολείο, χρειάστηκε να περάσει πάνω από νεκρά σώματα, πτώματα κάποιας μάχης του δρόμου, που κείτονταν για ώρες χάμω, προτού έρθει κάποιος να τα περισυλλέξει!
Συνέχισε να μένει εκεί ακόμα και όταν έγινε σταρ στην Σάο Πάουλο και εκτός από το μελάνι που έχει βάλει στο δέρμα του λέει πως: «έχω την λέξη φαβέλα γραμμένη πάνω μου από την κορυφή ως τα έγκατα της ψυχής μου. Τη γράφω σε όλα τα παπούτσια με τα οποία παίζω μπάλα Θα την κουβαλάω για πάντα μαζί μου».
Το αγαπημένο του τατού, όμως, δεν είναι αυτό στο λαιμό του, μα ένα άλλο που χτύπησε στο ίδιο σημείο με τον αδερφό, το οποίο γράφει: «μόνο για αυτούς από το ίδιο μέρος, που ξέρουν τι έχω περάσει».
Όσοι δεν ξέρουν το μέρος, μπορεί να τους το δείξει ανά πάσα ώρα και στιγμή. Αρκεί να βγάλει την μπλούζα του.
Ολόκληρη η πλάτη του είναι ένας καμβάς. Ένας πίνακας ζωγραφικής, μία στιγμή που συνδέει το παρόν με το παρελθόν. Μία δήλωση για το ποιος είναι και από που έρχεται.
Εκείνος σε στάση οκλαδόν, σε ιστορικό πανηγυρισμό από ένα ντέρμπι με την Φέγενορντ, να παρατηρεί ατάραχος τα τσίγκινα σπίτια της φαβέλας του Inferninho.
Λίγο μετά την οριστικοποίηση του δανεισμού του πέρσι τον Γενάρη, οι διαχειριστές των social media της Μπέτις έφτιαξαν κι αυτοί... ατόφια τέχνη. Μόνταραν ένα «δύσκολο» βίντεο υποδοχής, με έντονες παραπομπές σε μερικές ιστορικές σκηνές από τις πιο σημαντικές ταινίες του Αμερικανού σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λιντς, ο οποίος είχε αποχαιρετίσει τα εγκόσμια εκείνες τις ημέρες.
Το βίντεο μύριζε λίγο από Lost Highway, Eraser Head, Blue Velvet, Mulholland Drive και Twin Peaks, ένα αριστούργημα. Υπήρξαν πολλοί που δεν αντιλήφθηκαν το παραμικρό. Κι άλλοι που σχολίασαν πως το νέο απόκτημα αποκλείεται να παίξει τόσο μεγάλη μπάλα, όσο έπαιξαν εκείνο το μεσημέρι τα social media των Ανδαλουσιανών.
Ο Βραζιλιάνος ήταν πάντα ένα μυστήριο. Ένα σκοτεινό αίνιγμα. Ένα δυσνόητο άτομο σαν τις ταινίες του Ντέιβιντ Λιντς. Συναρπαστικός όσο δεν πάει, μα συνάμα κατακερματισμένος, ανερμάτιστος, sui generis. Χαρισματικός και αυτοκαταστροφικός. Γελαστός και γελασμένος.
Συγχρωτίστηκε για περίπου δυο χρόνια στα ίδια μέρη με τον Φακούντο Πελίστρι. Αρρώστησε, δηλητηριάστηκε, μαράζωσε από το τοξικό κλίμα στο κόκκινο κομμάτι του Μάντσεστερ.
Για όσο καιρό έμεινε στο «Ολντ Τράφορντ», ο Άντονι έπαθε ποδοσφαιρική κατάθλιψη -δεν θύμιζε σε τίποτα εκείνο τον λαμπερό, αεικίνητο, άπιαστο, αέρινο εξτρέμ του Άγιαξ. Ένα απόκτημα 95 εκατομμυρίων ευρώ έμοιαζε να είχε ξεχάσει την μπάλα, έμοιαζε με κάποιον που δεν μπορούσε να κάνει ούτε τα βασικά στο γήπεδο.
Εισέπραττε με κάθε τρόπο το μίσος όλου του κόσμου και μεταβόλιζε στο γήπεδο παρακμή, μιζέρια, σήψη, θλίψη.
Έμοιαζε αποπροσανατολισμένος, χαμένος, μόνος.
Τα Μέσα τον στοχοποίησαν από νωρίς, τα social τον διέλυσαν, το νησί είναι το πιο σκληρό μέρος για να παίξει κανείς ποδόσφαιρο, ίσως πιο σκληρό κι απ' την φαβέλα.
