Πέρασαν δύο ντέρμπι «φωτιά». Δεν νίκησε κανείς γηπεδούχος για να είναι ήρεμη η κατάσταση λόγω αποτελέσματος. Ούτε υπήρξε αμφισβήτηση για αποφάσεις. Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός και Άρης - ΠΑΟΚ. Τέσσερις ομάδες που «καίγονταν» για δικούς τους λόγους.
Πέρα από τους ξένους διαιτητές, ανάλογη ηρεμία είχαμε με τους Έλληνες στο Κύπελλο. Ο ΠΑΟΚ νίκησε στη Λεωφόρο μια βδομάδα πριν, δεν… άνοιξε ρουθούνι. Ούτε φωνές, ούτε διαμαρτυρίες, ούτε ανακοινώσεις, ούτε τίποτα.
Εν αναμονή των ρεβάνς και της εκεί διαιτητικής απόδοσης. Σημαντικό σημείο όμως, η απουσία αντίδρασης στους ορισμούς. Κάποτε υπήρχε ολόκληρη ανάλυση για το τι έχει κάνει ο καθένας απέναντι στον καθένα, αν είχε δώσει ανάποδο πλάγιο. Τώρα διαβάζεις για ποδόσφαιρο, προσπάθεια πρόκρισης, ανατροπής, επιβεβαίωσης, τίποτα παρασκηνιακό.
Κάθε αγωνιστική βλέπουμε κόσμο να ταξιδεύει για να δει την ομάδα του. Χωρίς να δημιουργούνται προβλήματα. Επαρχιακές ομάδες αποκτούν δυναμική διαρκώς αυξανόμενη. Ο Λεβαδειακός, ο ΟΦΗ που έχει κάνει το Παγκρήτιο έδρα, είναι τα κλασικότερα παραδείγματα.
Ακόμη και οι στιγμές έντασης, οι φωνές, οι ανακοινώσεις, οι «κύκλοι» - όπως συνέβη στο ματς της ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό - είναι πλέον η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.
Κι όλα αυτά σε ένα πρωτάθλημα στο οποίο κάθε αγωνιστική δεν γνωρίζει κανείς ποιος θα είναι στην κορυφή και ποιος τρίτος. Δεν γνωρίζει κανείς ποιος θα μπει τετράδα. Δεν γνωρίζει κανείς ποιος θα βρίσκεται στην προτελευταία θέση.
Το ποδόσφαιρο όπως περιμέναμε να είναι. Χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις, χωρίς την τοξικότητα να κλέβει την παράσταση και την προβολή των πραγματικών πρωταγωνιστών. Παρασκηνιακές προσπάθειες πάντα θα υπάρχουν. Αντιπολίτευση στην ΕΠΟ, προσπάθεια να πειστεί η κοινή γνώμη πως κάποιος αδικείται συστηματικά για να χάσει κάποιον στόχο που δικαιούται.
Μόνο που δεν πείθεται κανείς. Γιατί υπάρχει η εμπειρία στον φίλαθλο. Έχει ζήσει την πραγματική «παράγκα». Ξέρει τι θα πει να κρίνονται καταστάσεις, χωρίς αυτό να οφείλεται αποκλειστικά στις προσπάθειες των ποδοσφαιριστών στο χορτάρι.
Κάνοντας τις συγκρίσεις με το σήμερα, μοιάζει αφελές να ακούγονται σκέψεις αδικίας και αλλοίωσης αγώνων ή πολύ περισσότερο στόχων. Κανείς δεν… τσιμπά το δόλωμα, ούτε φυσικά μπορεί να εμπιστευτεί τις προσπάθειες αλλαγής του σήμερα, για επιστροφή στο χθες.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος του ποδοσφαίρου και ταυτόχρονα η δύναμη για να συνεχιστεί η προσπάθεια. Καθώς υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης. Με βάση την επιτυχία που βιώνει το άθλημα.