Στην Σεβίλλη βρήκε τον δικό του παράδεισο που έψαχνε τόσο καιρό: «Απολαμβάνω κάθε μέρα την ζωή εδώ, την πόλη, την ομάδα. Η Σεβίλλη μου θυμίζει σε πολλά πράγματα την χώρα μου, την Βραζιλία. Ο ήλιος, ο καιρός, το φαγητό, όλα είναι παρόμοια. Ο κόσμος είναι επίσης πολύ θερμός. Είμαι χαρούμενος και αυτό είναι το πρώτο που μετράει για εμάς τους Βραζιλιάνους».
Στο ποδόσφαιρο λένε "ποτέ μην ερωτεύεσαι ένα δανεικό παίκτη", όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. Κι από της δύο πλευρές. Ήταν τόσο σφοδρός, που οι οπαδοί της Μπέτις τον βάφτισαν Αντόνιο Τριάνα, ίσως ο μεγαλύτερος αυτοδίδακτος χορευτής φλαμένκο στην ιστορία που από τα πλακόστρωτα σοκάκια της ανδαλουσιανής πόλης, έφτασε να χορεύει στο Μπρόντγουεϊ, δίπλα στα μεγαλύτερα αστέρια του Χόλιγουντ.
«Βρήκα τον εαυτό μου εδώ. Έπρεπε να νιώσω χαρούμενος ξανά. Έπρεπε η οικογένεια μου να νιώσει χαρούμενη ξανά. Είναι πιθανώς η καλύτερη ποδοσφαιρική απόφαση που έχω πάρει έως τώρα στην καριέρα μου», έλεγε σε κάθε περίσταση.
Με 9 γκολ και 5 ασίστ οιστρηλάτησε την πορεία της Μπέτις ως τον τελικό του Champions League και έκανε τον Ίσκο να ζητάει crowdfund, έναν έρανο από τους οπαδούς για να τον κρατήσουν και τον Χοακίν να σχεδιάζει τρόπους απαγωγής, α λα Casa de Papel.
Χρειάστηκε να περάσει ένα καλοκαίρι γεμάτο υπομονή, καρτερία, μέχρι οι δύο πλευρές να σμίξουν ξανά, ο έρωτας έγινε γάμος κανονικός. Λίγα λεπτά πριν λήξει η καλοκαιρινή μεταγραφική προθεσμία, η Μπέτις βρήκε τα 28 εκατομμύρια ευρώ, έδωσε 50% ποσοστό μεταπώλησης και κράτησε τον... πεφωτισμένο στην πόλη.
Μόνο που οι μεγάλοι έρωτες, τα μεγάλα πάθη, φέρνουν πάντα και μεγάλες εντάσεις. Η αποβολή του στις καθυστερήσεις του ματς με την Χιρόνα, που στέρησε την συμμετοχή του στο ντέρμπι του πρώτου γύρου με την Σεβίλλη έφερε τις πρώτες εντάσεις.
Η κακή του απόδοση στο ντέρμπι του δεύτερου γύρου, όπου το 2-0, έγινε 2-2 έφερε ένα σοβαρό λεκτικό επεισόδιο, όταν ο Βραζιλιάνος πήγε να χαιρετίσει το πέταλο του Καρτούχα.
Μετρά ήδη 11 γκολ και 9 ασίστ στην σεζόν, όμως ο έρωτας έχει αρχίσει να ξεθωριάζει λιγάκι. Στο ΟΑΚΑ έμοιαζε με περιπατητή, που δεν ήθελε να ιδρώσει, με κάποιον που δεν είχε κέφι για να τιμήσει το μεροκάματο.
Όταν οι παίκτες της Μπέτις πήγαν να χαιρετίσουν τους οπαδούς που έκαναν τόσα χιλιόμετρα, εκείνοι τους έδιωξαν, κάτι τέτοιο ξεπλένεται στην οπαδική συνείδηση μόνο με πρόκριση στη ρεβάνς.
Η απουσία του από τις πρόσφατες κλήσεις του Κάρλο Αντσελότι για την σελεσάο, ήταν ένα ακόμα πλήγμα -ποιος ξέρει άραγε αν θα έχει άλλη ευκαιρία να παίξει σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο;
Οι ήρωες του Ντέιβιντ Λίντς είναι σχεδόν όλοι φευγάτοι, ζουν σε σουρεάλ κόσμους, χαμένοι μέσα σε όνειρα, εφιάλτες και οράματα.
Ζουν με τους δικούς τους δαίμονες, χαμένοι σε προσωπικούς λαβυρίνθους, αδιέξοδα και εφήμερες αμαρτωλές απολαύσεις.
Το βράδυ της Πέμπτης, στον επαναληπτικό με τον Παναθηναϊκό, ξέρει ότι όλα τα φώτα θα είναι στραμμένα πάνω του.
Ο Άντονι μπορεί, όντως, να είναι πεφωτισμένος, μα μέχρι τώρα το φως που εκπέμπει φωτίζει μόνο τους γύρω του, σχεδόν ποτέ τα δικά του σκοτάδια.
